Archive for januari, 2007
dinsdag, januari 30th, 2007
Kookkunsten…?
Ik krijg altijd te horen dat ik niet kan koken. Dat is ook eigenlijk wel zo. Meestal zijn mijn gerechten vrij simpel van aard; pasta’s en Knorr Wereldgerechten gaan nog nét (al heb ik zelfs een keer een Kip Tandoori verklooid, kun je nagaan…).
Ik vind koken eigenlijk wel erg leuk om te doen, maar simpelweg geen tijd voor of zin om heel uitgebreid op een kookkunstige ontdekkingstocht te gaan… en ik moet natuurlijk ook maar slachtoffers vinden die het uberhaupt willen testen. Simpel en makkelijk; dat is mijn motto in de keuken!
Nu heb ik een vriendje die het ook niet erg vindt om te koken. Ideaal dus. Vaak kom ik later thuis dan hij en is hij al volop bezig. Aanschuiven maar! Hij doet soms zelfs een beetje stoer dat ie het beter kan dan ik…
Tot gisteravond! Ik mocht dit eigenlijk niet hier vermelden, maar ik vond het echt een logje waard: een broodje Unox is normaal gesproken toch wel het makkelijkst dat er is. Broodje in de oven, worstje opwarmen… eitje, zelfs voor mij! Theo kreeg het echter voor elkaar om ons hele huis(je) blauw te laten staan van de rook… Ja, je leest het goed! Het broodje was zo zwart geblakerd dat het leek alsof ie vlam had gevat. En de stank.. niet te harden! Halsoverkop alle ramen open gezet en afzuiger aan en hoopvol afwachten…
Kom net terug van werk (leuk, zo’n belavond…), en helaas.. de geur is nog steeds niet weg.. :(
zondag, januari 14th, 2007
Dag boom!
Ik moet iets beschamends bekennen. Ik durf het eigenlijk niet te vertellen… maar onze kerstboom staat nog steeds! We hebben ons steeds voorgenomen hem af te breken, maar steeds kwam er iets tussen. Een afspraak buiten de deur, deel 2 van Grey’s Anatomy die écht afgekeken moest worden, nog een paar knuffeluurtjes in bed, een grote wasmand die nu echt eens leeg moest, een vaat die opeens toch belangrijker was dan het grote versiersel vol lampjes in onze kamer, die stofzuiger die toch echt niet voor niks in de kast ligt… Kortom: alles werd belangrijker dan onze boom. Niet te vergeten: onze eerste echte eigen kerstboom.
Stiekem moet ik toegeven dat ik hem echt niet weg wil doen. Hij staat gewoon zo gezellig in huis! We hebben super feestdagen gehad en ook nu geeft ie sfeer; ons huisje is er zo lekker knus en ‘cosy’ door. En stiekem ben ik gewoon een beetje sentimenteel. Onze eerste boom. Als ie weg is, moeten we weer zó lang wachten voor we hem weer heel burgelijk samen kunnen optuigen… Dat werkt deprimerend.
Dinsdag komen mijn Culemborgse vriendinnetjes weer gezellig langs voor een echte girlsnight. En ik heb besloten dat ie dan wel echt weg moet zijn. Wat moeten mensen wel niet van ons/me denken! (ja mam, ik weet wat jij denkt als je dit leest…)
Maar morgen mag ik nog een laatste dag genieten van onze boom. En dan is het helaas écht tijd geworden… Dag boom!
zondag, januari 7th, 2007
Saw 3… kan het nog ziekelijker?
Theo en ik zijn allebei gek op films. Thuis hebben we een hele kast vol dvdtjes staan en de bios bezoeken we ook zo af en toe. Gisteravond, een ‘dood’normale (kijk, daar begint het al) zaterdagavond, hadden we zin om iets leuks te doen. De bios dus! Even gekeken wat er zoal draait en het werd Saw 3… Ik voelde me daar al niet lekker bij, maar deel 1 en 2 waren nog nét te doen, dus won mijn nieuwsgierigheid het van mijn zenuwen.
Ik ben sowieso al geen held. Ik hou niet van snelheden, heb hoogtevrees en bij een combinatie van beiden hou ik het al helemaal niet. Autorijden doe ik dan ook altijd keurig netjes en achtbanen mijd ik zoveel mogelijk. Enge films is ook iets waar ik simpelweg gewoon een mietje in ben. Toch ben ik dan weer eigenwijs (ook zo’n eigenschap…) en probeer ik het altijd. Meestal met spijt achteraf.
