In mijn directe omgeving heb ik nogal vaak het gevoel dat ik mij moet verantwoorden voor het feit dat ik zo extreem veel Twitter. Dat mijn iPhone 24/7 bij me in de buurt is en dat mijn laptop ALTIJD aan staat. Het vaak gehoorde argument is: ‘Waarom zou ik willen weten wat iemand vanavond gaat eten? Of wanneer ie naar de wc gaat?’ Die mensen snappen overduidelijk de kracht van Twitter niet en geloof me, dat krijg je hen ook bijna niet uitgelegd. Weten wat Twitter is en wat het kan, leer je alleen maar door het te DOEN!

Ik Twitter nu zo’n 2,5 jaar en heb er al veel moois door meegemaakt. De laatste tijd hebben de bijzondere Twitter-acties zich echter opgestapeld en daarom wil ik er dan ook een paar uitlichten.

030tweetup
Twitter-maatje @dijkie kwam met het idee om een tweetup (Twitter-meeting) te organiseren in Utrecht, voor Utrechtse en niet-Utrechtse Twitteraars. Ik hielp hem met promoten en dat hebben we geweten: ruim 40 Twitter-gebruikers togen naar Café Ledig Erf voor een gezellige avond. Door stickers te dragen met zijn/haar Twitter-naam was iedereen herkenbaar en werden er mooie contacten gelegd. Een topavond! (Hoogtepuntje voor mij was wel de ontmoeting met @nienkebee, na zo’n vijf jaar elkaars leven via onze blogs en Twitter te hebben gevolgd. Super!)

Hulp bij autopech
Toen ik bij diezelfde @dijkie ging eten, was ik zo stom om de lampen van mijn Micraatje te laten branden. Je snapt: accu leeg. Omdat ik zelf geen startkabels heb en de gastheer van die avond ook niet, moest ik de auto daar achterlaten. Op Twitter vertelde ik over mijn stommiteit, waarop @RogiervdBerg spontaan aanbood me twee dagen later te helpen. Zo gezegd zo gedaan, na wat voeding reed mijn karretje weer vrolijk rond! Nogmaals bedankt Rogier!

Cheer-up fotoshoot
Onlangs heb ik er al een blogpost aan gewijd, maar de fotoshoot die @LauraVL me kado deed toen ik me niet zo best voelde, hoort absoluut in dit rijtje thuis. Sowieso is Twitter de ideale plek om je hart uit te storten; mijn ervaring is dat ik in zo’n geval belaagd word met advies, medeleven en hartjes onder mijn riempje. Een warme wereld!

Help een ongeneeslijk ziek kindje
Stichting Kinderwens liet op Twitter weten dat Nicky van 7 jaar een hersentumor heeft en nog slechts 2-7 maanden te leven. De grootste wens van het meisje was dat zij een kamer vol met kaartjes zou krijgen. Nou, dat heeft ze geweten. Binnen een mum van tijd werd deze boodschap doorgestuurd en verspreidde hij zich over Twitter. De kaartensite Greetz.nl pakte het op en regelde een code waarmee GRATIS een kaart naar Nicky verstuurd kon worden. Alleen deze actie leverde al 2.009 kaarten op, daarbij de handmatig verstuurde kaarten dus nog niet opgeteld… Ik hou serieus van Twitter.

Muzikale opvoeding voor #LL11
Ik sta op Twitter niet echt bekend om mijn goede muzieksmaak, al snap ik daar zelf natuurlijk he-le-maal niks van. Daarom hebben @TisKris en eerdergenoemde @nienkebee zich opgeworpen als mijn muziekopvoedsters. Ik heb duidelijk iets gemist, want 90% van de bands, zangers en nummers die zij mijn kant op tweeten, ken ik niet. Het is echter voor een goed doel: volgend jaar wil ik per se naar Lowlands (once in a lifetime) en zal ik dus nog flink wat aan mijn muziekkennis moeten schaven. Een mooie missie lijkt me!

Naast deze concrete voorbeelden, spreek ik regelmatig af met mensen van Twitter voor een hapje, drankje en/of filmpje, is het voor mijn werk bij Ze.nl handig dat de online wereld weet wie ik ben, heb ik er mensen een baan zien vinden (@n_icky), vond ik een extra tegenstander voor het oefentoernooi van mijn volleybalteam en wordt er ongelofelijk veel nuttige (en ook vermakelijke zinloze) informatie met elkaar gedeeld.

