Archive for oktober, 2007

dinsdag, oktober 30th, 2007

Pisa & Florence… wat een mooie trip!

Italië heeft mijn hart gestolen. In de zomer was ik ‘m al een klein beetje kwijtgeraakt in het mooie landschap rondom het Lago Maggiore en de geweldige stad Milaan. Nu is er echter niets meer van over, want ik vrees dat ik ‘m heb moeten achterlaten in Florence. Mijn 5-daagse stedentrip met vriendin Paulien was echt he-le-maal geweldig.

Op de heenweg hadden we vertraging, maar dat mocht de pret niet drukken. Wij gingen immers naar Italië! Op de terugweg hadden we vertraging, dat was wel vervelend. Want we hadden ons er immers op ingesteld dat aan onze mini-vakantie een einde was gekomen, dan wil je niet nog 2 uur op het vliegveld hangen terwijl je tegen de terugreis naar het koude en natte Nederland aanhikt. Die kun je dan maar beter gelijk voor je kiezen krijgen. Zoals je een pleister er in één ruk af moet trekken, anders pijnig je jezelf alleen maar meer.

Donderdag arriveerden we ’s avonds in Pisa, hebben we een taxi genomen naar ons goedkope maar prima degelijke hotelletje en zijn we direct naar dé toren gelopen. Pien had ‘m al eens gezien, maar ik was diep onder de indruk. Daar stond ik dan toch echt bij dat enorm grote en scheve ding!! Natuurlijk diverse foto’s gemaakt, maar in het donker was dat niet optimaal. We hebben een lekker restaurantje opgezocht en ons tegoed gedaan aan het overheerlijke Italiaanse eten.

De volgende ochtend moesten we al vrij vroeg het hotel uit. We konden wel onze koffers laten staan, dus werd de toren (en mooie bijbehorende kerk) in daglicht bekeken (zonlicht was er helaas niet). Werkelijk waar ge-wel-dig. Een hele fotosessie en een caffée-choco later, namen we een taxi naar het treinstation en begaven we ons richting Florence (Firenze in het Italiaans). De reis duurde maar een uur, kostte ons slechts 5 euro en leidde ons door het mooie Toscane. Wederom keek ik mijn ogen uit.

We arriveerden in Florence. Daar bleek dat we ons hotelletje goed hadden geboekt, want dit was op loopafstand van het station én in het hartje van het historische centrum van de stad. Alle bezienswaardigheden dus op loopafstand, echt ideaal. Het hotel werd gerund door een alleraardigst echtpaar dat gelijk erg veel interesse in ons toonde, ons allerlei suggesties voor een paar geweldige dagen deed én daarbij ook alle hulp aanbood. Wat een warm welkom!

Wat we per dag precies allemaal hebben gedaan, weet ik niet eens meer precies. We hebben in ieder geval elke dag optimaal benut door vroeg naar bed te gaan (gewoon door moeheid van het rondslenteren), op tijd op te staan voor het ontbijt, een plannetje te maken voor die dag en vooral heel erg te genieten van alles wat de stad rijk is.

Florence is een schitterende oude stad, vol prachtige kerken, musea, pleinen en andere gebouwen. Heel erg veel resten van een bijzondere historie, zo raar om te bedenken dat dit alles ooit door mensenhanden is gemaakt. Bovendien is Florence een heerlijke shopstad. Voor mensen met ongelimiteerde creditcards, maar ook voor ‘gewoon volk’ als wij. De koffer was op de terugreis dan ook een tikkeltje zwaarder dan op de heenweg… De Italianen zijn echte charmeurs en doordat wij twee Nederlandse meiden helemaal alleen op reis waren, hebben we er diverse gratis cappuccino’s uitgesleept omdat we ’so beautiful’ waren met ’such wonderful eyes’. Wij vonden het allang best! :)

Jullie lezen het overigens goed: ik heb cappuccino leren drinken! Weliswaar met heel veel suiker, maar ik moet toegeven dat ze toch wel echt heel erg lekker waren! Op korte termijn ook maar eens proberen of de Nederlandse namaak-cappuccino’s ook maar enigszins in de buurt komen.

