Nu onze vakantie dichterbij komt, borrelen de kriebels op. Nog maar heel even en dan zitten wij in het vliegtuig richting de USA. Alleen het feit dat we druilerig, herfstig, koud en nat Nederland mogen verlaten is al een zegen. Maar dat het in onze eerste bestemming Washington nu zo’n 26 graden is, is natuurlijk helemáál heerlijk!

Twee weken lang zullen we rondrijden in het noordoosten van de Verenigde Staten en ik heb me er toch zin in! Ik ben een enorme stuiterbal en tel de dagen langzaam maar zeer zeker af. Al weken zijn we bezig met de voorpret. Boekjes bekijken, tips vragen op de social media, de route uitpluizen, ligging van onze hotels opzoeken… Bovendien heb ik eindelijk een TomTom aangeschaft, wat goedkoper was dan er eentje huren. Kan ik hier in Nederland ook mooi niet meer verdwalen: de tijden van m’n iPhone met Google Maps op schoot en dan nét te laat zien dat je af moest slaan vanwege haperend GPS zijn voorbij!

We starten onze reis dus in Washington (A). Mijn vliegangstige ik hoopt op een rustige vlucht, maar met dit nare weer vrees ik het ergste. ‘Het is voor een goed doel’, is het mantra dat ik in mijn hoofd constant zal herhalen. Gewoon wat Primatours en melatonine in mijn mik en ik ben zó weg, haha. Hoewel ik het ook wel weer superleuk vind om films te kijken onderweg, altijd een mooie afleiding.

In Washington zit ons hotel op loopafstand van het Witte Huis, dus dat wordt even zwaaien naar meneer Obama. Vervolgens rijden we via Williamsport (B) door naar de Niagara Falls (C), waar we een te gek hotel aan de watervallen hebben. Ik verheug me ontzettend op dat uitzicht, dat moet fantastisch zijn.

Via Utica (D) komen we daarna aan in Boston (E). Ik weet vrij weinig van die stad, maar wat ik erover heb gehoord, is allemaal positief. Ik kijk ernaar uit om ‘m te gaan verkennen!

Uiteindelijk komen we na een korte stop in Plymouth (F) uit in de stad der steden: New York City (G). Allebei zijn we al eens in The Big Apple geweest, maar nog nooit samen. Ongetwijfeld wordt dat een hoogtepuntje van onze reis: een wedstrijd van de New York Yankees, hardlopen in Central Park (waar ons hotel aan ligt!), shoppen, cupcakes eten, misschien wel een musical bekijken op Broadway en nog veel meer! Alleen het rondwandelen in deze metropool geeft al een onbeschrijfelijk gevoel.

Je snapt: ik kan niet wachten. Nog even keihard knallen op het werk en dan drie weken vrij! Want na die twee weken USA heb ik ook nog lekker een weekje thuis. Zullen we afspreken dat de zon hier dan eindelijk schijnt?

Beeld: tom_lohdan, ejbjj & celso

Toen Nike bekendmaakte een run speciaal voor vrouwen te gaan organiseren, was ik er als de kippen bij. Ik hou van die speciale ladies runs. Dat soort evenementen geven me altijd een beetje het gevoel dat hardlopen toch een teamsport is.

Gisteren was het zover: We Own The Night, een 10 km run door het Amsterdamse Westerpark. Deze run wordt door het sportmerk in diverse steden over de hele wereld georganiseerd en nu was ook ons landje aan de beurt. Collega Debbie was zo lief om mijn startnummer op te halen bij de Nike Store in Amsterdam en wat bleek: ik had nummer 6. Van de in totaal 2800 deelneemsters!

Voorafgaand aan de race was ik super nerveus. Mede door het slechte weer en veel afspraken had ik weinig getraind. Eigenlijk was ik gewoon helemaal niet goed voorbereid en was mijn laatste 10K veel te lang geleden. Zou ik het wel halen? En in wat voor tijd dan? Meestal ben ik tevreden als ik ‘m net onder het uur loop, maar dat zou een pittige opgave worden.

Van tevoren wist ik al dat er heel veel bekenden mee zouden doen. Ik verzamelde bij het groepje van GirlsLove2Run’s Fieke en Francien (die gevolgd werden door een cameraploeg) en daar trof ik ook make it count-maatje Lisa. Daarna zag ik nog blogsters/Twitteraars Annemerel, Esmée en Claartje. Ik had vriendinnetje Paulien uit Den Haag gestrikt, zij rende haar eerste 10 km in wedstrijdverband. En ook vriendinnetje uit Culemborg Veerle en Johans collega Sigrid waren van de partij. Wat een gezelligheid!

Over de run zelf kan ik kort zijn: die ging helaas niet heel best. De start was te gek, met leukie Jan Kooijman als host van de avond. Maar mijn benen voelden zwaar, het parcours was op sommige stukken heel smal waardoor je moest inhouden of afgesneden werd en er zaten een paar heuvels in, wat ik helemaal niet gewend ben en wat mijn knie ook niet heel tof vond.

De finish was gaaf bedoeld, namelijk IN de Gashouder, maar omdat daar een opstopping ontstond, kwam er nogal abrupt een einde aan je run. Niet fijn, ik wil na de finish altijd even rustig uitwandelen en een flesje water leeglurken. Ook was het binnen echt stikbenauwd. De halfnaakte mannen die het welverdiende armbandje aanreikten, konden me op dat moment dan ook gestolen worden, haha.

