Toen Nike bekendmaakte een run speciaal voor vrouwen te gaan organiseren, was ik er als de kippen bij. Ik hou van die speciale ladies runs. Dat soort evenementen geven me altijd een beetje het gevoel dat hardlopen toch een teamsport is.

Gisteren was het zover: We Own The Night, een 10 km run door het Amsterdamse Westerpark. Deze run wordt door het sportmerk in diverse steden over de hele wereld georganiseerd en nu was ook ons landje aan de beurt. Collega Debbie was zo lief om mijn startnummer op te halen bij de Nike Store in Amsterdam en wat bleek: ik had nummer 6. Van de in totaal 2800 deelneemsters!

Voorafgaand aan de race was ik super nerveus. Mede door het slechte weer en veel afspraken had ik weinig getraind. Eigenlijk was ik gewoon helemaal niet goed voorbereid en was mijn laatste 10K veel te lang geleden. Zou ik het wel halen? En in wat voor tijd dan? Meestal ben ik tevreden als ik ‘m net onder het uur loop, maar dat zou een pittige opgave worden.

Van tevoren wist ik al dat er heel veel bekenden mee zouden doen. Ik verzamelde bij het groepje van GirlsLove2Run’s Fieke en Francien (die gevolgd werden door een cameraploeg) en daar trof ik ook make it count-maatje Lisa. Daarna zag ik nog blogsters/Twitteraars Annemerel, Esmée en Claartje. Ik had vriendinnetje Paulien uit Den Haag gestrikt, zij rende haar eerste 10 km in wedstrijdverband. En ook vriendinnetje uit Culemborg Veerle en Johans collega Sigrid waren van de partij. Wat een gezelligheid!

Over de run zelf kan ik kort zijn: die ging helaas niet heel best. De start was te gek, met leukie Jan Kooijman als host van de avond. Maar mijn benen voelden zwaar, het parcours was op sommige stukken heel smal waardoor je moest inhouden of afgesneden werd en er zaten een paar heuvels in, wat ik helemaal niet gewend ben en wat mijn knie ook niet heel tof vond.

De finish was gaaf bedoeld, namelijk IN de Gashouder, maar omdat daar een opstopping ontstond, kwam er nogal abrupt een einde aan je run. Niet fijn, ik wil na de finish altijd even rustig uitwandelen en een flesje water leeglurken. Ook was het binnen echt stikbenauwd. De halfnaakte mannen die het welverdiende armbandje aanreikten, konden me op dat moment dan ook gestolen worden, haha.

Mijn eindtijd was 1.00.57. Daar ben ik dus niet zo blij mee, maar ach. Het was gewoon mijn eigen schuld, ik had te weinig gelopen en dan kun je niet verwachten dat je een toptijd neerzet. De sfeer was echter te gek, zo gaaf om te zien hoe bijna iedereen het oranje wedstrijdshirtje had aangetrokken en we een ellenlange sliert sportieve chicks vormden.

Aanstaande zondag ga ik in de herkansing, dan loop ik de Marikenloop in Nijmegen. En daarna is het toch echt zaak dat ik ga trainen richting die 16K! Op naar de Dam tot Dam!

Mijn vader is een fanatiek sportvisser. Regelmatig trekt hij erop uit om een ochtend, avond of zelfs nachtje langs de waterkant van één of andere plas of sloot door te brengen, in de hoop een joekel van een karper uit het water te kunnen hengelen. De schuur van mijn ouders staat bomvol met zooi professionele visbenodigdheden en daar komt alleen maar meer bij. Ieder z’n hobby,  zullen we maar zeggen.

Vroeger nam mijn vader mij regelmatig mee. Ik zat dan naast hem, met mijn eigen hengeltje. Zoals op onderstaande, vrij briljante (al zeg ik het zelf) foto te zien is. Ik deed zelf de maden aan de haak en durfde de gevangen vis ook zelf weer los te maken en terug te gooien. Toen mijn broertje Jesper groot genoeg was en ook bevangen raakte door het visvirus, gingen we vaak met z’n drietjes. Ik zat dan veilig tussen de twee mannen in. Lange tijd vond ik dat leuk en gezellig, tot er iets gebeurde waardoor de pret gelijk over was…

Mijn broertje was door een sterke, eigenwijze vis alles kwijtgeraakt. Het beest had niet alleen zijn aas, maar ook zijn haak, dobber en lood eraf gehapt. Terwijl mijn vader bezig was Jespers hengel weer in gereedheid te brengen, kreeg hij op die van zichzelf beet.

En dat was blijkbaar een enorm beest, want hij trok bij het wegzwemmen mijn vaders gloednieuwe en peperdure hengel mee het water in. Mijn pa aarzelde geen moment en dook ‘m als een heuse Baywatch-reddingszwemmer achterna, voor ie het ding kwijt zou zijn. Terwijl mijn broertje niet meer bijkwam van het lachen, jankte ik de ogen uit mijn kop. Ik vond het zó niet grappig dat mijn pa de plas in sprong! Ik was super bang dat hem iets zou overkomen.

Vanaf dat moment was mijn visliefde over. Mijn pa en broertje moesten het voortaan maar met z’n tweeën doen. Ik ben nog weleens iets lekkers gaan brengen als ze in de buurt zaten, maar dan ging ik ook altijd vrij rap weer weg.

We lachen thuis nog regelmatig om dit hilarische verhaal, maar dat trauma heb ik stiekem nooit helemaal verwerkt. ;)

Angelina Jolie maakte vandaag via een zelfgeschreven stuk in de New York Times bekend dat zij er onlangs voor heeft gekozen haar borsten preventief te laten verwijderen. De actrice draagt namelijk een gen bij zich waardoor de kans op borstkanker bij haar maar liefst 87% was. Door de zware operatie te laten uitvoeren, verminderde ze deze kans tot 5%.

