Archive for september, 2007

dinsdag, september 11th, 2007

Feelgood met Catherine Zeta-Jones

Review: No Reservations - Een grote bioscoopzaal vol met alléén maar vrouwen: de Ladies Night in de Rembrandt-bioscoop in Utrecht. Dit keer gaat een heerlijke feelgood-movie in première: No Reservations met niemand minder dan Catherine Zeta-Jones. Lees verder >>

zaterdag, september 8th, 2007

Gluren bij de nieuwe buren

Ik sta met mijn vader buiten om twee nieuw gekochte fietsen in elkaar te zetten als er opeens een mysterieus vrachtwagentje voor onze deur stopt. Een vrolijk meisje verschijnt uit de deur naast die van ons en ze stapt vastberaden op de wagen af. Ze ziet mijn pa en mij met dozen en gereedschap in de weer, dus vraagt ze: ‘Kom jij hier ook net wonen?’ Ik vertel dat ik hier al bijna een jaar woon, maar dat ik uit haar woorden begrijp dat zij hier dus nieuw is? Het meisje knikt en stelt zich enthousiast aan me voor. Ik kan haar naam niet goed verstaan en ik vind het onbeleefd om het nogmaals te vragen, dus stel ik wat vragen over waar ze vandaan komt en wat haar plannen hier zijn. Ze blijkt dezelfde achtergrond als ik te hebben: eerst jaren bij haar ouders in een klein stadje gewoond, daarna het studentenleven in het grote Utrecht opgezocht en nu klaar voor het burgelijke leven: ze gaat samenwonen met haar vriend en wijst naar boven naar een raam op de 1e etage. Het is het appartementje naast ons! Ik wens haar succes met verhuizen en wend me weer tot mijn pa, die een beetje staat te klungelen en toch echt mijn hulp nodig heeft.

In de loop van de week wordt mijn nieuwsgierigheid naar de nieuwe buren gewekt. ’s Avonds in bed horen we ze nog tot laat timmeren, schaven en boren. Aangezien onze balkonnetjes aan elkaar grenzen en er geen schot tussen zit, gluur ik (terwijl ik als dekmantel mijn was ophang) zo af en toe terloops bij ze naar binnen. Het lijkt steeds meer vorm te krijgen, het ziet er in ieder geval al gezellig uit voor zover ik kan zien. Gordijnen hebben ze nog niet, dus dat komt goed van pas voor mij… ;-)

Als ik weer eens met een volle wasmand het balkon op loop, zie ik dat de twee nieuwe buren gezellig buiten aan hun tafeltje zitten. Beiden zeggen ze me breed lachend gedag en het meisje staat op van haar stoel om richting mij te lopen: ‘Ehm… wij geven volgende week een soort van housewarming en we vroegen ons af of jij misschien ook zin hebt om te komen?’ Dat vind ik nou leuk. Zij kennen blijkbaar ook het gezegde beter een goede buur dan een verre vriend dus ik neem de uitnodiging hartelijk aan. Ik vertel dat ik ook samenwoon (ze hadden Theo nog niet gezien) en dat ik dus niet alleen kom. Dit lijken ze alleen maar gezellig te vinden. Ik vraag of ze al helemaal gesetteld zijn en het antwoord is: ‘Bijna, we moeten alleen nog steeds gordijnen kopen!’ Ik glimlach, draai me om en bloos… dat had ik natuurlijk allang gemerkt.

Wat is het leuk om nieuwe buren te hebben en wat heb ik zin om volgende week eens écht legaal bij ze binnen te kijken!

dinsdag, september 4th, 2007

Ze is de eerste

Ze is de eerste! De eerste uit mijn eigen ‘generatie’ die de grote stap gaat wagen. Ik ben zó ongelofelijk blij voor haar, want ik wéét hoe ze hier altijd al van heeft gedroomd. Mijn lieve vriendinnetje Naomi gaat trouwen!

