Zo heb je even een rotdag. Omdat mannen soms gewoon echt stom zijn. En biedt lief vriendinnetje Jantien een helpende hand door samen met jou naar een flutfilm te gaan, alleen maar zodat jij ruim anderhalf uur kunt zwijmelen bij Zac Efron. Een overdosis Zac die ik vandaag echt even nodig had. Ik had namelijk een baaldag van hier tot gunter…

Tot ik zonet thuis kwam en een boeiend MSN-gesprek startte. Mijn gesprekspartner zei namelijk zomaar uit het niets: “Jij hebt echt een leuk leven hè?”

Ik vroeg hem hoe hij daarbij kwam. “Gewoon, qua werk. En je vele vriendinnetjes, waarmee je al die leuke dingen doet in je vrije tijd.” Ik kon niets anders dan het beamen. Mijn standaard toevoeging kwam er echter nog wel achteraan: “Tsja, nu alleen nog een man…”

En daar kwam zijn antwoord: “Ach, jij kan ook zonder. Je hebt Zac (Efron, red.) en Robert (Pattinson, red.).” Inderdaad, daar heb ik soms voor heel even genoeg aan. Lekker zwijmelen bij tv-hunks, een beetje fantaseren…

Mijn MSN-maatje heeft gewoon helemaal gelijk. Ik heb het allemaal goed voor elkaar. De leukste baan van de wereld, een eigen huisje, een auto, veeeeel vrienden en vriendinnen waar ik allemaal leuke dingen mee doe en waar ik altijd bij terecht kan, lieve ouders waar ik een goede band mee heb… Wat klaag ik nou?!

Maar ik geef stiekem niet op. Ik ben een romanticus, ik geloof nog altijd in de liefde. Die ene die voor 100% voor mij gaat, die samen wil genieten van het leven. Leuke dingen wil doen, durft te kijken naar de toekomst. En in de tussentijd? Geniet ik gewoon optimaal!

“Ik sta eigenlijk op de ware te wachten.”
“Wie niet hè? Kijk, de vraag is: wat doen we in de tussentijd…”

“Liefde is als Sinterklaas; je moet erin geloven, anders wordt het niks.”

“Ik geloof dat dat bestaat. Dat je ineens een toekomst met elkaar ziet. Dat je weet dat iemand ook nog van je houdt als je met lekkende melktieten en ontploft haar naast iemand op de bank zit. Dat het klopt, dat het zin heeft.”

Met dank aan Roel, die mij weer even het licht liet zien - dat ik moet genieten van het hier en nu. Ik heb inderdaad een leuk leven!

Maar ook een beetje dank aan Alles is Liefde. Een bevestiging dat ik de hoop nooit mag opgeven…

Waarschuwing: uitgebreid verslag… ;)

We arriveren vrijdag bij de camping in Burgh Haamstede. Met vriendinnetje Jolise deel ik mijn tentje, dat we vakkundig samen opzetten - binnen een kwartier zijn we klaar. Ik kijk naar het ding en een vlaag van nostalgie overvalt me: camping De Schatberg in Sevenum, waar ik jarenlang zomervakanties doorbracht met mijn ouders en broertje. In hetzelfde tentje sliep ik jaren naast de caravan van pa en ma, daar had ik mijn eigen slaapplekje.

We trekken ons eerste biertje open en kijken toe hoe de anderen aanklungelen. Met een grote zonnebril op het hoofd genieten we zittend in een geleend campingstoeltje van het mooie weer en het feit dat we vrij zijn: een weekend lang, een mini-vakantie, in één of ander gat in Zeeland. We zijn er met elkaar, zo’n 20 vrienden, en we gaan feesten. Concert at Sea op de Brouwersdam, met artiesten waar je ‘u’ tegen zegt, zowel van eigen bodem als internationaal.

Het strand is niet ver en met een groepje wagen we de tocht door de duinen. Het is heerlijk weer en sommigen nemen dan ook een geslaagde duik in zee. Ikzelf blijf liever aan de kant en probeer op een handdoekje wat bij te bruinen; ik heb hiervoor nog maar weinig zonnestralen mogen vangen. Een kleurtje is nodig! We bouwen zandkastelen en voetballen wat - ultiem vakantiegevoel.