Maandagochtend was het toch echt tijd om weer terug te gaan. Er was een einde gekomen aan dagen vol lekker eten (Mamma Mia… wat een pasta’s, wijn en vooral IJSSSSSS!), lekker weer (heerlijk zonnig 20 graden…) en ook de gezelligheid met mijn vriendinnetje Paulien die ik al ken sinds we 12 jaar geleden bij elkaar in de brugklas kwamen. Het was echt top, Florence is echt een aanrader. Daar wil ik zeker nog een keer naar terug!

Ik heb Theo al gesmeekt of we volgende zomer weer naar Italië gaan. En dan lekker twee weken naar zonnig Sicilië ofzo. Italië… ik hou van dat land!!

P.S.: Foto’s heb ik nog even niet op mijn pc. Ik heb mijn vaders camera gebruikt die veel beter is dan de mijne en ik heb zijn kabeltje niet. Bovendien heeft Paulien ook nog hele mooie pica’s gemaakt! Ik ga alle foto’s eerst verzamelen en dan een selectie van de allermooiste hier online zetten om aan jullie te showen!

To be continued…

donderdag, oktober 25th, 2007

Off to Italy - part 2

dinsdag, oktober 23rd, 2007

Miek a.k.a. ziektekiem

En zo ben je dan al 3 dagen gewoon zwaar beroerd. En komt al het gekwakkel van de afgelopen 2 weken (waarin je hebt doorgebikkeld en je niet hebt willen laten kennen) door al je gaten naar buiten. Denk aan zweet uit je poriën en snot uit je neus… en vergeet vooral de rondsproeiende bacillen niet als ik een flinke niesbui heb. Bah. Ik ben ziek. Alles doet me zeer, vanaf mijn kruin tot in het puntje van mijn tenen ben ik me opeens zeer bewust van al mijn spieren en gewrichten.

Dat doelloos op bed liggen is alleen niks voor mij. Overdag is er niets zinnigs op tv, dus daar kan ik m’n hart niet aan ophalen. Gelukkig heeft Theo heel lief wat vrouwentijdschriften voor me gekocht en ook hebben we een geheel eigen videotheekje thuis (lees: een kast vól dvd’s). Ik kom de tijd dus op zich wel door. En wat ook heel gelukkig is: we hebben een laptop. Ik had het er nooit zo op, had liever mijn eigen vaste pc met al mijn foto’s, verhalen en plaatjes. Die typte bovendien ook veel lekkerder. Maar op dagen als nu ben ik er toch wel heel blij mee. Vanuit je bed toch in contact kunnen blijven met de bewoonde wereld. Vooral Hyves is dan echt wel een geniale uitvinding.

Ik ben blij ook dat ik vanuit mijn werk op alle begrip kan rekenen. Zeker gezien het feit dat ik a.s. donderdag al richting Italië vlieg en dat echt voor geen goud in het water wil laten vallen. Dat is bij de zomervakantie al gebeurd, dus deze keer zal het absoluut goed gaan en zal ik er optimaal van genieten. Mijn credo is dan ook: goed uitzieken. Dus blijf ik voor de zekerheid morgen ook nog een dagje thuis.

Sturen jullie wat digitale vitamientjes mijn kant op? Alvast bedankt!

maandag, oktober 22nd, 2007

Logeetje @ huize Kranenborg-Brouwer

Al sinds het familieweekend in juni heeft ie het erover. Dat ie toch echt wel een keertje bij ons zou willen logeren. Dat ‘m dat wel héél gezellig lijkt. En dat ie heel vaak vakantie heeft, dus dat ie dan alle tijd heeft om bij ons langs te komen. Die vakanties hebben wij dan helaas weer níet, dus zou het in een weekend moeten gebeuren. Vrijdagavond was het zover: neefje Pieter van 10 jaar kwam een nachtje logeren!

Volgens eigen zeggen had Pieter zich er heel erg op verheugd. Theo ging ‘m na z’n training ophalen in Zwolle waar hij woont. Bepakt met een rugtas vól kado’s (voor ons!) en Gamecube-spellen (en in zijn hand een McShake… er móest natuurlijk onderweg gestopt worden bij de Mac) kwam ie bij ons aan. Ik kreeg gelijk een dikke knuffel, wat een heerlijk welkom!

