Archive for april, 2007

zondag, april 29th, 2007

Lies & Miek op avontuur bij de Ajax-hooligans

Ik ben gek op voetbal. En dan met name Ajax. En dan met name Klaas-Jan Huntelaar. Hij is gewoon mijn held.

In mijn directe omgeving zijn er niet heel veel mensen die echt iets om voetbal geven. En de weinigen die dat wel doen, zijn dan ook weer voor een andere club. De meesten dan. De laatste superspannende competitieronde in onze eredivisie wilde ik eigenlijk wel zo live mogelijk meemaken. Ook omdat Ajax immers nog alle kansen had om kampioen te worden. AZ ging namelijk punten laten liggen bij Excelsior; dat was voor mij al een feit.

In Lies vond ik een maatje; zij woont in Amsterdam én houdt ook nog eens van voetbal. En Ajax. Lies wilde met mij wel de wedstrijd kijken op het Leidseplein in een kroegje. En een eventuele huldiging met mij meemaken.

Om 14.00u ontmoette ik Lies op het Leidse, waar we rustig met een colaatje light begonnen. We hadden elkaar al lang niet meer gezien (Spaceweekend vorig jaar juni was de laatste keer…), dus genoeg om bij te kletsen. Stipt half 3 begaven we ons richting het café zelf, waar de massa’s Ajacieden inmiddels waren toegestroomd. Twee kleine onschuldige meisjes in zwarte jurkjes tussen de meest fanatieke Ajax-supporters; dat was al een avontuur op zich!

Natuurlijk konden we er niks van zien, dus bedacht Lies de strategie om achter de serveerster aan te lopen, zodat we wat meer vooraan kwamen te staan. Nadat Lies vrienden had gemaakt met een Hooligan (incl. kaal hoofd en tattoos van z’n zoontje) en z’n friends, hadden we het helemáál goed: gratis bier (ik sloeg het aanbod af, maar Lies niet, gevolg: een enorme pul bier die we toch sámen moesten opdrinken om Lies niet om te laten slaan!), gratis sigaretten én we mochten helemaal vooraan bij het scherm staan. Na het bier en de spanning van de wedstrijd voelden Lies en ik ons toch wel erg thuis. We schreeuwden om het hardst mee vanwege de scheids, zongen de liederen uit volle borst en hielden het niet meer van de zenuwen. Ik hield contact met het thuisfront en de Hooligans om ons heen hadden oortjes in om op de radio de standen van AZ en PSV bij te houden.

We weten allemaal hoe het is afgelopen: Ajax miste het kampioenschap op één (^&@$!#&*) doelpunt.

Je kan je voorstellen dat de sfeer bij de Hooligans niet al te best was. Onze Hooligan-vrienden keken ons indringend aan en spraken de woorden: ‘Wij gaan rellen!’ Eentje gaf Lies een zoen op d’r wang en ze trokken ten strijde. Toen er verderop een honderdduizendklapper (dacht dat die altijd alleen met Oud & Nieuw de lucht in gaan…) werd afgestoken, trok Lies mij even veilig richting de brede man van de Security. Daarna was de kust veilig en zochten we een eettentje op, om daar samen nog even te schelden op de volgens ons oneerlijke ontknoping van de competitie. Meneer Hooligan zagen we inmiddels tegengehouden worden door de eerste de beste politieagent.

Het pizzaatje smaakte ons goed, we voelden ons gelijk een stuk beter. Een tip dus aan de Hooligans die bij verlies een waas voor hun ogen krijgen: eet wat! Je moet je verdriet gewoon ver-eten…

Aankomende zondag pakt Ajax gewoon even de beker door een winst op AZ. En volgend seizoen zijn Lies en ik weer van de partij op het Leidseplein!

Lees hier het verhaaltje over deze middag bij Marlies!

zaterdag, april 28th, 2007

Warhoofd sluit zichzelf buiten

Ik ben in mijn werk best geordend. Eén van de competenties waar ik me NIET meer zo op hoef te ontwikkelen is toch echt Plannen & Organiseren. Mijn mama (die trouwe lezer is) gelooft dit vast never nooit, maar ‘t is toch echt waar!

In mijn dagelijkse privé-leven is het namelijk wat anders met mij gesteld. Het tegenovergestelde, zeg maar. Hoe vaak komt het niet voor dat Theo weer op me moet wachten, omdat ik weer vanalles kwijt ben wat ik zelf ergens heb neergelegd (agenda, portemonnee, telefoon, kleren, schoenen, etc.). En ook sleutels. Die zijn gewoon ook zo kwijt-raak-gevoelig…

Donderdagavond had Theo pas laat een wedstrijd in Zaanstad en zou dan ook pas erg laat weer thuis zijn. Ik had kunnen afspreken met vriendinnetjes, maar omdat ik aardig gesloopt was van de rest van de week, verheugde ik me op een avondje hangen op bed met een filmpje of vrouwenserie. Na een drukke werkdag en boodschappen te hebben gedaan, kwam ik bij ons huisje aan; nog wat geërgerd omdat ik tijdens het lopen mijn sleutels al niet direct uit mijn overvolle tas had kunnen vissen.

