Goede vriend H. kwam gezellig een avondje bij me eten, samen met vriendin N. We hebben het met z’n drietjes altijd enorm leuk, we kennen elkaar al sinds de tweede klas middelbare school en zijn praktisch met elkaar opgegroeid. Ik kan niet zonder ze en ben zo blij dat we nog zo veelvuldig en goed contact hebben!

Maar, terug naar dat eetavondje. Ik ben namelijk bang dat vriend H., wonende in Culemborg, voorlopig niet meer bij mij in Utrecht op de stoep staat…

Ik had gekookt, wraps a-la Miek, en we kletsten wat na onder het genot van chocolademousse, thee en koffie. Rond half 11 werd het voor hen tijd om weer op te stappen; we hebben alle drie een drukke baan, dus erg laat konden we het helaas niet echt maken. (Dat komt binnenkort wel weer, maar, vast niet bij mij thuis. Dus.)

H. reed met zijn auto mijn straat uit, over een fietspad, en wilde vervolgens afslaan, maar zag tijdens die actie even een scooter op datzelfde fietspad over het hoofd. Die moest dus wat afremmen om niet tegen H.’s auto aan te knallen. H. stak nog even zijn hand op als sorry-teken, maar blijkbaar werd dat door de beste bestuurder niet gewaardeerd.

Hij keerde om, scheurde achter H. aan en toen die even verderop moest stoppen voor een stoplicht, kwam ie naast hem tot stilstand. De scooterrijder trok de autodeur open -waarop H. nogmaals zijn welgemeende excuses aanbood- en rochelde (!) vriend H. vol in het gezicht! Als in: tuffen. Spugen. Nou jaaaa zeg!

Klink ik heel ouderwets als ik zeg: waar gaat het heen met deze wereld?

Vriend H. was te verbaasd om te reageren. Tsja, wat moet je doen op zo’n moment? De scooter peerde hem net zo snel als dat ie was gekomen. Flabbergasted reed H. door naar huis, waarna ie mij belde om het bizarre verhaal te vertellen.

“Nou Miek, dat stomme Utrecht van jou… Je snapt dus wel dat ik niet meer bij je langs kom hè?”