Zo ook gisteravond. Aan het verhaal van de Saw-reeks valt niets op te merken. Briljant bedacht, ijzersterk zelfs. Maar mag er nou niets aan de verbeelding worden overgelaten? Ik weet ook wel dat als iemand met een grote rechthoekige steen op zijn enkel loopt in te hakken, deze het op ‘n gegeven moment begeeft en er slechts aan wat spiertjes nog aanhangt. En als ie dan later in de film op die betreffende enkel gaat staan, dat ie dan spontaan dubbelklapt. En ik kan ook wel bedenken dat als iemand met al zijn lichaamsdelen aan een pijnbank vastgeketend zit en deze wordt in werking gezet, dat dan al zijn botten spontaan breken en uit z’n lichaam komen zetten… En als iemand uit pure wanhoop zijn hand in een glas zoutzuur steekt om de sleutel van haar folterwerktuig te pakken zien te krijgen, tsja.. dat is inderdaad bepaald niet goed voor je huid.
Maar moet dat nou allemaal in vol ornaat worden getoond? Ik zal je vertellen: de makers van deze Saw 3 zijn net zo ziek in hun hoofd als John Kramer en zijn Amanda zelf. Wat mijn drie voorbeeldjes waren er ’slechts’ drie. De hele film is doordrenkt van ziekheden en gruweldaden. Eén ding is zeker: deel 4 ga ik dus zeker NIET kijken… en al helemaal niet in de bioscoop.
Het stomme is eigenlijk dat ik de helft van de film niet eens gezien heb. Die helft zat ik namelijk tegen Theo aan gedrukt met mijn handen voor mijn ogen en m’n vingers in m’n oren. Ik kon het simpelweg niet meer aan! Het gegil van de bioscoopbezoekers en de harde geluiden die ik (helaas) nog wel hoorde, zeiden echter op zo’n moment genoeg.
Saw 3 is echt weer een kaskraker. En dan met name omdat iedereen die 1 en 2 heeft gezien, ook gewoon deel 3 weer wil aanschouwen. Voor mietjes zoals ik (als die er uberhaupt zijn; gisteravond twijfelde ik daar sterk aan, aangezien ik in mijn buurt de enige was die steeds wegdook) en mensen met een zwakke maag: denk eerst twee keer na voordat je gaat. Deze Saw is echt te ziek voor woorden…
P.S.: Leuk ook zo’n vriend die de stem van John Kramer exact kan nabootsen en om de haverklap dreigend in mijn oor fluistert: ‘I want to play a game…’
maandag, januari 1st, 2007
Happy 2007!
Een nieuw jaar is vandaag aangebroken… 2007! Ten eerste wil ik natuurlijk iedereen een onwijs goed, gezond, spetterend, liefdevol en sportief (voor degenen die dat willen!) nieuwjaar wensen! Dat dit jaar maar lekker zo door mag gaan als dat het vorige is geëindigd. Want voor mij was dat top!
Als ik nog even terugkijk op 2006, was dat voor mij een zeer enerverend jaar, zullen we maar zeggen. Niet alleen ben ik afgestudeerd, ik ben ook direct de ‘volwassen’ wereld ingerold! Ik vond snel een baan, vond mijn nieuwe liefde, ben gaan samenwonen, de band met vrienden (m/v) is versterkt naar mijn gevoel, ben closer geworden met (schoon)familie… Allemaal leuke dingen! Daarnaast heb ik nieuwe vriendinnetjes gevonden via internet (lange leve de toen nog mooi uitziende en goed werkende MSN Space), was daar de mooiste Defqon1 tot nu toe, het geweldige concert van Marco Borsato… en nog veel meer leuke dingen die ik nu even niet zo snel kan bedenken. ;-)
Helaas is het leven nooit alleen maar leuk. Er gebeurden ook minder leuke dingen: mijn 2,5-jarige relatie ging over (is nooit leuk, ook al stonden we daar allebei achter), ik raakte twee vriendinnetjes kwijt door verschillende omstandigheden (hoop nog steeds dat dat weer goedkomt… als ze dit lezen: meiden, ik mis jullie!) en ben gestopt met volley omdat ik het simpelweg niet meer trok. Het werkende leven was wel even een flinke omslag.
Voor 2007 heb ik niet veel voornemens. Natuurlijk wil ik net als bijna iedere andere vrouw nu echt een paar kilootjes eraf (en eraf houden!). Maar het allerbelangrijkste is: zo happy blijven als ik nu ben. Happy in mijn werk, met mijn vrienden, met mijn familie… en het allerbelangrijkst in mijn leventje: mijn liefie. Love you so much!