Mislukte neus

Het is officieel en het trauma is compleet: mijn neus is mislukt. Of in ieder geval ongeschikt.

Vroeger heb ik een tijdje een neuspiercing gehad. Ik ging gewoon naar een juweliertje en in plaats van m’n oren, schoten ze het knopje gewoon snoeihard m’n neus in. Geen probleem, zo ging dat. Maar het knopje was een nachtmerrie; ik raakte ‘m altijd kwijt. In bed, met afdrogen, onder de douche… en dan had ik geen reserves meer, waardoor het gaatje dichtgroeide. Eén keer heb ik ‘m weer opnieuw laten schieten, gewoon op dezelfde plek, maar daarmee gebeurde hetzelfde. Ik was er klaar mee.

De laatste tijd kriebelde het echter weer ontzettend. Ik vind het gewoon heel erg mooi, een klein knopje of dun ringetje in je neus. Bovendien heb ik geen vriendlief meer die het kan afkeuren en kon het als soort van statement gelden: ‘ik mag het allemaal zelf bepalen, lekker puh…’ ;) Dus afgelopen zaterdag toog ik met vriendinnetje Lotte -die voor de navelpiercing ging- vol goede zin naar Skin Art in Utrecht (waar ik met mijn andere drie piercings plus tattoo inmiddels wel een beetje vaste klant ben).

Een tattoo- en piercingshop fascineert mij altijd enorm. Ik voel me er ontzettend degelijk en tuttig, vergeleken met het personeel en de gemiddelde klant -ze zullen ook wel gedacht hebben: daar hebben we weer een stel van die mutsen- maar ik voel me er ook weer thuis ofzo. Iedereen is er heerlijk zichzelf. Bovendien word ik heel hebberig en wil ik opeens tattoos en piercings op de gekste plekken… ;)

Toen we aan de beurt waren, hielp piercingmeneer Ray mij helaas van mijn droom af: ik kan in deze neus geen piercing. Vanwege het littekenweefsel aan de kant waar mijn knopje ooit zat, viel die kant al af. En de vorm van mijn andere neusvleugel was blijkbaar anders en vervormd. Het enige dat Ray kon doen was de piercing eventueel iets scheef prikken, met als gevolg dat mijn sieraadje dan wel altijd iets naar voren zou uitsteken, als een soort antenne… Nou, lekker dan.

Je begrijpt: die piercing kwam er niet. En aangezien ik Ray -met al zijn ervaring en expertise- compleet vertrouw, is het voor mij geen optie om gewoon weer langs die oude juwelier te gaan en te vragen of ze hem simpelweg weer door mijn oude plekkie (en dus littekenweefsel) rossen…

Zwaar teleurgesteld en met een neustrauma droop ik af, maar de drang naar een nieuwe piercing blijft. Ik moet er nog maar eens goed over nadenken…