Toen ik vijf jaar geleden, begin maart 2005, de sleutel kreeg van mijn kamertje in een studentenhuis in Utrecht, was dat een enorme stap. Eentje die mijn moeder totaal niet begreep (‘Waarom zou je in zo’n klein hok gaan zitten in een oud huis, met nog eens vier huisgenoten waar je alles mee moet delen?!’), maar mijn vader des te beter. Hij had namelijk vroeger ook een echte studententijd beleefd en de ‘op kamers wonen-fase’ ook gehad.

Terwijl mijn vader me dus toegewijd hielp met alles wat nodig was en m’n moeder wat afzijdig bleef (maar wel heel lief hele ladingen boodschappen meegaf als m’n pa weer eens naar Utrecht reed), kreeg mijn eigen stekje steeds meer vorm. Zo trots als een pauw was ik toen het eindelijk klaar was voor gebruik en ik er mijn intrek nam. Er zijn best wat traantjes gevloeid toen mijn vader voor de laatste keer de straat uit reed en ik dan echt op mezelf aangewezen was.

Later, toen ik weer een keertje op het oude nest logeerde, kreeg ik van mijn moeder een stel soepkommen. Want die had ik nog niet en soepkommen mogen natuurlijk niet ontbreken in je uitzet.  Zeker niet als student zijnde; aan het einde van je geld, als je weer eens een stuk maand over hebt, staat er maar al te vaak een cheap soepje met brood op het menu… Ik moest keihard lachen toen ik de kommen zag en zei zonder na te denken iets in de trant van: ‘Argh, wat zijn die lelijk! Wat een oma-dingen! Heb je die van een rommelmarkt geplukt ofzo?!’ Het hoofd van m’n moeder betrok en ze sprak uit waar ik eigenlijk al bang voor was: ‘Nou, lekker dan… Die heeft je vader met veel liefde speciaal voor jou uitgezocht.’ Oeps… Ik had mijn pa, die al zoveel voor me gedaan had, keihard beledigd. Ik zag zijn beteuterde gezicht meteen voor me…

Het had op zich wel het gewenste effect: mijn liefde voor de soepkommen steeg direct naar grote hoogtes. Ik waardeer ze nu ontzettend ondanks hun lelijkheid. Misschien juist VANWEGE hun lelijkheid. Het verhaal achter de soepkommen, dat mijn vader dacht dat ik ze mooi zou vinden en ze daarom voor mij kocht, heeft ervoor gezorgd dat ik ze never nooit weg zal doen.

Met gepaste trots dien ik er dan ook mijn soep in op, als ik eters krijg. Ze zijn niet lelijk, maar heel retro. En laat retro nou net heel hip zijn. (Toch…? Help…?) Ik hou van mijn soepkommen! *klik op de foto voor een grotere versie*