We hebben vooral veel geGamecubed waarbij Pieter ons allemaal nieuwe trucs leerde. En wel ‘even voor ons wat levels uitspeelde’. Want wij waren natuurlijk nog helemaal niet ver. We hebben lekkers gegeten (denk aan chips en snoep) en vooral ook gezellig gekletst. Wel een paar keer vertelde Pieter ons dat ie het toch echt ‘heel erg gezellig’ vond bij ons en echt nog lang niet naar huis wilde.

Zaterdagochtend moest Theo even weg om een jongetjesvolleybalteam te coachen in Houten en bleven Pieter en ik gezellig nog samen in bed, mét natuurlijk de Gamecube. Ik zei hem het vooral aan me te vragen als hij zin had in iets te eten of drinken. Pieter kon alleen maar zeggen dat ie echt ‘bomvol zat van al het lekkers’ en dat ie ons echt ‘hartstikke lief’ vond. *smelt*

Pieter mocht bepalen wat we zouden gaan doen als Theo terugkwam. Misschien zwemmen of naar de bioscoop? Helemaal verrukt keek ie me aan en zei: ’Mag dat echt?!’ Het werd uiteindelijk de bioscoop, mede omdat ik hem had beloofd dat ie dan een grote bak popcorn voor zichzelf zou krijgen en in het midden mocht zitten tussen Theo en mij in. De film Surf’s Up was ook voor Theo en mij overigens helemaal zo gek nog niet! :)

’s Avonds aten we pannenkoeken (ik niet!) en bracht Theo het jongetje weer naar huis. Voordat ie hier wegging kreeg ik weer een dikke knuffel en vertelde hij ons dat ie ‘ons heel erg zou gaan missen’. In de auto had ie (vertelde Theo later) nog wel een traantje gelaten toen ze Zwolle naderden; hij wilde nog helemaal niet naar huis, hij wilde bij zijn grote neef en nicht blijven…

Voor ons was het best vermoeiend, maar het is heerlijk om een kind even lekker te verwennen en aan alles te zien dat hij er optimaal van geniet!

zaterdag, oktober 20th, 2007

15/9: Boer Zoekt Hoer - wat een feest!

vrijdag, oktober 19th, 2007

Voortgang Sonja deel 1: Wanted - zoetigheid!

Volgens mij komt in elk pedagogisch verantwoord opvoedprogramma terug dat je kinderen iets juist NIET moet verbieden, want dan willen ze het alleen maar nóg liever en zullen ze het stiekem doen. En daar heb je dan als ouder geen controle meer over. Ik ben nog geen ouder, maar kan me zo voorstellen dat het een vreselijk machteloos gevoel geeft als je geen controle meer hebt over je kind.

Maar goed, dit logje wilde ik niet aan opvoeden besteden, maar meer aan het feit dat als je iets niet mag, je verlangen ernaar alleen maar sterker en sterker wordt. En dat geldt dus niet alleen voor kinderen, dat geldt ook voor mij nu ik van Sonja absoluut geen lekkers mag! Gezond eten kan natuurlijk ook lekker zijn, maar met lekkers bedoel ik het foute lekkers. Lees: chocolade, chips, snoep en ijs.

Het leek zo makkelijk. Gewoon eten wat Sonja zegt en verder niks. Tot nu toe gaat het ook goed, het lukt me om de dagelijkse menu’s vol te houden. Ik vind het wel wat ‘gepiel’ omdat ik normaal gesproken in het dagelijks leven nauwelijks in de buurt kom van haar menukaart. Zo at ik nooit gekookte aardappels en weet ik dus mijn God niet wanneer ze klaar zijn (beetje erin prikken en de gok maar nemen… maar als ze glazig zijn, ga je er bijna van over je nek), staan er véél groentes bij die ik echt NIET lust (denk aan witlof, prei, bietjes) en waar ik dus creatief mee om moet gaan en een vervanger voor mag zoeken. Verder bestaat de lunch uit óf een bakje yoghurt met een fruitje, óf 2 boterhammen óf een paar crackers… wat mijn maagje dus niet trekt (het schreeuwt om minstens 5 boterhammen met divers dik en zoet beleg).

