De aantrekkingskracht van paaseitjes

Sinds vorige week staat ie op het bureau tegenover mij: een enorme vaas met daarin zes kilo paaseitjes. Dat was het afscheidskado van collega Jessica die ons verliet om te gaan zzp’en. Het was al erg genoeg dat ze wegging, maar ze probeerde ons dat nog even extra in te wrijven door deze enorme hoeveelheid chocolade achter te laten. De sadist.

Paaseitjes in allerlei vrolijke kleuren hebben namelijk een bijna onweerstaanbare aantrekkingskracht. Heb je er eenmaal eentje gegeten, wil je ze allemaal proeven. Puur uit nieuwsgierigheid. En heb je dan bepaald welke jij de allerlekkerste vindt, kun je daar met geen mogelijkheid meer vanaf blijven.

Eén keer ben ik gezwicht, de tweede dag dat ze er stonden. Maar dat had ik beter niet kunnen doen, ik weet van mezelf dat ik absoluut geen maat kan houden. Binnen mum van tijd had ik er 10-15 achter m’n kiezen. Ik kon de tel niet eens bijhouden, kun je nagaan.

Sindsdien doe ik het echt niet meer. Ik neem geen paaseitjes. Ik lijk daarin zo ongeveer de enige van de 20 vrouw (en een enkele man) tellende afdeling, want om de haverklap staat er weer iemand bij m’n bureau. En dat ALTIJD met een quasi verontschuldigende opmerking, alsof ze verantwoording aan mij moeten afleggen als ze zwichten voor dat heerlijks. “Dit is echt de laatste hoor!” of “Ik moet echt iets zoets, ik ga vanavond wel een kwartier langer op de hometrainer!” of “Argh, die dingen zijn echt te lekker!”

Ik lach een keer, knik erbij, zeg: “Gelijk heb je!” en neem jaloers nog maar een hap van mijn peer. Verschil moet er wezen.

Share Button

19 reacties

  1. Herkenbaar! Vandaag kwam er een moeder met een enorme schaal met eitjes, schuimpjes, fondant eitjes en nog veel meer lekkers! Ik kon er maar moeilijk vanaf blijven! :)

  2. als ik lees hoeveel collega’s je hebt en als ik zie hoéveel eitjes.. houdt iedereen zich netjes in! hahaha er bestaat ook gewoon niet zoiets als één paaseitje eten!

  3. wat een kwelling! ik had een paar weken geleden een zakje gekocht en dacht toen bij mezelf: daar doe ik tot de Pasen mee. Heeeeeeeel grappig dat ik dacht dat ik dat zou kunnen… ik kan ook geen maat houden. Eén paaseitje, één koekje of één handje chips, het is me nog nooit gelukt…. sterkte…

  4. Zo’n vaas hebben wij ook in huis. :( Ik heb nu de helft aan mijn ouders gegeven omdat ik er niet tegen kan. De rest van de eitjes staat in de gangkast zodat ik ze vergeet.

  5. Wow, wat een kwelling dat je die vaas dan ook nog bij je laat staan. Als ik er niet van zou willen eten, zou ik ‘m al lang ergens anders hebben neergezet

  6. Haha, ik had met een prijsvraag twee kilo paaseieren gewonnen en die zijn mooi richting het ouderlijk huis gegaan, ik was bang dat ik ze in mum van tijd allemaal zelf opgegeten had ;P

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *