Run Miek, run!

Sinds kort heb ik de kunst van het hardlopen ontdekt. Ik, die vroeger een hekel had aan rennen. Ik, die liever lui was dan moe. Ik, die er op de middelbare school met de Cooper Test zo snel mogelijk tussenuit piepte. Ik, die al na één minuut hyperventilerend langs de kant lag. Die Marieke ja…

In een gekke bui probeerde ik het een paar weken geleden. Ik begin (begon…?) wat uit te dijen en wilde graag sporten – het volleyballen lag toen namelijk even stil vanwege de zomerstop. Fitnessen gaat gewoon niet (al een aantal jammerlijk mislukte pogingen ondernomen) en bovendien is het hartstikke duur. Het voordeel van hardlopen is ook dat je de deur achter je dichtslaat en direct begint met sporten. Je hoeft niet nog ergens heen te fietsen of de halve stad door met de bus. Drempelverlaging!

Dus ik hees mezelf in m’n trainingsbroek, trok m’n sportschoenen aan en ging. Ik liep echt die deur uit. Met stoere ‘good old’ dancemuziek van Sylver op mijn iPodje begon ik rustig, maar kreeg ik de smaak snel te pakken. Onverwachts merkte ik dat ik door het volleyballen een soort van basisconditie heb opgebouwd; fijn meevallertje…

Naast het feit dat ik er flink moe van werd en de zweetdruppels over m’n rug voelde lopen, was het vooral voor mijn hoofd heerlijk. Helemaal leeg. Even de drukte eruit, nergens aan hoeven denken. Die volle agenda even naar de achtergrond kunnen schuiven en gewoon helemaal alleen met jezelf zijn. Klinkt diepzinnig hè? Nou, dat is het ook… Ik voelde me goehoed!

Ik heb de smaak nu te pakken en probeer te gaan zodra er een gaatje in die bewuste agenda te vinden is. Naast mijn volleybaltrainingen, die inmiddels ook weer zijn begonnen, moet het toch ook wel bijdragen aan mijn oorspronkelijke doel: een paar kilootjes afvallen… :)