Archive for the 'De grote hoop' Category
woensdag, januari 2nd, 2008
De macht van de weblog
Ik bedacht me laatst hoe groot de invloed van mijn weblog op mijn leven is geweest. Bizar genoeg, is die héél groot! Zonder mijn weblog was mijn leven misschien wel heel anders gelopen. Met mijn log heb ik mensen ontmoet en keuzes gemaakt die ik anders nooit gemaakt zou hebben. Of misschien op een heel ander moment.
Het begon allemaal op mijn Space van MSN. Daar leerde ik Marlies kennen. Ik was bijna afgestudeerd en ging op zoek naar een baan. Aan Marlies (met haar P&O-expertise) vroeg ik een aantal tips en met name een goede salarisindicatie voor een (bijna) afgestudeerde P&O’er als ik toen was. Ze had zelf wel een idee, maar vroeg het na bij haar goede vriendin die bij Randstad werkt. En daar ging het al: mijn CV belandde bij Randstad en zo ging ik daar dus op gesprek. Mijn eerste baan was een feit.
Marlies schrijft voor Vrouw.nl. En dat vond ik ook zo gaaf. Ik zei al tegen haar: als er ooit een nieuw plekje vrijkomt, moet je mijn naam maar laten vallen. Dat plekje kwam er niet, maar ze attendeerde mij wél op een andere nieuwe vrouwensite: Ze.nl! Ik schreef een e-mail naar de hoofdredactrice met wat artikelen erbij… en ja, ik mocht tot het clubje schrijfsters behoren! Nou, de rest is geschiedenis: Ze.nl heeft mijn leven veranderd, want per 1 februari wordt dat (onder andere) mijn échte baan. Ik kan niet wachten.
De wereld van de weblog is dus zo gek nog niet. Je ontmoet mooie en lieve mensen, die echt wat voor je kunnen betekenen. Een uitbreiding van je netwerk is altijd goed; het kan je leven onverwachte wendingen en hele scherpe bochten geven. Je begint als hobby wat stukjes het wereld wijde web op te gooien, gelooft nooit dat iemand het ooit zal lezen, maar opeens sta je waar je nu staat: verslaafd aan je log, de reacties én de invloed die het op je leven heeft gehad en nu nog heeft. Loggen is leuk!
vrijdag, november 16th, 2007
Een Glimlach met een grote G
Ik reis elke dag met de bus naar mijn werk. Naja, een reis kun je het niet echt noemen, aangezien ik totaal maar 10 minuten in de bus zit. Maar goed, dat doe ik toch wel élke werkdag (inmiddels 4 per week, whoei!). Ik kom dus een hoop verschillende mensen tegen. En dat zijn vaak niet de leukste.
Veel mensen in de bus zijn sjaggo. Omdat ze naar het werk moeten, omdat het vroeg is, omdat het stampvol in de bus is, omdat ze daardoor geen zitplaats hebben. Ze kijken gewoon niet heel vrolijk uit hun ogen. Ze schrikken zelfs af; daar wil je echt niet bij in de buurt komen. Daarnaast heb je nog de jongeren, die (zelfs ’s ochtends al) erg luid kwebbelend die bus instappen. Luid kwebbelend met vriend(inn)(en) die op de voet volgen óf tetterend in hun mobieltje. En dan heb je nog de mensen die het geluid van hun iPodje of andere muziekspeler zó hard hebben staan, dat je precies weet wat hun muzieksmaak is en prima met ze kan meezingen of meedeinen. Wat je dus niet wilt op de vroege morgen. Allemaal nare mensen, die in de bus.
Ik moet echter eerlijk bekennen, dat ik vaak ook één van die nare mensen ben. ’s Ochtends ligt het er bij míj aan dat het nog zo vroeg is, en ’s middags baal ik van de drukte. Gisteren beleefde ik echter een vrolijk momentje waardoor mijn weekend een goede start had.