De laatste tijd heb ik wel wat bruiloften meegemaakt, maar dat waren er twee van oudere collega’s en eentje van een iets ouder vriendinnetje dat altijd al een stukje ‘verder’ was in haar leven dan ik. Bij die bruiloften kon ik zeker optimaal genieten, maar meer van afstand. Zoals ik al eerder in een logje heb vermeld, gaat de band tussen Naomi en mij erg ver terug. Toen we jong waren hebben we tot vervelends toe over onze bruiloften gefantaseerd en als ik over dit soort dingen wil zwijmelen, dan moet ik bij Naomi zijn. Zij krijgt er nooit genoeg van en je zal haar er nóóit mee vervelen. Heerlijk. Toen Naomi me een dag na het aanzoek belde, kwam mijn blijdschap voor haar dan ook écht uit mijn tenen: tranen in mijn ogen van geluk voor mijn lieve vriendin.

Het ging precies zoals zij het zich had voorgesteld: op het strand in het thuisland van haar ouders (Suriname) ging haar lieve vriend op zijn knieën. Inclusief emotioneel verhaal over de ware vrouw en de mooie toekomst die voor hen ligt. De beste jongen had zelfs achter haar rug om officieel toestemming aan haar vader en moeder gevraagd, en op die manier enorm veel respect van haar hechte familie afgedwongen. Goede zet dus!

Lieve Naomi en Tim, ik wens jullie al het geluk van de hele wereld! Jullie verdienen het! Ik vind het een enorme eer dat ik bij deze bijzondere dag aanwezig mag zijn.

maandag, september 3rd, 2007

Help! De tandarts…

Al sinds ik mij kan heugen ben ik bang voor de tandarts. Het begon met een melkkies die getrokken moest worden, waarna helaas behandeling na behandeling volgde. Ik heb een zwak gebit. Bah. Het was echt oneerlijk; altijd als we naar de tandarts gingen, was ik de sjaak. Ikke, die altijd goed haar best deed met poetsen (ik werd gevoed door pure angst). En mijn broertje die er met de pet naar gooide, kwam altijd ongeschonden uit de stoel. Ik heb diverse gaatjes laten vullen en maarliefst 5 kiezen laten trekken voor mijn beugel. Bovendien had ik ook nog eens gewoon echt geen leuke tandarts. Hij geloofde me niet als ik zei na de verdoving nog iets te voelen… hij liet me gewoon lijden. De l*l.

Mijn angst is echt niet iets waar je zomaar overheen stapt of overheen moet groeien. De angst is echt vreselijk erg. Zó erg, dat mijn moeder me vroeger pas één dag van tevoren vertelde dat er weer een afspraak gepland stond. Anders begon ik al weken van tevoren te hyperventileren bij de gedachte dat ik weer moest. Al in de wachtkamer voel ik die brok in mijn keel opkomen, samen met mijn handen die beginnen te zweten. De steriele geur stelt me bepaald niet op mijn gemak en die posters en plaatjes van tanden en kiezen evenmin. Eenmaal in de stoel voel ik de eerste traan al over mijn wang lopen, terwijl de beste man mij nog niet eens heeft aangeraakt. Ik raak totaal in paniek bij de gedachte aan die pijn en het gewroet in mijn mond. Bij elk plekje waar het haakje ook maar éven in blijft hangen, schiet ik in de stress. Zal het weer een gaatje zijn? Ik huil als een klein kind… en ik kan er echt niets aan doen. Ik háát de tandarts.

Nu woon ik niet meer thuis en vindt mijn moeder dat ik zelf de verantwoordelijkheid voor mijn tanden moet dragen. En gelijk heeft ze. Probleem is dus dat ik dan echt NIET ga. Het is alweer eeuwen geleden dat ik ben geweest en het vervelende is nog; ik vóel gewoon dat ik weer eens moet. Mijn gebit heeft echt een opfrisbeurt en een fikse controle nodig. Maar ik durf niet. Toen Theo laatst moest voor die verstandskies en met goede verhalen over zijn nieuwe Utrechtse tandarts terugkwam, heb ik nog wel overwogen om daar dan maar een afspraak te maken. Helaas, na zijn vervolgafspraak werden de verhalen al minder lovend, dus denk maar niet dat ik daarheen ga.