Via pendelbussen worden we van de camping naar het festivalterrein gereden, waar blijkt dat we Racoon net gemist hebben. Jammer, maar VanVelzen laat niet lang op zich wachten. Hij rockt de pan uit en weet het hele publiek op te zwepen. Staand achteraan op de dijk -waar we alle ruimte hebben en tevens een prima uitzicht- genieten we al volop en kan ik Twitterend mijn followers een beetje op de hoogte houden. We betalen jongetjes met bierreservoirs op hun rug om vooral bij ons in de buurt te blijven hangen. Ik drink eigenlijk nooit bier, maar op een festival als dit blijkt het gouden goedje in plastic bekertjes opeens best prima te smaken. :)

Om 22.30 uur start de artiest waar ik voor ben gekomen. Zeggen anderen nog vol overtuiging dat het hen echt gaat om het weekendje weg zijn met vrienden, maak ik er geen geheim van dat ik er ben voor deze man. Marco Borsato is de naam. De man van wie elk liedje mij van kruin tot teen raakt. Waarvan ik in elk liedje wel iets herken, er een situatie of persoon bij kan bedenken. Hij is er. Samen met Jolise geniet ik volop; Marco’s concert Symphonica in Rosso bezocht ik destijds met haar en we voelen het samen. Marco zweeft, Marco raakt, Marco performt. We schreeuwen (het is allang geen zingen meer) al zijn liedjes uit volle borst mee, zien de twinkeling in elkaars ogen en slaan de armen om elkaar heen bij liedjes waar de ander het zichtbaar moeilijk mee heeft. Ook de rest van de groep gaat los, niet-fans van Marco moeten bekennen dat hij een ras-entertainer is en dat ze optimaal genieten van dit spektakel. Maar liefst 40.000 man springt, danst, zingt en juicht voor deze held!

Het hoogtepunt is voor mij dan wel voorbij; er wacht echter nog een hele dag vol feest. Na een rustige nacht in onze tenten gaan we zaterdag op tijd naar het terrein. Maria Mena bijt voor ons het spits af en doet dat leuker en meer up-tempo dan we hadden gedacht. Helaas laat T-Mobile het afweten en kan ik niet updaten met tweets en foto’s - erg jammer. Dat Ed Kowalczyk -beter bekend als de zanger van de band Live- zo steengoed is, verrast ons aangenaam. Gevolgd door naar mijn mening Neerlands beste zangeres Ilse DeLange, zit de sfeer er inmiddels goed in!

Als daarna de ouwe rockers van de Golden Earring los gaan, bel ik enthousiast mijn pa om hem mee te laten luisteren bij het nummer Radar Love. Wederom: nostalgie! Vroeger draaiden we hun cd’s in de auto tot we er tureluurs van werden en met mijn pa bezocht ik een paar jaar geleden een concert van ze. Wat een vakmensen! Wederom gaan alle handen de lucht in en wordt het een heel vette show. Petje af dat ze het nog steeds voor elkaar krijgen.

Natuurlijk is er maar één band die dit festival kan en mag afsluiten: Bløf. Vier jaar geleden kwamen zij met het idee voor dit festival en het is inmiddels uitgegroeid tot een waar begrip. Alle hits komen voorbij en het publiek aanbidt hen.

Als het dan écht voorbij is, het laatste liedje is gespeeld, wordt het tijd om weer richting camping te gaan. We spenderen onze laatste muntjes bij de snoepkraam, brengen voor we de bus in gaan nog snel een bezoekje aan een Dixie (met dichtgeknepen neus) en laten ons, aangekomen op de camping, moe maar zeer voldaan op het luchtbed vallen. Wat een geweldig weekend!

Zondagochtend zijn Jolise en ik al vroeg uit de veren. Het afbreken van de tent verloopt al even voorspoedig als het opzetten: wederom zijn we binnen een kwartier klaar en observeren we anderen wie het minder soepel vergaat. Fijn, zulk leedvermaak! ;) Met z’n allen ontbijten we nog, maar dan is het echt tijd om weer afscheid te nemen. Wat hebben we toch een enorm leuke vriendengroep en wat maken we toch geweldig mooie dingen mee samen.

En het mooie is: volgende week gaan we gewoon weer verder! Dan staat namelijk, voor twee avonden, het Betuws Spektakel op het programma!

Ik heb lang dik haar. Ik liet het altijd maar gewoon groeien omdat ik niet zo goed wist wat ik ermee wilde, maar inmiddels is het dusdanig lang geworden dat ik het nu gewoon zonde vind om er een schaar in te zetten. Gevolg: het wordt alleen maar langer.