Het was een drukke dag geweest op het werk, dus ik zat vermoeid in de bus naar huis. Ook nog eens snotverkouden ‘het lijkt wel of dat bij mij nooit ophoudt’ en ik had ‘m dus behoorlijk hangen. Tot overmaat van ramp kreeg ik in die overvolle bus een flinke niesbui. Achter me hoorde ik toen opeens een lieve meisjesstem zeggen: ‘Gezondheid!’ Met een loopneus en tranende ogen draaide ik me om en zag het meisje me met een vriendelijk gezicht en alleraardigste glimlach meelevend aankijken. ‘Dankjewel’, bracht ik nog net uit. De rest van de rit had ik toch echt wel een goed gevoel. Er bestaan nog vreemde mensen die echt zo gek nog niet zijn. Vriendelijkheid kost ook niets! :) Wat een goed begin van mijn weekend.
vrijdag, november 9th, 2007
Iedereen kan webdesignen - nu ik nog!
Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig kan webdesignen. Ik kom op vele weblogs terecht en verbaas me dan vaak over de vele mooie lay-outs die in weblogland te vinden zijn. Bij de logs van Web-log of Punt.nl waar ik zelf zit, is het nog niet zo raar. Die zijn gewoon kant-en-klaar en door zelf de kleurtjes en indeling te kiezen, kom je al een heel eind. Ik doel meer op de sites die helemaal zélf in elkaar geknutseld zijn op een eigen domein.
Regelmatig beland ik op diverse logs van 17-jarige hippe meiden die net zo hippe eigen sites hebben. Strakke indeling, goed gekozen kleurencombinaties en een prettig lettertype op een ook nog eens origineel domein (mijn doorstuur-domein mariekebrouwer.nl is natuurlijk verre ván origineel…). Is Webdesign tegenwoordig een vak op de middelbare school ofzo? Hoe weten al die jonge dames nou hoe dat werkt?!
En neem maar eens een greep uit mijn vaste lezers en een paar van mijn favo sites: Sanne, Sandra, Inge, Manon, Suzanne, Lnnk… stuk voor stuk schitterende eigen weblogs waar ze helemaal hun eigen invulling aan geven. En die ze ook nog eens regelmatig net zo makkelijk verfrissen. Ik kan er niet onderuit: ik ben jaloers. Ik wil dat ook.
En dus ga ik dat ook doen. Aan mijn cursus Webpage Designer via het NTI ben ik natuurlijk al begonnen (al loop ik niet helemáál op schema…) én ik heb hulp uit een vertrouwde hoek. Mijn goede vriend Henk-Jan is opper-computernerd én daarnaast ook nog eens erg sociaal (die combi zie je niet vaak). Hij wil me dan ook gaan helpen. Volgende week hebben we een eerste afspraak om eens te kijken hoe mijn site eruit moet gaan zien en hoe we dat voor elkaar gaan krijgen. We doen het ‘gewoon’ met Wordpress, alhoewel ik daar een tijdje geleden met MSN-hulp van Manon helemaal niet uitkwam (lag aan mij, niet aan Manon). Hopelijk lukt het nu wel!
Tegen de tijd dat het klaar is, horen jullie het direct en hoop ik dat jullie allemaal met me meeverhuizen. Tot die tijd blijf ik gewoon trouw aan mijn Puntje. Want loggen is gewoon heel leuk! :)
dinsdag, oktober 23rd, 2007
Miek a.k.a. ziektekiem
En zo ben je dan al 3 dagen gewoon zwaar beroerd. En komt al het gekwakkel van de afgelopen 2 weken (waarin je hebt doorgebikkeld en je niet hebt willen laten kennen) door al je gaten naar buiten. Denk aan zweet uit je poriën en snot uit je neus… en vergeet vooral de rondsproeiende bacillen niet als ik een flinke niesbui heb. Bah. Ik ben ziek. Alles doet me zeer, vanaf mijn kruin tot in het puntje van mijn tenen ben ik me opeens zeer bewust van al mijn spieren en gewrichten.
