Ik zag dus Magic Mike. Eindelijk. Ik had tijdens eerdere bioscoopbezoekjes al een paar keer het voorstukje gezien, dat me al bijna van mijn stoel had laten glijden. Vriendje maakte me direct duidelijk dat die film bepaald niet op zijn to see-lijstje stond, maar zo eentje moet je natuurlijk ook gewoon met een mede-kwijler bekijken. Een vrouw, dus.

Anna Teresa is fan van hoofdrolspeler Channing Tatum, dus die hield mij graag gezelschap. We vonden, te lang na de première, eindelijk een datum waarop we allebei konden en gisteravond was het zover. Uit verschillende hoeken stuitte ik op onbegrip: waarom zou je in een donkere bioscoopzaal gaan zitten, terwijl het buiten ein-de-lijk mooi weer is? Mensen (lees: vrouwen) die de film al gezien hadden, snapten me wel. “Je gaat genieten.”

En dat deden we! Niet van het zeer slappe verhaaltje, niet van de mooi-bedoelde-maar-dat-was-ze-niet hoofdrolspeelster die de hele film onbegrijpelijk chagrijnig uit haar ogen keek en waar Channing NUL chemie mee had, niet van het afgeraffelde cliché-einde…

Maar wél van Channing zijn ongelofelijk mooie lijf! Borstkas, armen, billen… én leuk ondeugend hoofd met schattige flapoortjes. En aan de reacties in de zaal te merken waren wij niet de enigen: de dames die net als wij deze heerlijke filmster boven de warme zon hadden verkozen, slaakten iedere keer als deze hottie in beeld kwam kreetjes van verrukking. Het was bijna gênant: de nog niet eens voor een derde gevulde bioscoopzaal was één grote hormoonbom, veroorzaakt door deze in real life braaf getrouwde familieman.

Goed nieuws voor al deze dames (en wij): er komt een deel 2! Kunnen ze daar zo snel mogelijk mee beginnen s.v.p.?