Het vreemde is, dat dit hierboven nog niet eens zo erg is. Het is wat ongemakkelijk, maar op zich nog wel te doen. Waar wél de moed van in mijn schoenen zakt, is het feit dat je echt NIETS ongezonds lekkers mag. Geen toffee, geen koekje, geen lolly, geen chocolaatje, geen chippie. En daar snak ik juist zo naar. Het huilen staat me nader dan het lachen als ik collega’s zie kauwen op alles wat Sonja verboden heeft. Als ik tijdens een gezellig etentje moet kiezen voor de maaltijdsalade met kop thee (en niet voor de lekkere schotel met friet en chocolade-ijs als toetje). Als Theo in bed lekker een zak Doritos met salsa-dip wegwerkt. Maar hee, het is mijn eigen keus. Dus sterk zijn en incasseren is de enige optie.

Aan mijn lieve collega Anne heb ik dan wél weer steun, want zij volgt ook het Sonja-programma. Samen zijn we sterk! Het helpt écht, want zonder haar had ik allang dat door iemand getrakteerde saucijzenbroodje naar binnen gewerkt en was in de snoeppot allang de bodem te zien.

Voortgang Sonja deel 1: Tot nu toe nog steeds een succesverhaal… :-)

dinsdag, oktober 16th, 2007

Pinpas-perikelen

Ik ben er de laatste tijd wel achter gekomen dat ie me heilig is. Zonder dat ding ben je gewoon nergens. Je voelt je een schooier, een sloeber, misschien zelfs wel een Ciske. Ik ben blij dat ie weer helemaal bij me is en ook weer op volle toeren kan functioneren: mijn pinpas.

Vanwege het geweldige tripje naar het mooie Pisa en Florence dat ik met mijn vriendinnetje Paulien heb gepland en wat al hard dichterbij komt (wiehoe, volgende week al!), had ik een creditcard besteld om online een hotelletje te kunnen boeken. Nu heb ik nog nooit problemen gehad met de Rabobank, maar nu werd het wel heel omslachtig; naast de creditcard zou ik ook een nieuwe pinpas krijgen. Toen ik hem op een vrijdag ging ophalen en thuis direct achter de pc kroop om wat betalingen te doen, ging het al mis. Bij internetbankieren via de Rabobank werk je met een zogeheten Random Reader, een apparaatje waar je je pinpas inschuift en je je pincode ter verificatie moet intoetsen. De melding ‘foutieve pin’ verscheen zodra ik de nieuwe pas gebruikte. Nog in de waan dat ik het zelf misschien verkeerd had ingevoerd, probeerde ik het nog eens. Helaas, weer ‘foutieve pin’. Toch maar even de klantenservice gebeld; een uiterst vriendelijke dame vertelde mij dat zij in haar computer toch echt zag staan dat het dezelfde pincode moest zijn. Alles leuk en aardig, maar dat ging ‘m dus niet worden. Toen ik het op haar advies nogmaals probeerde, werd de hele boel geblokkeerd. Lekker dan.

De Klantenservice-dame kon me verder niet helpen, dus ik moest het hele weekend zonder pas doen. Ik teerde op Theo’s zak en als ik érgens een hekel aan heb, dan is het wel aan geld lenen. Ik wil mijn eigen boontjes kunnen doppen. De maandag erna toog ik dan ook op hoge poten naar de Rabobank-vestiging om aan de baliejongeman uit te leggen wat er was voorgevallen. Ook hij vertelde me dat er toch echt géén nieuwe pincode bij de pas had gehoord en dat ie er niks van snapte. Na een poging in de geldautomaat zag ie toch dat ik gelijk had en vertelde de beste man me dat hij tot zijn grote spijt weer nieuwe passen moest aanvragen. Die ik op z’n vroegst vrijdag zou kunnen ophalen, en als ik pech zou hebben, zelfs pas maandag. That sucks.

De hele week heb ik van wat losgeld geleefd, heeft Theo de boodschappen gedaan en heeft een vriendinnetje mijn bioscoopkaartje en popcorn voorgeschoten. Toen ik naar een klant in Woerden moest, heb ik een kwartier over Hoog Catharijne rondgerend op zoek naar een automaat waarmee een treinkaartje met muntgeld betaald kan worden (slechts 2 van de 20 automaten!). Aangezien we 3 fietsen hebben waarvan er 2 met lekke banden staan en eentje veel te hoog voor mij is, kon ik die ook niet gebruiken.

Vrijdag waren de passen uiteraard niet binnen, dus moest ik wachten tot maandag. M’n ma wilde zaterdag lekker gaan shoppen, maar een buskaart kon ik echter niet kopen. Dus heb ik mijn vroegere zilveren spaarvarken omgekieperd en al het losgeld bij elkaar geschraapt om toch een enkeltje richting stad te kunnen betalen. Pfff. M’n mama was gelukkig zo lief om de lunch plus drankje te betalen en als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog een nieuwe jas. Helemaal leuk!

Vanaf gisteren heb ik mijn passen eindelijk weer (weliswaar met nieuwe pincodes) en zoals ik al zei: ik ben blij! Ik ga er héél zuinig op zijn en ervoor zorgen dat ik nóóit meer een pauper ben!

zondag, oktober 14th, 2007

Miek goes Sonja

Ook ik moet eraan geloven. Deed ik het eerst nog op mijn eigen manier, kan ik daar nu de motivatie niet meer voor opbrengen. Iemand moet het me vertellen en voordoen. En daar ga ik niemand minder dan Sonja Bakker voor gebruiken.

Ik weet dat ik niet dik ben en dat menig persoon jaloers zal zijn op mijn figuur. Maar ik vind dat je lichaam iets van jezelf is; waar je je lekker in moet voelen en waar je trots op moet zijn. En als je dat niet bent, moet je er iets aan doen. Dat heb je zelf in de hand. Al een tijdje voel ik mij niet lekker in mijn vel. Broeken zitten te strak of passen helemaal niet meer, ik krijg flubber-armen én gewoon een boller koppie. En dat vind ik jammer, want dat hoeft niet. Ik heb het idee dat ik wat steviger ben dan ik ooit was en dat is gewoon geen fijn gevoel.

Voorheen ging ik zelf aan de slag met een Weight Watchers-puntenboekje en hield ik zelf bij wat ik mocht eten en probeerde daar zo creatief mogelijk mee om te gaan. Gevolg was dat ik zéker afviel, maar constant bezig was met berekenen en bedenken, constant bezig met eten. Iedere keer gefrustreerd als ik net een paar punten boven de grens uitkwam en moe van het bijhouden.

Nu ga ik het dus anders doen. Ondanks de kritieken die Sonja heeft gekregen, ben ik ervan overtuigd dat haar methode werkt. Daarvoor heb ik teveel succesverhalen gehoord en van dichtbij gezien. Ik ga dus ook een poging wagen en merk wel hoe ver ik kom. Gewoon eten wat deze dame mij voorschrijft en dit braaf volhouden. Daar heb ik vast een hele kluif aan.

Nogmaals: ik weet dat ik niet dik ben en ik hoef ook geen latje te worden. Ik wil weer lekker in mijn vel zitten en mijn kleren weer passen. Want ik heb momenteel even niet de middelen om een nieuwe collectie aan te schaffen (dat heb je als je een dag minder gaat werken en wel allemaal leuke tripjes op de planning hebt staan).

Morgen ga ik beginnen. Wish me luck! :)

donderdag, oktober 11th, 2007

Geniet van Alles Is Liefde!

Review: Alles Is Liefde - Als één van de eersten in Nederland had ik de eer om onze nieuwste film te aanschouwen. In een volgepakte Rembrandt-bioscoop in Utrecht, ging Alles Is Liefde tijdens een nieuwe Ladies Night in première. Lees verder >>

donderdag, oktober 11th, 2007

Shop ’till you drop online!

Shop-tip: de website Flavourites! - Het internet is voor mij heel erg gevaarlijk. Vooral voor mijn portemonnee. Ik heb diverse (koop-)verslavingen die worden gevoed door het gemak van online-shopping. En het wordt alleen maar meer, beter en mooier… Help!!! Lees verder >>