Natuurlijk mag iedereen zelf weten wat ie ervan vindt dat ik mijn hele hebben en houwen online gooi. Mensen mogen absoluut sceptisch zijn. Ik geef hiermee alleen aan dat ik persoonlijk alleen nog maar mooie dingen heb gezien op en door Twitter en er voorlopig echt nog niet mee ga stoppen.

Ik dring anderen Twitter niet op, maar vraag wel om respect dat het voor mij bij mijn leven is gaan horen… Bedankt!

Toen mijn relatie met vriendje J. over ging, riep ik om het hardst dat het zo beter was. Dat wij gewoon niet helemaal bij elkaar pasten; blijkbaar was hij gewoon niet Die Ene voor mij. Ik hield mezelf voor dat het niet aan mij lag, dat ik nog steeds hartstikke leuk ben en dat er op een dag heus wel een kerel op m’n pad zal komen waarmee ik oud en grijs ga worden.

Toch kon ik het niet helpen dat er een klein deukje in mijn ego ontstond. Ik vroeg me stiekem af waarom ie nou niet met mij verder wilde… wat er dan zo eng is aan een toekomst met mij… wat ie dan in godsnaam nog meer wenste dan mijn 200%.

In die periode deed Twitter- en blogvriendinnetje Laura mij een voorstel: zodra ik me wat beter voelde, zou zij mij eens mooi op de foto zetten. Zodat ik zou zien dat ik heus wel de moeite waard ben, meer dan dat! Gisteren was het dan eindelijk zover en ging ik op bezoek bij Laura, haar vriendlief Ferry en hun konijn Tim in Almere. Na een heerlijk avondmaal togen we naar buiten en daarna nog haar eigen studiootje in. Terwijl Laura er op los klikte, kletsten we honderduit en was het dus ook gelijk een zeer geslaagde #tweetup (voor Twitter-leken: een ‘echte’ ontmoeting tussen mensen die elkaar daarvoor alleen nog maar van Twitter kenden).

Zie hieronder een paar foto’s waar ik zelf heel trots op ben, en Laura ook. Voor meer foto’s, zie de Flickr-set van deze talentvolle fotografe en neem natuurlijk een kijkje op haar fotowebsite voor andere projecten die ze al heeft gedaan.

Laura, dankjewel! Je bent een schat!

(klik op de foto’s voor een groter formaat, (c) www.lauravlaanderen.nl)

Ik ben een sucker voor liefde en klefheid. Die twee zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik vind niets tenenkrommender dan stelletjes die in het openbaar met elkaar omgaan als ‘matties’ -lekker afstandelijk en vriendschappelijk dus- omdat anderen wel eens zouden kunnen zeggen dat ze te klef zijn. Pfff, ik trek me daar nooit wat van aan… Ik vind het heerlijk om mijn lief te laten merken dat ik gek op hem ben en de hele wereld mag dat dan weten. Ik word blij van verliefde mensen die uitstralen dat ze van elkaar houden. Love makes this world a better place!

Helaas was ik er gisteren even helemaal klaar mee. Ik stond te wachten op de bus. Het was warm en benauwd, ik was moe en geïrriteerd (T-Mobile faalde weer eens gruwelijk waardoor ik niet kon Twitteren) en ik wilde gewoon naar huis, waar ik met een groot glas fris voor pampus op de bank kon gaan liggen met alle deuren en ramen tegen elkaar open. Links van me stond een stelletje gezellig knus tegen elkaar aan. Tenminste, zo leek het in eerste instantie. Ik keek weer weg, maar kon het niet helpen dat ik toch weer naar ze toegetrokken werd. Vanuit mijn ooghoeken zag ik namelijk dat ze elkaar bijna opaten. Het stel zat zowat aan elkaar gekleefd en had alleen maar oog voor elkaar. Op het overdreven af.

