Elke ochtend, als ik van mijn huis naar de bushalte loop, word ik begroet door een rood katertje. Ik heb geen idee bij wie het beestje hoort (of het überhaupt een thuis heeft), maar het is een heel schattig ding. Het miauwt wat, krioelt om me heen en kijkt me aan met die lieve oogjes zoals alleen katten dat kunnen (denk: Shrek‘s Puss in Boots).
Eén keer maakte ik de fout om hem een aai over zijn cute bolletje te geven; toen kwam ik dus niet meer van ‘m af. Hij liep met me mee naar de halte en sprong zelfs bijna mee de bus in. De chauffeur vroeg lachend: “Neem jij altijd je kat mee naar je werk?” Met pijn in m’n hart zag ik de deur dichtklappen en de bus wegrijden. Door de achterruit van de bus keek ik hem nog na en zag hem steeds kleiner worden.
Dat doe ik dus niet meer. Ik vind het veel te zielig dat ik het katje achter moet laten, buiten ronddwalend in de kou. (Tenminste, zo heb ik het in mijn hoofd gehaald – voor hetzelfde geld heeft ‘t beest een heel fijn huis met lieve kinderen die hem op en top verwennen.) In plaats daarvan trek ik mijn sjaal zo hoog mogelijk op en zet ik mijn oorwarmers over mijn oren, dan hoor ik het gemiauw niet. In mezelf mompel ik een ‘goedemorgen lief katje’ en stap recht vooruit kijkend stevig door, zodat ie niet de kans heeft achter me aan te lopen. Dit overigens ook met veel moeite en schuldgevoel hoor; ik zie dat ie er is en wéét dat ie aandacht wil…
Ik ben gewoon gek op katjes. Vroeger hadden we er thuis eentje (met de toepasselijke naam Moppie) en ook de zwart-witte Dunky van een ex-vriendje was altijd mijn grootste fan. Heerlijk knuffelen met zo’n zacht knorrend beestje… dat is echt een geluksmomentje.
Helaas heeft vriendje J. al laten weten dat ie totaal NIET gecharmeerd is van ‘dat soort beesten’ en er in zijn huis voor geen goud eentje mag wonen. Snik. Dat wordt OF mijn beste onderhandelingsskills inzetten, OF vriendje bij voorbaat alvast verlaten OF accepteren dat ik nooit een eigen katje als huisdier zal hebben.
Keuzes, keuzes. Het leven is hard.
Ik zal wel even speciaal voor jou een film opnemen van mijn Gelaarsde Kat ;)
zolang ie niet allergisch is, kun je altijd onderhandelen.. en anders koop je gewoon een kat en heeft ie het maar te accepteren ;-)
Heel goed onderhandelen ;) Het zijn leuke beestjes.. helaas ben ik allergies
Wat toevallig! Toen ik nog in Utrecht woonde, liep er ook altijd een rode kat rond en in mijn flatgebouw! Maar het lijkt me sterk dat het dezelfde is, ik woonde in Oost haha :-)
Grappig! Een vriendin van mij zit met precies hetzelfde probleem! Ze kunnen ook zo heerlijk verleidelijk kijken…
Ach, als dat vriendje van jou moet kiezen tussen jou met katje of helemaal geen jou, kiest hij vast wel voor jou en het katje
Ach dat is echt zielig! Carlo is echt voor alles wat haren of veren heeft allergisch, dus ik moet het later met vissen doen.
Dat katje loopt hier ook rond! Haha. Ik zie ook steeds een rood katje dat om aandacht vraagt en me helemaal achterna loopt. Ontzettend snoezige beesten!
Ooooh, ik hou van katjes! Zou niet zonder ze kunnen leven… Dat wordt dus onderhandelen/chanteren etc. ;-)
Ik dacht even dat ik een oude post van mij zeg staan hier, hihi. :) Zelfde verhaal, zelfde plaatje ook, alleen anders afgelopen! http://www.purecuteness.com/?p=706
Ah wat zielig, zie het helemaal voor mij. Jammer dat je hem niet mee naar huis kan nemen :(
Als ik op vakantie ben, mag je wel op onze katten passen ;-)
Ahhh, wat lief zo’n katje die je ‘s morgen begroet.
Maar idd wel moeilijk als ie helemaal met je mee loopt naar de bus en hem dan moet laten staan… :-(
Heb zelf ook zo’n rooie, maar die wil amper naar buiten nu het zo koud is…
x
Gewoon meenemen ^^ Zo’n beestje kun je niet laten lopen toch? :P Misschien gaat hij wel helemaal om als ie dat beestje eenmaal heeft gezien? :P
Ik ben ook een echt kattenmeisje. We hebben er eentje en het is zo’n gezellige trut.
Gelukkig kun je op Farmville net zo veel virtuele katten adopteren als je wilt :p