Mijn eindtijd was 1.00.57. Daar ben ik dus niet zo blij mee, maar ach. Het was gewoon mijn eigen schuld, ik had te weinig gelopen en dan kun je niet verwachten dat je een toptijd neerzet. De sfeer was echter te gek, zo gaaf om te zien hoe bijna iedereen het oranje wedstrijdshirtje had aangetrokken en we een ellenlange sliert sportieve chicks vormden.

Aanstaande zondag ga ik in de herkansing, dan loop ik de Marikenloop in Nijmegen. En daarna is het toch echt zaak dat ik ga trainen richting die 16K! Op naar de Dam tot Dam!

Mijn vader is een fanatiek sportvisser. Regelmatig trekt hij erop uit om een ochtend, avond of zelfs nachtje langs de waterkant van één of andere plas of sloot door te brengen, in de hoop een joekel van een karper uit het water te kunnen hengelen. De schuur van mijn ouders staat bomvol met zooi professionele visbenodigdheden en daar komt alleen maar meer bij. Ieder z’n hobby,  zullen we maar zeggen.

Vroeger nam mijn vader mij regelmatig mee. Ik zat dan naast hem, met mijn eigen hengeltje. Zoals op onderstaande, vrij briljante (al zeg ik het zelf) foto te zien is. Ik deed zelf de maden aan de haak en durfde de gevangen vis ook zelf weer los te maken en terug te gooien. Toen mijn broertje Jesper groot genoeg was en ook bevangen raakte door het visvirus, gingen we vaak met z’n drietjes. Ik zat dan veilig tussen de twee mannen in. Lange tijd vond ik dat leuk en gezellig, tot er iets gebeurde waardoor de pret gelijk over was…

Mijn broertje was door een sterke, eigenwijze vis alles kwijtgeraakt. Het beest had niet alleen zijn aas, maar ook zijn haak, dobber en lood eraf gehapt. Terwijl mijn vader bezig was Jespers hengel weer in gereedheid te brengen, kreeg hij op die van zichzelf beet.

En dat was blijkbaar een enorm beest, want hij trok bij het wegzwemmen mijn vaders gloednieuwe en peperdure hengel mee het water in. Mijn pa aarzelde geen moment en dook ‘m als een heuse Baywatch-reddingszwemmer achterna, voor ie het ding kwijt zou zijn. Terwijl mijn broertje niet meer bijkwam van het lachen, jankte ik de ogen uit mijn kop. Ik vond het zó niet grappig dat mijn pa de plas in sprong! Ik was super bang dat hem iets zou overkomen.

Vanaf dat moment was mijn visliefde over. Mijn pa en broertje moesten het voortaan maar met z’n tweeën doen. Ik ben nog weleens iets lekkers gaan brengen als ze in de buurt zaten, maar dan ging ik ook altijd vrij rap weer weg.

We lachen thuis nog regelmatig om dit hilarische verhaal, maar dat trauma heb ik stiekem nooit helemaal verwerkt. ;)

Angelina Jolie maakte vandaag via een zelfgeschreven stuk in de New York Times bekend dat zij er onlangs voor heeft gekozen haar borsten preventief te laten verwijderen. De actrice draagt namelijk een gen bij zich waardoor de kans op borstkanker bij haar maar liefst 87% was. Door de zware operatie te laten uitvoeren, verminderde ze deze kans tot 5%.

Drie maanden lang ging Angelina de medische molen in. Onderzoeken, voorbereidende behandelingen en uiteindelijk de ingreep zelf, waarbij direct haar borsten werden gereconstrueerd. Eind april kon ze deze periode afsluiten. Al die tijd heeft ze haar situatie wonder boven wonder voor zichzelf en haar gezin weten te houden en ze koos zelf het moment waarop ze hiermee naar buiten trad.

Ik kan me, gelukkig, niet voorstellen hoe het moet zijn om voor zo’n keuze te staan. Leef je verder met het hoge risico op borstkanker, terwijl je eigen moeder er op jonge leeftijd aan is overleden? Of onderga je zo’n drastische ingreep om er voor je eigen kinderen voor te zorgen dat de kans dat zij hetzelfde meemaken zo klein mogelijk wordt? Ik heb zelf een tante verloren aan deze vreselijke ziekte en zie wat voor impact dat heeft (gehad) op onze familie en vooral haar man en kinderen. Zij had die keuze van tevoren niet, zij werd door die grote K overvallen. Angelina had ‘m wel en koos ervoor die optie te grijpen, hoe zwaar het ook zou worden. Iets wat ik vreselijk dapper vind.

Wat mij tegen de borst stuit, zijn de verschrikkelijke reacties op haar beslissing die inmiddels op diverse sites te lezen zijn. Op zulke momenten heb ik weer even een hekel aan internet. Wat is het toch makkelijk om anoniem, keihard en ongefundeerd je mening te geven. Uiteraard zou iedereen het anders mogen hebben gedaan, maar heb op z’n minst respect voor een ander. Dat is toch niet te veel gevraagd?

Natuurlijk zijn er vele andere vrouwen die ook zulke heftige beslissingen moeten nemen en halen die niet de voorpagina’s van kranten en websites. Maar, Angelina Jolie is nu eenmaal een beroemdheid en kiest ervoor om dat te gebruiken om mensen bewust te maken. Celebrity’s zijn vaak een voorbeeld voor anderen en Angelina Jolie weet dat heel goed. Ze vertelt haar verhaal, beweegredenen en ervaringen. En daar hebben vast heel veel vrouwen iets aan, wat ze er vervolgens ook mee doen.

Beeld: gageskidmore