Ja, daar kan ik dus niet tegen. Er zijn klefheidstechnisch ook grenzen, die zij ruimschoots overschreden. Hun roze wolk had bij mij het tegenovergestelde effect: een grijze donderwolk to the max. Qua klefheid kom je als stel niet snel in mijn allergie, maar deze twee presteerden het toch. Elkaar aflebberen op een bomvol busstation vind ik gewoon bijna onfatsoenlijk. Zo van: ‘Halloooo, kijk ons eens gelukkig zijn!’ Pfff, get a room…

Ik denk dat het komt doordat ik single ben. Het is niet dat ik anderen hun geluk niet gun, maar het steekt toch een beetje als ik me besef dat ik dat geluk even niet heb. De enige klefheid die ik momenteel ervaar, is die vieze benauwde Nederlandse warmte op mijn lijf. Maar goed, voor jullie denken dat hier een depri single spreekt: het gaat heel goed met me hoor! Ik haal mijn geluk momenteel gewoon uit andere dingetjes: lieve vrienden en familie, de WK-pret, gezellige uitjes, de zon op mijn (nog steeds -of alweer- gebruinde) huid, gekleurde (lange!) nagels… en een heel spannend en leuk vooruitzicht waar ik lekker naartoe leef maar ook wel een beetje zenuwachtig van word.

De zomer is in volle gang en het is heerlijk! Bij deze bied ik dan ook gelijk weer mijn excuses aan aan alle kleffe setjes: doe je ding, geniet van elkaar en laat sjaggo singles maar lekker in hun sop gaar koken. Love is in the air!

De voetbalclub van mijn jongere broertje Jesper organiseert elk jaar een toernooi voor B-junioren. Het leuke hieraan is dat er ook teams van eredivisieclubs meedoen. Zo zie je dus de toppers van de toekomst in actie; je kunt die handtekening op je shirt maar vast geregeld hebben…

Vroeger, toen ik nog jong was, heel lang geleden, was ik met vriendinnetje D. ook vaak op het sportcomplex te vinden, zeker tijdens dat toernooiweekend. Ik hielp mijn moeder bij haar bar- en keukendienst en kwam er natuurlijk ook om jongens te kijken. Simpel. Wij als 16-jarige pubermeisjes zagen het namelijk wel zitten om een getalenteerd voetballertje te scoren, dat later nog weleens zou kunnen uitgroeien tot een goed betaalde prof. Als echte voetbalvrouwen in spé struinden we de velden af, op zoek naar lekkere hapjes.

Mijn vriendinnetje D. was degene die het goed voor elkaar had en waar ik tegenop keek. Haar neefje voetbalde namelijk bij het grote Ajax en dat waren natuurlijk de écht goeien, waarvan zij er een paar ook persoonlijk kende. Aangezien D. precies weet op wat voor jongens ik val, was ik zeer verrukt toen ze me aan mijn mouw trok: “Kijk Mariek, dat is nou een leuke voor jou. Helemaal jouw type. Die nummer 8, Wesley heet hij!”

Ik bekeek hem eens goed; hij was inderdaad leuk. Maar hee, ik was 16. En verlegen. En stiekem heel onzeker en een beetje bang voor mannen/jongens. No way dat ik bij hem in de buurt durfde te komen, laat staan dat ik hem aansprak! Het bleef daarom bij een lief verlegen lachje, wat voor Wesley blijkbaar niet genoeg was. Toen de Ajax-bus het sportcomplex af reed, vervloog daarbij dus ook mijn enige sprankje hoop op een leven als zeer succesvol voetbalvrouw.

Nu ik erop terugkijk, is het misschien maar goed dat het nooit wat is geworden tussen Wesley en mij. Hij heeft immers zijn nietszeggende jeugdliefde en tevens moeder van zijn kind (could have been me…) aan de kant gezet en een nieuwe ring om de vinger van de meer glamourous Yolanthe geschoven. Dikke mik hoor, die twee: bij een doelpunt blaast Wes handkusjes in de camera en tijdens interviews springt hij voor haar in de bres – o wee als je zijn meisje beledigt…

Maar goed, dat laatste is iets wat ik dan juist weer kan waarderen aan hem. Ondanks de Wes/Yo-overload, laat hij wel blijken dat zijn vriendin op 1 staat, dat hij haar op een voetstuk plaatst, voor haar door het vuur gaat. De liefde spat er vanaf. En ja, ik ben nog altijd een sucker voor liefde. Ik toon me dus een waardig verliezer en wens de tortels heel veel geluk samen. Geef mij maar gewoon Klaas-Jan.