Voor de deur zette ik de boodschappentas op de grond en doorzocht ik mijn tas grondig. Maar nee, geen sleutels. Ook niet in de kleine binnen- of buitenvakjes. Conclusie: ik had die ochtend de sleutels niet in mijn tas gedaan toen ik de deur uit ging. Het huilen stond me nader dan het lachen en ik wist echt even niet wat ik moest. In ons pand wonen meerdere mensen, dus op zich had ik een poging kunnen wagen om aan te bellen, er was vast wel íemand thuis. Maar dan nog zat de deur van óns appartementje op slot…

Ik heb diverse connecties in Utrecht, maar allemaal waren ze niet te bereiken of niet thuis. Ik zag het ook niet zitten om uren door de stad te gaan zwerven, want dan zou ik me toch alleen maar laten verleiden tot aankopen waar ik eigenlijk geen geld voor heb.

Uiteindelijk ben ik daarom richting Culemborg getogen; waar ben je immers meer welkom dan bij je eigen ouders? Mijn papa was weg en had de auto mee, dus moest ik ook nog eens lopen vanaf het station naar mijn ouderlijk huis. En geloof me, sinds ze verhuisd zijn naar een nieuwbouwwijk is dat een flink eindje. Uitgehongerd, vermoeid en met knellende schoenen kwam ik eindelijk thuis aan en plofte ik op de bank, waar ik lekker verwend werd met een hapje en een drankje van moeders.

De terugweg verliep gelukkig soepeler dan de heenweg; een vriendje van mijn broertje Jesper kon me op het station afzetten. Op Utrecht CS moest ik echter nog wel een tijdje op Theo wachten, bij hen hadden de wedstrijd en nabespreking langer geduurd dan gepland… *zucht*

Mam: thanx voor het avondje bankhangen bij jullie! Fijn om te weten dat ik met mijn warhoofd in ieder geval altijd bij júllie terecht kan… :-)

maandag, april 23rd, 2007

Help; bolletje geslikt!

De titel van dit berichtje doet vast iets heel duisters vermoeden, maar helaas voor de sensatiezoekers: het is wat minder erg. Maar toch wel heel raar en iets dat ik nog nooit had meegemaakt: ik heb mijn bolletje ingeslikt. Het bovenste bolletje van mijn tongpiercing welteverstaan!

Gisteren lag ik rustig in mijn bedje tv te kijken, toen ik iets raars mijn keel in voelde glijden. Enigszins verbaasd, omdat ik toch echt niet aan het eten was, bedacht ik me wat dat nou zou kunnen zijn! Daarna toch lichtelijk in paniek, toen ik erachter kwam dat mijn piercing los in mijn mond hing…

De paniek kwam niet zozeer dat ik het een eng idee vond om mogelijk ook de rest van het staafje door te slikken, maar meer dat ik bang was dat dit het einde van mijn tongpiercing zou betekenen! Gaten veroorzaakt door tongpiercings groeien namelijk met een bizarre snelheid weer dicht! Voor de verbaasde mensen: bijt maar eens op je tong, dat wondje geneest ook erg vlug. De tongpiercing heb ik al jaren en is echt Marieke geworden. Ik wil gewoon niet meer zonder; hij is me heilig.

Gelukkig had ik voor mijn werk het bovenste bolletje moeten verwisselen voor een doorzichtige variant (die nu dus in mijn maag zit) en had ik de originele ijzeren nog. Deze kon ik snel vinden in mijn sieradendoos, dus kon ik het staafje er weer keurig van onderaf doorheen steken, onder toeziend oog van Theo die het allemaal maar een ranzig gezicht vond… zo’n staaf door je tong!

Ik ben dus nog steeds heppie de peppie met het ding en moet deze week dus weer op zoek naar een nieuwe doorzichtige bol. Eind goed, al goed!

woensdag, april 18th, 2007

Defqon1 is coming…

Afgelopen zaterdag startte om klokslag 18.00 uur de kaartverkoop voor het beste feest van het jaar: Defqon1 op het Almere Strand! Dit jaar zal het op 16 juni plaatsvinden en zullen weer 32.000 mensen uit hun dak gaan op de allervetste beats!!

Nu ben ik (blijkbaar) niet de enige die dit het beste feest van het jaar vindt en er al maanden naartoe leeft. Omdat ik zelf niet thuis kon zijn op het tijdstip van de kaartverkoop-kick-off (help, paniek!) had ik een vriendje bereid gevonden een kaartje voor mij te bestellen.

Helemaal in mijn nopjes, en in volle overtuiging dat het dan wel helemaal goed zou komen, had ik zin in die avond waar ik op een verjaardag het desbetreffende vriendje zou treffen en hem het geld voor het o-zo-gewilde kaartje zou kunnen overhandigen.

