Archive for maart, 2007

zaterdag, maart 31st, 2007

Volley of jazz?

Nu ik alweer zo’n 9 maanden aan het werk ben en het sporten eigenlijk zo’n beetje heb afgezworen, begin ik het juist weer te missen. Mijn vriendinnetje Paulien doet verwoede pogingen om een tripje naar de sportschool voor mij zo aantrekkelijk mogelijk te maken (door er bijv. een girlsnight aan vast te knopen of me te lokken met de heerlijke sauna die bij het abonnement inzit), maar ik ben daar toch echt geen type voor. Heb het echt een paar keer geprobeerd, maar na 1 à 2 keer ben ik het alweer zat. Ik heb simpelweg de discipline niet en doe veel liever iets in een vaste groep. Gezien mijn jarenlange volleybalachtergrond ligt het voor de hand dat ik dat weer oppak. Er is echter nóg een optie…

Ik heb een hele tijd aan jazzballet gedaan. Vroeger, toen ik het nog kon combineren met school en volleybal, danste ik één keer per week de sterren van de hemel. Ik zat in een (vonden wijzelf) best professionele groep meiden die dolenthousiast waren over wat ze deden. Ik was het jonkie van het stel en danste vrolijk mee. Ondertussen enorm opkijkend naar die oudere meiden en hun in mijn ogen super volwassen leventjes. 

Eén keer per week trainden we ons suf op de nieuwste pasjes op de hipste hits. We hadden een lerares die geweldig creatief was en ook de oudere meiden kregen de kans om mee te denken over de dans. Af en toe hadden we een optreden waar ik me dan enorm voor kon opladen. Van tevoren was ik zo enorm zenuwachtig dat ik er misselijk van werd. Maar eenmaal op het podium en de muziek die uit de boxen schalde… ja, dat gaf zo’n enorme kick! We hebben onder andere in het Congresgebouw in Den Haag gestaan, en mooie dansen gemaakt op o.a. Janet Jackson en musicals Miss Saigon en De Jantjes. Een enorm gave tijd, die ik helaas moest afbreken omdat ik meer ging trainen voor volleybal dat toen echt heel goed ging. Ik moest een keuze maken, ook omdat het VWO ook nog even gehaald moest worden natuurlijk. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid van mijn jazzgroep Heartbeat. 

Volleyballen deed ik vanaf mijn 11e ongeveer. Gestart bij VC Shot in Culemborg, daar de gehele jeugd doorlopen om op mijn 16e te debuteren in Dames 1 dat uitkwam in de 2e divisie. Ik heb enorm veel geleerd en het daar altijd naar mijn zin gehad, maar in de laatste seizoenen ging het met de club niet heel best. Veel ervaren speelsters namen afscheid of deden een stapje terug, maar qua aanvulling vanuit de jeugd kwam er niet genoeg. Gevolg: twee keer degradatie achter elkaar. Ik zocht iets anders en vond het in Houten bij Taurus, waar ik twee seizoenen heb gespeeld (en niet te vergeten: waar ik Theo heb leren kennen!). Een mooie club, maar het 2e seizoen daar was niet mijn gelukkigste qua blessures en gevoerd beleid. Dat deed mij besluiten om er echt een jaartje tussenuit te gaan. Ik kon het ballen echter toch niet laten en Shot vroeg me voor Dames 2. Het was een leuk en gezellig seizoen, maar daarna werd het toch weer Dames 1. Het verdere verhaal is voor de meesten wel bekend; ik moest helaas stoppen omdat het in combinatie met mijn nieuwe fulltime job in Utrecht echt allemaal teveel was. 

Dan zijn we weer bij het beginpunt beland: Marieke wil weer gaan sporten. Wat zal het worden? Beide sporten lonken weer; mijn avondjes in Almere als ik Theo aanmoedig bij Omniworld en mijn middagjes in de Taurushal kijkend bij oud-ploeggenoten trekken me toch weer richting de balsport. Maar bij films als Step Up (onlangs aan mijn dvd-collectie toegevoegd; aanrader!) en Save The Last Dance begint het dansen weer te kriebelen en snak ik naar de kick van het optreden.

