Brouwertjes Baby: Voor de studenten

(31 weken en 6 dagen zwanger)
Bij onze verloskundigenpraktijk vond ik een foldertje van de Hogeschool Rotterdam. De opleiding Verloskunde was voor hun studenten die een minor Echoscopie volgen op zoek naar proefpersonen om op te oefenen. Aangezien ik geen genoeg kan krijgen van het spieken naar ons meisje, meldde ik me direct aan. Alles voor de wetenschap, nietwaar? ;)

Ik begon gisterochtend extra vroeg met (thuis)werken zodat ik er later op de dag even tussenuit kon piepen voor een ritje naar de hogeschool. Johan z’n zus ging gezellig mee; als moeder van twee kan zij het turen naar een echo wel waarderen en zwijmelt ze ongegeneerd met me mee.

Terwijl ik de ingang van het gebouw zocht, passeerde ik een aantal klaslokalen vol studenten. Mennn, wat voelde ik me ineens oud. Het is voor mij ruim tien jaar geleden dat ik in de schoolbanken zat en nu word ik zelfs mama…  Time flies, het cliché is zó waar.

Eenmaal binnen keek ik mijn ogen uit; als je had gezegd dat dit een ziekenhuis was, had ik het ook geloofd. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat dit soort opleidingen natuurlijk een groot praktijkgedeelte heeft dat érgens uitgeoefend moet worden. Net echt! In de behandelkamer waar wij moesten zijn, trof ik twee licht nerveuze studentes aan. Wat bleek: ik was hun eerste echte zwangere vrouw, ze hadden tot dat moment alleen nog op elkaar geoefend met het echo-apparaat en tsja, daarbij hadden ze geen baby aangetroffen. ;)

Hun docente legde uit dat het voor hen dus de eerste keer was dat ze een echte baby zouden echoën en dat ze daarbij opdrachten moesten uitvoeren uit hun lesboek. Halverwege de sessie zouden ze wisselen van plek en zou de ander dezelfde opdrachten nog eens doen. Ik vond het helemaal prima, want voor mij betekende het dat ik lekker lang naar mijn baby mocht kijken.

De twee meiden waren heel aardig en ook schattig onzeker. Niet elke opdracht ging vlekkeloos, sommige onderdelen van mijn baby en mijzelf bleken lastig te vinden op beeld. En hoe zat het ook alweer met links en rechts? Ik vond het allang knap dat ze veel wél konden zien, want het is echt een vak apart. Zelfs met toelichting vind ik het soms moeilijk iets te onderscheiden op zo’n echo en knik ik gewoon maar wat, haha…

Na bijna een uur was het klaar en mocht ik m’n broek weer ophijsen. Ik vond het bijzonder dat ik ‘hun eerste’ was en van ze te horen kreeg dat ze het heel erg leuk vonden om te doen. Bovendien konden zij me vertellen dat ons meisje inmiddels netjes was gedraaid met haar hoofdje naar beneden. Iets wat ik al vermoedde wegens ontiegelijke drukte in m’n buik, maar toch prettig om dat bevestigd te krijgen. Hopelijk blijft ze nu lekker zo liggen.

Met een mooie foto van haar gezichtje en een goed gevoel (ik had immers bijgedragen aan ‘de wetenschap’) reed ik weer naar huis om m’n werkdag te vervolgen. Wat een fijne ochtend.

Share Button

LEES OOK:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.