Drie maanden lang ging Angelina de medische molen in. Onderzoeken, voorbereidende behandelingen en uiteindelijk de ingreep zelf, waarbij direct haar borsten werden gereconstrueerd. Eind april kon ze deze periode afsluiten. Al die tijd heeft ze haar situatie wonder boven wonder voor zichzelf en haar gezin weten te houden en ze koos zelf het moment waarop ze hiermee naar buiten trad.

Ik kan me, gelukkig, niet voorstellen hoe het moet zijn om voor zo’n keuze te staan. Leef je verder met het hoge risico op borstkanker, terwijl je eigen moeder er op jonge leeftijd aan is overleden? Of onderga je zo’n drastische ingreep om er voor je eigen kinderen voor te zorgen dat de kans dat zij hetzelfde meemaken zo klein mogelijk wordt? Ik heb zelf een tante verloren aan deze vreselijke ziekte en zie wat voor impact dat heeft (gehad) op onze familie en vooral haar man en kinderen. Zij had die keuze van tevoren niet, zij werd door die grote K overvallen. Angelina had ‘m wel en koos ervoor die optie te grijpen, hoe zwaar het ook zou worden. Iets wat ik vreselijk dapper vind.

Wat mij tegen de borst stuit, zijn de verschrikkelijke reacties op haar beslissing die inmiddels op diverse sites te lezen zijn. Op zulke momenten heb ik weer even een hekel aan internet. Wat is het toch makkelijk om anoniem, keihard en ongefundeerd je mening te geven. Uiteraard zou iedereen het anders mogen hebben gedaan, maar heb op z’n minst respect voor een ander. Dat is toch niet te veel gevraagd?

Natuurlijk zijn er vele andere vrouwen die ook zulke heftige beslissingen moeten nemen en halen die niet de voorpagina’s van kranten en websites. Maar, Angelina Jolie is nu eenmaal een beroemdheid en kiest ervoor om dat te gebruiken om mensen bewust te maken. Celebrity’s zijn vaak een voorbeeld voor anderen en Angelina Jolie weet dat heel goed. Ze vertelt haar verhaal, beweegredenen en ervaringen. En daar hebben vast heel veel vrouwen iets aan, wat ze er vervolgens ook mee doen.

Beeld: gageskidmore

Kenners zijn ervan overtuigd: het gaat ons eindelijk eens lukken. Nederland zal de finale halen en daarin nog hoge ogen gooien ook. De bookmakers zeggen het, en de bookmakers hebben bijna altijd gelijk.

Nee, ik heb het niet over een EK of WK voetbal. Was het maar zo’n feest. Ik heb het natuurlijk over het Eurovisie Songfestival. Deze week is het weer zover, het jaarlijkse liedjesfestijn gaat van start. Het evenement waarop Nederland zelden een rol speelt en waarvan we bij voorbaat al weten dat we gaan falen, al is het maar door de vriendjespolitiek van de andere deelnemende landen.

Cornald Maas kan het weten
Maar dit jaar schijnt het eindelijk écht eens te gaan gebeuren. Dit jaar hebben we namelijk eens niet zo’n standaard, slappe hap inzending, maar een echt stoere chick met een dijk van een stem. Een dame die het op haar eigen manier doet, met haar eigen bijzondere liedje. Cornald Maas vindt het de beste Nederlandse inzending ooit. En hij kan het weten.

Roemloos onderaan
Zelf kijk ik eigenlijk al jaren niet meer. Waarom proberen we het überhaupt nog, is mijn opvatting. Ik kan al slecht tegen mijn verlies, dus zie niet in waarom je aan zoiets mee zou doen als je toch al weet dat bevriende landen, vooral in het oosten, elkaar de meeste punten gunnen. Bovendien: we verliezen niet alleen, we bungelen ook nog eens altijd roemloos ergens onderaan.

Mussen van het dak
Toen ik Birds van Anouk voor het eerst hoorde, dacht ik: ja hoor, alsof dit het wél is. De sufheid. En zingt ze nou echt zo ongeveer iets als ‘de mussen vallen van het dak’, maar dan in het Engels? Maar inmiddels kan ik het wel waarderen. Het nummer blijft in ieder geval verschrikkelijk snel én lang in je hoofd hangen, wat voor zoiets als het Songfestival natuurlijk wel handig is.

The Killing
En Anouk valt op, daar in Malmö. Vooral omdat ze regelmatig schittert door afwezigheid. Ze wil gewoon dat podium op en haar liedje zingen, meer niet. Al die poespas er omheen, daar moet ze niets van hebben. Het zal haar dan ook niet heel slecht uitkomen dat ze met een potje bowlen (!) geblesseerd raakte aan haar been en daardoor de openingsceremonie moest missen. Nu kan ze namelijk lekker op haar hotelkamer The Killing afkijken. Ik heb die serie ook verslonden en ik zeg je: als je daar eenmaal in zit, zet je daar alles voor opzij. En die Songfestival-poppenkast al helemaal.

Ik ben wel nieuwsgierig hoe Anouk het vanavond gaat doen in de halve finale en zal dan ook voor het eerst in jaren waarschijnlijk weer voor de buis zitten. Maar als het wederom mislukt, zullen we dan voor eens en voor altijd stoppen met die onzin? Want dan hebben we écht alles geprobeerd.

Ook verschenen op Viva.nl