Moeilijk, moeilijk… Ik ga eens wat research doen naar mogelijkheden en hou jullie op de hoogte!

vrijdag, maart 30th, 2007

Pokerface

Heel de wereld lijkt momenteel in de ban te zijn van hetzelfde spel: poker. En ik moet heel eerlijk (en best een beetje beschamend) toegeven dat het bij mij niet veel anders is. Ook ik kan dit spel uren doen.

Hoe het überhaupt zover is gekomen dat bijna iedereen het spelletje is gaan spelen in zo’n korte tijd, is mij echt een raadsel. Weet wel dat zenders à la Veronica er opeens veel aandacht aan besteedden, en dat ik toen in mijn directe omgeving steeds vaker pokeravondjes georganiseerd zag worden. In het begin vond ik het maar irritant, al die meelopers. En zelf snapte ik de ballen niet van het spel, dus dat had er ongetwijfeld ook mee te maken. Vond het maar vervelend dat mijn vriendjes (m/v) uren elkaar geld probeerden af te troggelen, in plaats van onder het genot van een drankje eens een goed gesprek te houden, omdat iedereen elkaar wegens zeer drukke levensstijlen toch amper meer ziet.Toen Theo’s teamgenoten daarna óók nog met een online-versie op de proppen kwamen, was dat voor mij de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Theo bracht uren achter onze computer door en steeds was het: ‘Ja liefje, ik kom zo! Nog éven die klapper maken…’ Uiteraard bleef die klapper dan uit en lag ik nog steeds mokkend in bed.

Theo was wel zo lief om mijn gemok serieus te nemen en haalde mij over om één keer met hem mee te kijken. En ik ben natuurlijk zo’n lief en goed vriendinnetje dat ik mij interesseer voor de bezigheden van mijn vriendje. Dus ik verdiepte me erin. Geduldig probeerde Theo uit te leggen wat nou precies de lol was/is van dit spelletje. In de gedownloade versie vond ik het in eerste instantie alleen maar leuk dat je een eigen poppetje kan maken en die helemaal kan stylen zoals jij dat wilt. Maar zodra ik een beetje doorhad hoe het zat, begon ik ook te juichen als we weer eens wat centjes (virtuele, begrijp me niet verkeerd) wonnen. En toen ik zelf mocht spelen en het ging goed, kreeg ik toch best wel een kick.

Ik maakte een eigen account aan met een poppetje dat best wel heel erg op mezelf lijkt en ging mijn eigen gang. En nu kan ik het zelf ook uren spelen. Het leuke is ook, dat je vriendjes kan opzoeken die het ook spelen, en dan naast elkaar aan een tafel de buitenlandse spelers helemaal gek kan maken.

Van tactieken begrijp ik nog niks en ik speel eigenlijk heel laf en op safe. Maar dat doet er niet toe. Ik leer het steeds beter en krijg er steeds meer lol in. Kan ook echt balen als ik weer eens dik verlies (door eigen stomme schuld of enorm veel pech).

Eén ding is zeker: ik moet het niet in real life gaan spelen. Als ik goede kaarten heb, zit ik te springen achter de pc en krijg je die grijns niet van mijn gezicht af. En als het flut is wat ik toebedeeld krijg, zie je dat ook direct. Nee, een pokerface heb ik echt niet. Ik blijf wel gewoon online, waar ik ongestoord mijn ding kan doen. Nieuwsgierig? Check www.pkr.com!

donderdag, maart 29th, 2007

Liefde is…

Vroeger kocht ik een echte Gameboy van mijn zuur verdiende verjaardagsgeld. Trots dat ik was! Tetris was mijn allereerste spel en ik was onwijs verslaafd. Later kwam er een Mario-spel bij (toen ik weer genoeg zakgeld bij elkaar had gebedeld). Uitspelen werd na een tijdje een eitje.