Dat doelloos op bed liggen is alleen niks voor mij. Overdag is er niets zinnigs op tv, dus daar kan ik m’n hart niet aan ophalen. Gelukkig heeft Theo heel lief wat vrouwentijdschriften voor me gekocht en ook hebben we een geheel eigen videotheekje thuis (lees: een kast vól dvd’s). Ik kom de tijd dus op zich wel door. En wat ook heel gelukkig is: we hebben een laptop. Ik had het er nooit zo op, had liever mijn eigen vaste pc met al mijn foto’s, verhalen en plaatjes. Die typte bovendien ook veel lekkerder. Maar op dagen als nu ben ik er toch wel heel blij mee. Vanuit je bed toch in contact kunnen blijven met de bewoonde wereld. Vooral Hyves is dan echt wel een geniale uitvinding.
Ik ben blij ook dat ik vanuit mijn werk op alle begrip kan rekenen. Zeker gezien het feit dat ik a.s. donderdag al richting Italië vlieg en dat echt voor geen goud in het water wil laten vallen. Dat is bij de zomervakantie al gebeurd, dus deze keer zal het absoluut goed gaan en zal ik er optimaal van genieten. Mijn credo is dan ook: goed uitzieken. Dus blijf ik voor de zekerheid morgen ook nog een dagje thuis.
Sturen jullie wat digitale vitamientjes mijn kant op? Alvast bedankt!
dinsdag, oktober 16th, 2007
Pinpas-perikelen
Ik ben er de laatste tijd wel achter gekomen dat ie me heilig is. Zonder dat ding ben je gewoon nergens. Je voelt je een schooier, een sloeber, misschien zelfs wel een Ciske. Ik ben blij dat ie weer helemaal bij me is en ook weer op volle toeren kan functioneren: mijn pinpas.
Vanwege het geweldige tripje naar het mooie Pisa en Florence dat ik met mijn vriendinnetje Paulien heb gepland en wat al hard dichterbij komt (wiehoe, volgende week al!), had ik een creditcard besteld om online een hotelletje te kunnen boeken. Nu heb ik nog nooit problemen gehad met de Rabobank, maar nu werd het wel heel omslachtig; naast de creditcard zou ik ook een nieuwe pinpas krijgen. Toen ik hem op een vrijdag ging ophalen en thuis direct achter de pc kroop om wat betalingen te doen, ging het al mis. Bij internetbankieren via de Rabobank werk je met een zogeheten Random Reader, een apparaatje waar je je pinpas inschuift en je je pincode ter verificatie moet intoetsen. De melding ‘foutieve pin’ verscheen zodra ik de nieuwe pas gebruikte. Nog in de waan dat ik het zelf misschien verkeerd had ingevoerd, probeerde ik het nog eens. Helaas, weer ‘foutieve pin’. Toch maar even de klantenservice gebeld; een uiterst vriendelijke dame vertelde mij dat zij in haar computer toch echt zag staan dat het dezelfde pincode moest zijn. Alles leuk en aardig, maar dat ging ‘m dus niet worden. Toen ik het op haar advies nogmaals probeerde, werd de hele boel geblokkeerd. Lekker dan.
De Klantenservice-dame kon me verder niet helpen, dus ik moest het hele weekend zonder pas doen. Ik teerde op Theo’s zak en als ik érgens een hekel aan heb, dan is het wel aan geld lenen. Ik wil mijn eigen boontjes kunnen doppen. De maandag erna toog ik dan ook op hoge poten naar de Rabobank-vestiging om aan de baliejongeman uit te leggen wat er was voorgevallen. Ook hij vertelde me dat er toch echt géén nieuwe pincode bij de pas had gehoord en dat ie er niks van snapte. Na een poging in de geldautomaat zag ie toch dat ik gelijk had en vertelde de beste man me dat hij tot zijn grote spijt weer nieuwe passen moest aanvragen. Die ik op z’n vroegst vrijdag zou kunnen ophalen, en als ik pech zou hebben, zelfs pas maandag. That sucks.