Als je zulk lang haar hebt, word je vaak overladen met opmerkingen. Zeker als je het, voor de verandering, eens los draagt (dat doe ik namelijk niet vaak - voor het gemak gaat er bijna altijd ‘effe snel’ een elastiekje in). Meiden zijn jaloers, willen ‘ook zo’n mooie volle bos haar’. Velen willen er ook even aan zitten, alsof het iets ontzettend bijzonders is. Zelfs kapsters komen naar me toe als ik door een collega van ze geknipt word: ‘Ik wilde toch even zeggen dat je echt ontzettend mooi haar hebt…’

Het lijkt ook alsof jongens/mannen een voorkeur hebben voor lange haren. Dat begint al jong; vroeger greep mijn neefje (toen nog klein) elke mogelijkheid om met z’n vingertjes door mijn haar te kroelen ‘met beide handjes’ aan. Mijn vader vond ook altijd dat ik mijn haren niet mocht afknippen. En nu nog; als je een keer tegen een jongen/man laat vallen dat je erover denkt je haar eens een goeie knipbeurt te geven, veroorzaakt dat een lichte doch zekere paniekreactie. ‘Neeeee, niet doen!’

Maar achter die glanzende lange haren gaan vele drama’s en enorme worstelingen schuil. Lang haar is namelijk (lang) niet altijd even handig…

Het duurt heel erg lang voor je haar droog is. Zeker in de winter is dat echt een crime, dat koude (bijna bevroren) haar in je nek. Brrr! Ik ben geen fan van een föhn - da’s niet goed voor je haar en met mijn lengte moet ik alsnog te lang met dat ding in de weer.

Met sporten is het ook niet ideaal. Het kost tijd om je haren goed vast te zetten met elastiekjes en een stel speldjes, zodat het haar niet voor je ogen zit (vrij onhandig met volleyballen) en je staart niet in je nek plakt (lees: zweet!).

Het wassen en gezond houden van het haar kost tijd en geld. Liters shampoo-voor-lang-haar en flessen crèmespoeling gaan er doorheen. ‘Even snel’ je haar wassen is er niet bij, het moet zorgvuldig behandeld en uitgespoeld worden met diverse smeersels.

Mijn lange haar zit vaak in de knoop. Klitten zijn hels! Het doet zeer om m’n haar te borstelen en ik neem soms hele plukken mee. Gelukkig heb ik genoeg haren, dat scheelt weer… ;)

Doordat ik zo veel en lang haar heb, verhaar ik ook constant. Op elk shirt, jas, hemdje vind ik haren. Ik laat ze ook regelmatig achter op kussens, hoofdsteunen in auto’s en banken/stoelen.

Kappers knippen er standaard teveel af. Mensen met lang haar zijn daar doorgaans trots op en willen het zo lang mogelijk laten. Tip aan kappers:  als zo iemand vraagt of je ‘de puntjes’ eraf wil halen, HOU HET DAN OOK BIJ DIE PUNTJES!

Maar dan, het voordeel dat het het allemaal waard maakt om te gaan met die irritante nadelen: Ik vind mijn lange haar gewoon mooi…

Wat extra publiciteit voor mijn persoonlijke blog en mijn baan bij Ze.nl kan natuurlijk nooit kwaad. Daarom was ik erg blij toen ik vorig jaar september met mijn site in de rubriek ‘Bloggen’ van de Yes stond. Zo trots als een pauw!

Nu weten velen van jullie wel dat ik erg actief ben op internet, met name op netwerksites als Hyves en Twitter. Via dat laatste medium werd ik een tijdje geleden gevraagd door Cynthia, of ik mee wilde werken aan een artikel voor de Yes - over Twitter! Natuurlijk was ik daarvoor in en na wat vragen te hebben beantwoord, ligt vandaag dan eindelijk het blad met dat stuk in de winkels.

Samen met Cynthia zelf, haar vriendin Mascha en mijn vriendin Sanne pronk ik als echte Twitter-expert in het artikel. Stiekem ben ik gewoon wéér trots… ;)

Wil jij ons ook volgen op Twitter? Dit zijn de links:
Sanne // sanye
Cynthia // misslipgloss
Mascha // maschaa
Marieke // brouwertje