Het leed dat hardloopfoto’s heet

Buy reminyl generic name

Hardloopfoto’s zijn zelden mooi. Hoe leuk het in theorie ook lijkt dat er fotografen langs het parcours van hardloopevenementen staan, en hoe goed ik ook mijn best doe om daar topfit en als een blij ei al rennend voor te poseren, in de praktijk gaat het bijna altijd mis.

In gedachten ben ik een atletisch Nike-model dat met een grote grijns voorbij flitst, in werkelijkheid een enorme kolos, zo blijkt dan achteraf als ik de kiekjes daadwerkelijk onder ogen krijg. Want zo gaat dat met zulke actiefoto’s: als de betreffende fotograaf ook maar nét de verkeerde timing heeft, en klikt op het moment dat jij nét op de ondergrond neerkomt, lijk je een olifant die met zijn enorme poten (in mijn geval: heupen en bovenbenen) een aardbeving met een kracht van 7 op de schaal van Richter veroorzaakt. En dat is bijna altijd het geval!

Hardloopfoto’s kunnen heel gaaf zijn, maar dan moeten ze dus gekiekt zijn op het moment dat jij nét weer omhoog veert. Als allebei je voeten de grond even niet of nauwelijks raken. Als één been sierlijk en krachtig vooruit steekt, onderweg naar een nieuwe stap. (Zoals deze van Lin. Of deze Cheap lasuna in english van Francien. PRACHTIG!) Bij een fotoshoot schiet je gewoon een heleboel foto’s en pik je de beste eruit, maar bij zo’n groot event gaat dat wat lastig…

Vandaar dat ik eigenlijk nog nooit de foto’s van een officiéle run heb besteld na afloop. Ik wilde altijd het liefst dat die diep in de krochten van het oneindige wereldwijde web zouden verdwijnen en dat niemand ze ooit zou terugvinden. Tot deze week. De foto’s van de halve marathon van Amsterdam waren opeens niet allemA?A?l slecht en bovendien vond ik ze een mooi aandenken aan mijn allereerste 21,1 km.

Kijk, het zijn nog steeds niet foto’s van het kaliber Mariét Mons, waarop ik bijna een echt model lijk. Maar tijdens het sporten hoef je er natuurlijk ook niet op je mooist uit te zien. Het was afzien, en dat zie je ook aan de foto’s. Zeévertellen mijn verhaal, ik kan zA? oproepen hoe ikéme precies voelde. En daarom wil ik ze ook hier nog even delen.éOpdat ik nooit zal vergeten.

Vondelpark, ik haat je.

Damn, waar blijft die uitgang…

Buy tri levlen online Eindelijk in het stadion! Hoe ver is die finish nog?

Ik zie ‘m, ik ben er bijna!

Waar zit papa?

Jaaaa, gevonden! En hij ziet mij!

Follow on Bloglovin

Share Button

LEES OOK:

30 reacties

  1. Je foto’s vallen nog mee hoor Marieke.
    Mijn hardloopfoto’s zien er altijd uit alsof ik op het toilet zet ;) Deze zijn best wel leuk!

  2. Leuk!!! Erg he, die heupen? Ik had nog niet bedacht waardoor het kwam, ik vind ook altijd dat ik er als een koe uitzie terwijl ik weet dat dat in real life niet zo is.

    Ik vind het bij jou reuze meevallen. De mijne waren wonder boven wonder ook geslaagd en ik heb ze om precies dezelfde reden aangeschaft als jij :)

  3. Ze zijn goed gelukt ey! Bij mij zie je een blij springend fit ei als een fotograaf heb gespot maar de meest hilarische zijn dan als ik de fotoraaf heb gemist: Als een kamerolifant sjokkend met mijn giga klauwen gespreid (waarom doe ik dat?) enne… niet zo vrolijk kijkend. Maar toffe foto’s!

  4. Haha er is ook iemand geweest die het een leuk idee vond om bij sommige races FINISHFILMPJES te maken, o m g wat een slecht plan! Ik heb dit gekeken en ik wou dat ik het nooit had gedaan!

  5. Super mooie actie foto’s. Gevoel van trots en emotie bij het lezen van jouw stukje!!! xxxx mama

  6. practige foto, die in het Vondelpark! Je hoeft niet eens er onder te zetten wat je dacht. Je voelt het door het beeldscherm heen. Heel mooi!

  7. Mooie foto’s kan niet anders zeggen!! Ik zorg er altijd voor dat de lopers om mij heen er beter uitzien ;-)

  8. Laatst riep ik inderdaad ook; Charmant op hardloopfoto’s: ONMOGELIJK! Dit geldt tenminste voor mezelf. Jouw foto’s daarentegen , ik vind het prachtige foto’s!

  9. Ja haha heel herkenbaar, op mijn allereerste wedstrijd foto had ik het idee dat ik erbij rende als een jonge ree in de lente. Hoe erg was de waarheid, een uitgeput iemand die volkomen motorisch gestoord een zak aardappelen imiteert. Leuke blog!!

  10. Die laatste foto is super leuk! Je ziet de opluchting, uitputting. Een halve marathon in 1 foto.

  11. Hardloopfoto’s zijn niet altijd even charmant inderdaad. Maar deze zijn prachtig. Vooral de laatste twee. De hoopvolle blik op zoek naar je vader en je stralende gezicht als je hem hebt gezien. Heel mooi en puur!

  12. Je staat er prachtig op! Je zet op de foto’s een geweldige prestatie neer en daar mag je heel heel trots op zijn!

  13. Die laatste foto is echt prachtig! Eén om in te lijsten. Vergeet het nastreven van die perfectie van het voetje, de houding etc. Wat jij hier in terug kunt zien is jezelf; je doorzettingsvermogen, je vermoeidheid, je opluchting en je blijdschap in het zien van je vader. Dat is nog eens een goeie foto. Een foto met een verhaal, jouw verhaal.

    Overigens: mooi geschreven. Ik voelde met je mee en heb diep respect voor je prestatie! Hij staat nog op mijn to-do lijst, maar ik durf het nog niet aan…

  14. Ik vind ze echt hartstikke meevallen hoor! Je hebt (vrijwel) elke keer je ogen open, en een ‘normaal-rood’ hoofd – als in: niet alsof je elk moment kunt exploderen ;) Niks lelijks aan!

  15. Wat een herkenbaar verhaal!! Ik hoop altijd op prachtige foto’s maar zie er altijd vreselijk uit, óók als ik de fotograaf spotte.
    Ik vind jouw foto’s prachtig!

  16. Ik rende mijn eerste marathon en heb ook de foto’s gekocht, al heb ik wel echt m’n best gedaan om op de meeste foto’s blij te kijken. Ik weet nog dat ik het 40 km punt passeerde en tegen mezelf zei ‘als ik voorbij die fotomannen ben mag ik weer wandelen’, haha!

  17. Haha, heel herkenbaar! En inderdaad ook die filmpjes… ik durf geen enkele gekke beweging te maken want voor je het weet sta je als een of andere koe vastgelegd op internet ;). Die foto van Francien is er wel eentje om in te lijsten, duurt nog even voordat ik zo n foto van mezelf heb haha!