De hele week heb ik van wat losgeld geleefd, heeft Theo de boodschappen gedaan en heeft een vriendinnetje mijn bioscoopkaartje en popcorn voorgeschoten. Toen ik naar een klant in Woerden moest, heb ik een kwartier over Hoog Catharijne rondgerend op zoek naar een automaat waarmee een treinkaartje met muntgeld betaald kan worden (slechts 2 van de 20 automaten!). Aangezien we 3 fietsen hebben waarvan er 2 met lekke banden staan en eentje veel te hoog voor mij is, kon ik die ook niet gebruiken.
Vrijdag waren de passen uiteraard niet binnen, dus moest ik wachten tot maandag. M’n ma wilde zaterdag lekker gaan shoppen, maar een buskaart kon ik echter niet kopen. Dus heb ik mijn vroegere zilveren spaarvarken omgekieperd en al het losgeld bij elkaar geschraapt om toch een enkeltje richting stad te kunnen betalen. Pfff. M’n mama was gelukkig zo lief om de lunch plus drankje te betalen en als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog een nieuwe jas. Helemaal leuk!
Vanaf gisteren heb ik mijn passen eindelijk weer (weliswaar met nieuwe pincodes) en zoals ik al zei: ik ben blij! Ik ga er héél zuinig op zijn en ervoor zorgen dat ik nóóit meer een pauper ben!
dinsdag, oktober 2nd, 2007
Draag dat roze lintje!
De maand oktober is borstkankermaand. Gezien het leed dat mijn familie door deze rotziekte heeft meegemaakt de laatste tijd, wil ik op mijn log perse aandacht besteden aan dit onderwerp.
Stichting Pink Ribbon is een fondsenwervende organisatie, die aandacht vraagt voor borstkanker. Zij heeft als doel het aantal gevallen van borstkanker te verminderen, vroege diagnose te bevorderen en de zorg voor patiënten en hun omgeving te verbeteren.
In Nederland heeft het roze lintje en de oktober borstkankermaand vanaf 2002 gestalte gekregen door de gezamenlijk inspanning van Borstkanker Vereniging Nederland (BVN), KWF Kankerbestrijding en Estee Lauder. In het opvolgende jaar heeft BVN, Stichting Pink Ribbon opgericht. Stichting Pink Ribbon houdt zich, naast de bestaande patiëntenvereniging BVN, bezig met de bewustwording rond borstkanker. Dit is uniek in de wereld. In 2006 heeft Stichting Pink Ribbon zich verzelfstandigd en werkt zij niet langer meer onder de vleugels van BVN.
Uit schokkende cijfers blijkt dat 1 op de 9 vrouwen te maken krijgt met borstkanker. Ik kan hier met mijn pet niet bij. Deze verschrikkelijke ziekte die gewoon opeens maar opkomt. Het kan als een loterij werken; de één krijgt er wel mee te maken en de ander niet. Hoe oneerlijk is dat?!
Deze maand worden er allerlei evenementen georganiseerd om aandacht te vragen voor borstkanker en alle vrouwen die hier tegen vechten of tevergeefs tegen hebben gevochten. Ik heb onwijs veel respect voor deze vrouwen, omdat ze stuk voor stuk (hebben) laten zien dat ze ervoor gaan en er alles aan willen doen om deze zware strijd te overwinnen.
Zo ook mijn lieve tante. Tot het allerlaatste moment heeft zij gestreden, maar dit mocht niet baten. Ze is uit onze familie weggenomen, waar we allemaal zwaar kapot van zijn. Nog steeds. En dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven.