Helaas, ook bij hem paniek: de website van ticketonline was compleet overbelast!! Onze Dikkuh-vriendengroep (allemaal echte Defqon-gangers) zaten allemaal online, maar er was geen doorkomen aan! Bij iedereen was de F5-knop zowat versleten, maar het had niet geholpen. Wat een teleurstelling… Na een tijdje kwamen de berichten al door: binnen anderhalf uur (!) was het festival uitverkocht: 32.000 kaarten!!!

’s Avonds op de verjaardag bleek echter dat een paar vrienden er wel in geslaagd waren er doorheen te komen en gelijk maar de maximale 4 kaarten hadden besteld. Dus: er waren een paar kaarten over! En ja, ik heb er eentje kunnen bemachtigen!! Ik ben gelukkig!!! (niet dat ik dat nog niet was, maar het Defqon-kaartje draagt daar zeker aan bij…) René: je bent een engel!

Helaas is nog niet iedereen van onze groep zo happy als ik. We hebben zeker nog een paar kaarten nodig, maar die worden nu tegen belachelijk hoge prijzen aangeboden op sites als Marktplaats. Normaal ben ik erg fan van deze manier van handelen (haal er zelf ook genoeg gadgets vandaan), maar met concert-, voetbal- en festivalkaartjes vind ik het niet normaal…

Dus als jullie nog ideeën of connecties hebben: Dikkuh zoekt Defqon-kaarten!

Wiehoe!! Op 16 juni ga ik zéker uit mijn dak! :)

Defqon1, here we come!

dinsdag, april 10th, 2007

Dikkuh @ Scheveningen

Gisteren ben ik met mijn vriendenclub uit Culemborg naar het strand geweest. Net als duizenden andere Nederlanders kijken we het hele jaar naar de zomer uit en zullen we bij de minste of geringste zonnestraal direct ook zon, strand en terras opzoeken!

De plaats van bestemming werd Scheveningen. We hadden van tevoren nog getwijfeld of het de lieftallige NS werd of toch maar de auto, maar de trein moest het volgens de meesten worden. En zo geschiedde!

Al snel bleek dat we de goede keuze hadden gemaakt want, zoals al gezegd, waren wij bij lange na niet de enigen die een tripje naar de kust wel zagen zitten met het mooie weer. En iedereen was natuurlijk ook al vrij vanwege Pasen, dus voila: de files zijn geboren! De tram van Den Haag Centraal naar Scheveninger-strand was ook geen pretje (de letterlijke uitvoering van het gezegde ‘haringen in een ton’), maar we waren er tenminste redelijk snel dus namen we dat voor lief. 

In de gure wind die altijd op het strand waait, was het toch best frisjes. Gelukkig waren wij hierop voorbereid en had een ieder een opwarmer in de vorm van vest, dikke trui of jas bij zich. Toen we een tentje hadden gevonden waar wij met 13 man terecht konden (een wonder dat we die zo snel vonden; het zat overal barstensvol) en vol tevredenheid in de stoelen neerploften, konden de blote (bleke…) armen tevoorschijn worden getoverd. Wat was het heerlijk! De biertjes, rosé’tjes en colaatjes light (yep, ikke!) werden af en aan gevoerd en ook het trouwe bittergarnituurtje kon niet achterblijven. We genoten van de warmte en de gezelligheid onderling. Na een tijdje werden de meeste snoetjes en armpjes toch wel lichtelijk rood, dus werd het tijd om op te stappen. De rest van de groep ging wat dollen op het strand en daarna nog een hapje eten, maar ik begaf me weer richting het Uteregse waar ik mijn lieverd weer trof en nog een gezellig avondje met hem voor de boeg had.  

De vriendengroep uit Culemborg (ook wel Dikkuh’s genoemd) zie ik minder vaak dan ik zou willen. Nu ik in Utrecht woon, is het lang niet altijd handig om voor even richting Culemborg te reizen en Theo heeft natuurlijk ook een eigen vriendengroep waar ik graag acte de presence (schrijf je dat zo?) geef. Het is vaak kiezen: waar brengen wij ons weekend door? Ik mis soms wel leuke uitjes of bijeenkomsten, maar áls ik er dan weer een keertje bij ben, is het super!

Mensen, jullie zijn toppers! Ik blijf lekker bij jullie aangesloten en hoop nog veel leuke tripjes met jullie te mogen maken!

zondag, april 8th, 2007

*SNIK*

Normaal gesproken typ ik mijn stukjes netjes in Word en plak ik ze dan hierin. Zo van: dan blijven ze altijd bewaard en ben je ze niet opeens kwijt…

Zonet wilde ik echter vol enthousiasme vertellen over het leuke vrijgezellenfeest dat ik gisteren had. Vol inspiratie schudde ik het stuk zó uit mijn mouw, hier rechtstreeks in de weblog. En natuurlijk ging het dit keer mis… KWIJT!!! En niet meer terug te halen. Boehoe, mijn Pasen begint al goed.

Ik heb weer een les geleerd…

Nu even geen zin om ‘m opnieuw te schrijven, komt nog!! Zalig Pasen allemaal!