Van Jantine heb ik al eens gehoord over het bestaan van een angst-tandarts (maar daar moet je weer naar doorverwezen worden) en er schijnt ook een heuse narcose-tandarts te bestaan. Ik denk dat ik daar maar eens ga informeren: doe mij maar een lekker dutje, waarna ik wakker word met een stralend gebit… zou dat niet geweldig zijn?

zaterdag, september 1st, 2007

Amsterdamned…

Amsterdam is voor mij net het buitenland. Als ik er ben, voel ik mij toerist in eigen land. Gelukkig heb ik er een vriendinnetje wonen, die totally Amsterdam-freak is en het geweldig vindt om dit op mij over te brengen. Het begint al met de reis naar haar huisje, zittend in de tram kijk ik mijn ogen uit naar alle mooie panden, grachten en vooral de diversiteit aan mensen. Prachtig.

Gisteravond was mijn tweede stapavond in onze hoofdstad een feit. Sportief als ze is (?), besloot mijn vriendinnetje de fiets te pakken richting centrum. Met mij achterop uiteraard. Achterop zitten bij iemand is aan de ene kant heel fijn (hoe luxe is het om gereden te worden), maar aan de andere kant voel ik me altijd ontzettend schuldig. Zéker gisteravond in Amsterdam. Al die bruggetjes, drukke kruispunten en massa’s mensen die het je verdomd moeilijk maken om lekker vaart te maken en in één snelle rit op de plaats van bestemming te komen. En dan heb je ook nog eens iemand achterop… lekker zwaar. Sorry, lief vriendinnetje!

Het ritje leidde naar de Zeedijk en onderweg kwamen we alle écht Amsterdamse bezienswaardigheden tegen. Als een heuse gids wees mijn vriendinnetje álles aan wat ook maar een klein beetje toeristische waarde heeft. Zo kwamen we door de Jordaan, met de standbeelden van Johnny en Tante Leen, passeerden we veel bruggetjes over bekende grachten, wees ze me op kerken en mooie gebouwen… en dit alles terwijl we fietsten door het inmiddels donker geworden Amsterdam met ontelbaar mooie twinkelende lichtjes en lampjes. Wauw. Hoogtepunt van de tocht was toch wel het ‘rode’ gebied. We stapten af van de fiets, ik pakte mijn vriendinnetje stevig bij de arm en zo liepen wij de Wallen over. Ik keek mijn ogen uit naar al die schaars geklede vrouwen met enorme borsten, allemaal met een zo verleidend mogelijke blik om die geile vieze mannetjes buiten (vaak toeristen…) naar binnen te lokken voor een beetje geld. Ik voelde mij totaal niet op mijn gemak, maar vond het wel heel bijzonder om het eens gezien te hebben. Weer even met de beide benen op de grond: ik heb een heerlijk leven. Snel vervolgden we onze rit die daarna niet lang meer duurde. Bestemming bereikt: karaoke-bar Casablanca was de tent waar wij de avond zouden doorbrengen.

De avond duurde echter niet lang, ik had helaas vreselijke buikpijn die maar niet overging, dus ik was niet de gezellige Marieke die ik kán en wilde zijn. Toch was het super om Marlies weer te zien, een vriendschap ontstaan via het internet en die voor mij al erg bijzonder is geworden! In de karaoke-bar ontmoetten we tevens Neeltje, ook een loggend internetvriendinnetje. Een vriendin van Lies én eentje van Neel sloten ook nog aan, waardoor het groepje compleet was.

Helaas niet de avond zoals we die ons hadden voorgesteld, maar ik heb wél weer een nieuw stukje Amsterdam gezien. And I love it! Dankjewel Marlies!

Klik hier voor Marlies d’r beschrijving van deze avond!