Daarom zet ik deze maand een banner op mijn site, bestel ik het magazine en speld ik dat roze lintje op mijn tas. Doen jullie mee?
Voor meer informatie:
zondag, augustus 26th, 2007
Lay-out geworstel
Hmmm… ik ben met mijn lay-out aan het knutselen gegaan, met name omdat ik mijn site zo wit vond. Helaas ben ik absoluut niet tevreden. Het sluit allemaal niet mooi op elkaar aan, vooral die lelijke balk of menu-dingen (whatever…) tussen mijn kopfoto en de daadwerkelijke logjes. Dat is echt onwijs lelijk bij Punt.nl! Bij Web-log.nl kun je een kopfoto maken, daaronder een mooi aansluitende welkomsttekst (die je in elkaar kunt laten overlopen als je dat wilt) en direct daaronder je logjes tikken.
Naja, ik wil nog een hoop wat niet kan bij Punt.nl. En iedere keer als ik op een mooie web-log.nl kom, ben ik jaloers. Overstappen zie ik niet zitten, omdat ik nu eenmaal gewend ben bij Punt én ik wil natuurlijk al mijn logjes hier (incl. reacties) niet kwijt. Heb al overwogen via Wordpress een eigen log te gaan maken, maar dat wil nog niet zo lukken (nah… nog niet echt zin gehad om me er écht in te verdiepen).
Voor nu laat ik het maar even zo… Als iemand nog gouden tips heeft? Ik hoor ze graag.
——————–
Update 28-08: Toch handig, zo’n helpdesk. Heb Punt.nl gemaild met de vraag of die menu-balk weg kan en dat is inderdaad mogelijk! Je moet daarvoor wel een gold-account hebben, die iets van 10 euro per jaar kost. Je kan hem een maand op proef nemen, waardoor je de extra opties even kan uitproberen. Jeeeej, ik ben weer even blij!
dinsdag, augustus 21st, 2007
RSS: Organiseer je weblog-links!
Inmiddels heb ik heel wat leuke weblogs bezocht en daarmee echt al een netwerkje opgebouwd. Ik vind het super om op de hoogte te blijven van wat iedereen meemaakt en mee te genieten van alle leuke verhaaltjes, anekdotes, columns, foto’s en overpeinzingen. Ook probeer ik altijd overal te reageren, omdat ik weet hoe leuk het is om reacties op je geschreven stukken te krijgen. Het probleem is alleen dat dit ‘log-rondje’ (naja, meerdere log-rondjes per dag…) me altijd heel veel tijd kost. Met name omdat ik niet in de gaten kon houden wanneer er een nieuw stukje op de verschillende logs was verschenen (geen zin in een e-mailservice waarbij je wordt overspoeld met mail-alerts) en ik dus altijd maar gewoon iederéén met een bezoekje vereerde. Maar vanaf nu niet meer!
Op de site van Amethyst vond ik een geweldige oplossing. Niet alleen heb ik nu een perfecte manier gevonden om mijn favo logs en andere sites bij te houden, maar tegelijkertijd vond ik het antwoord op de vraag die al geruime tijd in mijn hoofd ronddwaalde: wat is nou RSS?! Op verschillende logs kwam ik uitspraken tegen als ‘let op: mijn RSS is veranderd’ en ‘klik hier voor mijn RSS-feed’. Ook op mijn eigen log vond ik onderaan zo’n klein oranje buttontje. Maar wat ik ermee moest?
Er bestaan dus verschillende programma’s waarin je deze RSS-links kunt uploaden, waardoor je een totaaloverzicht van al je favoriete logs krijgt én steeds een melding als er eentje is ge-update. Het heet een Feedreader en vanuit dat programma kun je al een stukje nieuwe log (of soms het hele log) lezen én direct naar de originele log klikken om een reactie achter te laten. Zo kom je dus nooit voor niets op een weblog, alleen nog maar als er echt iets nieuws is toegevoegd. Ideaal! Je hebt readers die je eerst op je pc moet installeren, maar ook een aantal die gewoon online werken en die je dus altijd en overal kunt lezen. Amethyst raadde vooral de Google Reader aan, waarop je makkelijk kan inloggen via een Google-account (ik mail altijd al met Gmail van Google, dus voor mij helemaal handig… maar het is ook zó aangemaakt).