Mijn liefste broertje Jesper (heb er maar één, vandaar dat ie ook gelijk de liefste is) en ik mochten later tweedehands een Nintendo NES kopen die je op de tv kon spelen. En dat mocht dan niet in de huiskamer, maar op de slaapkamer van mijn ouders zaten we uren op bed om Super Mario 1, 2 én niet te vergeten 3 te spelen. Deel 3 was het leukst, aangezien je daar door veertjes te pakken hele stukken vliegend kon overbruggen en met fluitjes hele levels kon overslaan. Vergeet ook niet het legendarische Duck Hunt; met een heus pistool eendjes uit de lucht schieten, dat was vet!

De NES werd na een tijdje toch echt niet zo stoer meer met al die nieuwere versies. Jes en ik hadden de tijd en het geld niet om dit allemaal bij te benen en zoals met veel tijdelijke bevliegingen, ging ook de Nintendo-verslaving over.

Eenmaal op mezelf wonend en in aanraking gekomen met de Nintendo DS, was ik weer verkocht. En als je me kent dan weet je: als ik iets eenmaal in m’n koppie heb, krijg je dat er niet snel uit! Ik moest en zou een Nintendo DS. Geweldig ding, maar toch kort lol aan beleefd. In m’n eentje vond ik het lang zo leuk niet als met z’n tweeën en mijn vrije tijd besteedde ik toch liever anders. Best een teleurstelling, maar via Marktplaats vond het ding een beter baasje; een jongetje van nog geen 13 was maar al te blij ‘m met spelletjes en al van me te kunnen overnemen.

In Theo heb ik weer een maatje gevonden! We waren het erover eens dat er een spelcomputer moest komen, maar welke? Theo vond Xbox, maar ik wilde toch echt iets van Nintendo. De enige spellen die ik écht leuk vind, zijn namelijk nog altijd die van de loodgieterbroertjes Mario en Luigi. Dus werd het de Gamecube. Via Marktplaats (jaja, daar hebben we ‘m weer) hebben we een jongetje die wederom de 13 nog niet had gehaald, blij gemaakt met een extra zakcentje. Want hij was inmiddels aan het sparen voor de spelcomputer der spelcomputers: de Wii. Zucht… Het kan ook áltijd beter! 

Theo en ik vermaken ons prima met ‘t ding: Mario Party, Mario Kart, Mario Tennis, Mario Smash Brothers. Oh ja, en Theo kruipt af en toe graag in de huid van Mr. James Bond himself. Soms kijken we elkaar wel echt zo aan: we zijn ook echt nie wijs…

Liefde is… samen Nintendo’en!

zaterdag, maart 24th, 2007

Vakantie, waar blijf je?!

Ik wil op vakantie. Het liefst ook heel ver weg en dan ook nog heel lang. Dat zou wat zijn. Reden is uiteraard drukte op het werk… en drukte in het leventje ernaast! Ja, ik weet dat ik voldoende tijd en rust voor mezelf moet nemen, maar ik heb ook nog lieve vriendjes en vriendinnetjes die ik wil zien! Dus neem ik die rust niet. Of in ieder geval te weinig.

Twee vriendinnetjes van me doen het wél goed. Saskia zit in Spanje; heeft in Sevilla 4 maanden lang de tijd van haar leven. En Paulien trekt met haar zus en straks ook met haar lover door Azië. Door het bijhouden van een online-dagboek houden ze ons op de hoogte van hun avonturen en proberen ze ons thuisblijvers toch ook wel een klein beetje jaloers te maken denk ik… Dat lukt ze aardig, in ieder geval bij mij!

Het werk an sich gaat goed; ik heb onlangs een assessment mogen doen welke ik goed gehaald had, en na een gesprek met de regiodirecteur is me gelijk een contract voor onbepaalde tijd aangeboden. Ik maak veel progressie, de dagen vliegen voorbij en zijn afwisselend, ik heb leuke collega’s, dus helemaal top.

Toch kan ik er niks aan doen dat ik af en toe twijfel. Fulltime werken is gewoon zwaar. Ik heb weinig mensen in mijn directe omgeving die ook fulltime werken. En ja, dan ben ik best weleens jaloers op ze.

Daarom plan ik straks in de zomer gewoon een heerlijke vakantie met m’n lief. Even een tijdje weg van hier, lekker naar de zon en alleen maar relaxen. Dat kunnen we beiden wel gebruiken… Heb er zin in!