Ik heb het direct geprobeerd en ik zeg nu al: ik wil niet meer zonder! Heel handig dat alle logs erin staan en ik constant op de hoogte blijf zonder tijdsverlies. Ik heb ook de RSS-feed van de reacties op mijn eigen log ingevuld, zodat ik ook zie wanneer iemand bij mij reageert.
Voor iedereen die het nog niet gebruikt: probeer het eens, het is écht een aanrader!
woensdag, augustus 1st, 2007
Python-drama
Ik doe het dus nooit meer. Echt niet. Ik ben pas geleden nog naar de Efteling geweest en heb daar al mijn angsten overboord gezet voor een ritje in dé achtbaan: de Python. Dat was dus eens maar nooit weer. Afgelopen maandag zijn er namelijk een flink aantal mensen aan de dood ontsnapt!! Het ergst denkbare gebeurde: de achtbaan liep op het hoogste punt vast, maar tijdens de evacuatie van de (ongetwijfeld doodsbange) mensen, rolde het karretje weer verder!!
Echt verschrikkelijk… zie HIER voor het nieuwsbericht en HIER voor het filmpje!!
vrijdag, juni 22nd, 2007
Bah… Buschauffeurs
Omdat ik een hekel heb aan fietsen, pak ik naar mijn werk vaak de bus (jaja, ik weet het… ik woon best dichtbij en het moet makkelijk te doen zijn). Ik moet daarvoor zelfs wat eerder opstaan, maar dat vind ik fijner dan compleet bezweet (of juist doorregend) aan te komen op de vestiging. Dit heb ik beide één keer meegemaakt en dat was genoeg. No more sportief gefiets voor mij! Ook heb ik vriendinnetjes door heel Utrecht wonen, die ik ook bereik via het Gemeentelijk Vervoer Utrecht (oftewel: de bussen!). Ik heb dus een ruime ervaring met buschauffeurs.
Deze ervaring is niet zo heel goed. Zeg maar gerust: zwaar beroerd. Buschauffeurs zijn gewoon niet leuk. Vaak zijn het norse oudere mannen (ik zeg ‘vaak’, dus weet heus wel dat het ook mannen én vrouwen met andere achtergronden zijn; heb nu gewoon even zin om ze allemaal over die bekende kam te scheren) die dit werk al jaren doen, die zich mateloos irriteren aan die treuzelende reizigers die niet weten welke bus ze nou precies moeten hebben, die grinnikend en sarcastisch zwaaiend nét een halve minuut te vroeg wegrijden als jij hijgend en puffend met een zware boodschappentas aan komt gesjokt, mannen waarvan ik het gevoel heb dat ze thuis niet zoveel te vertellen hebben en dus genieten van de macht die zij denken te hebben over van het OV afhankelijke reizigers (tsja, ze moeten toch érgens hun levensvreugde vandaan halen?) en die expres veel te laat keihard op de rem trappen en expres weer heel hard optrekken zodat staande reizigers door de bus geslingerd worden en de rest van de passagiers straalmisselijk in de stoeltjes hangt.
Nu moet ik wél zeggen: áls er dan eens een keer eentje is die op je wacht, die het geen probleem vindt dat je even geen geld of genoeg strippen hebt, die gewoon even vriendelijk naar je lacht… dan begint mijn dag wél gelijk erg goed. Buschauffeurs kunnen gewoon je dag maken of breken! Hmmm… misschien moet de macht van de buschauffeurs toch niet onderschat worden.