Archive for the 'In en om het huis' Category

zondag, oktober 5th, 2008

Under Construction

Niet mijn weblog, maar mijn huisje is Under Construction. Met veel hulp van mijn lieve papa en wat vrienden, ben ik druk bezig mijn huisje te pimpen. Veel spullen zijn weg, want ik wil het helemaal in de make-over doen. Dat betekent dat ik nu kampeer in mijn eigen huis!

We zijn al heel ver: mijn spullen in dozen en tassen, de vloer is eruit, de nieuwe vloer ligt er voor de helft in, muren zijn geverfd, plinten en kozijnen zijn gedaan, ik heb behangen (met hulp!) en de meubeltjes zijn al uitgezocht (nog niet gekocht). Ik slaap op een matrasje heel zielig tussen de zooi en (klus)spullen, dus dat voelt soms wel een beetje eenzaam aan…

Maar goed, dat wordt allemaal beter! Vooral mijn pa is lief; hij steekt bijna al zijn vrije tijd in mijn huisje. Want hij wil gewoon (en ik zelf ook) dat ik zo snel mogelijk op orde ben, dat het mijn eigen huisje is en dat ik het echt helemaal kan verwerken en verder kan. Mijn pa kan zo goed klussen: hij is overzichtelijk, geordend en een harde werker. Precies wat ik nodig heb. Mijn mama steunt ons liefdevol met eten en ideeën en ze staat papa dus graag af aan mij.

Ik heb dus even geen rustig plekje in huis waar ik lekker kan internetten en mijn weblogleven helemaal up-to-date kan houden. Zolang mijn huisje under construction is, krijgt mijn weblog (en de lezers) even weinig aandacht. Mijn vrienden trouwens ook, ik zie ze echt te weinig. Elk vrij momentje wordt in mijn huisje gestoken.

Over een tijdje is het klaar en dan zijn ze allemaal welkom. En dan ben ik weer veel hier en bij jullie. Dan haal ik alles driedubbel en dwars weer in! :) Tot dan!

vrijdag, september 26th, 2008

Moving on

Nu ik alleen thuis ben, moet ik extra goed oppassen. Ik check ’s avonds de sloten goed en draai mijn kamerdeur op slot met de sleutelbos er nog in.

En dan lig ik alleen in het grote bed. Het bed dat wij samen twee jaar lang gedeeld hebben en wat zo eenzaam aanvoelt. Het is zo donker en stil in huis. Geen regelmatige ademhaling meer naast me, geen warm lichaam om tegenaan te kruipen, geen dromen over een mooie toekomst samen. Wat dan wel? Donkerte. In mijn hart, maar ook in huis. Stilte. Stilte die eng is als je alleen thuis bent, gezien DIT voorval - dat moeten we niet nog een keer hebben. En in die stilte hoor ik opeens de geluiden van het huis. Het kraakt, piept, kreunt, zucht. Ik zag zelfs een muisje rennen over mijn tapijt. En ik ben bang. Bang voor die muis, bang alleen in bed, maar ook bang om alleen door te gaan met leven. Dat is namelijk moeilijk als je dacht samen erg gelukkig te eindigen. Vanwege dit alles kan ik ’s avonds niet in slaap komen.

Maar ik moet verder, hoe pijnlijk ook. Ik blijf wonen waar wij woonden en dus moet ik aan de bak. Het hele huis moet op z’n kop: veranderd, gepimpt, opgeknapt - geef het een naam. Het heeft allemaal dezelfde betekenis: het moet MIJN huisje worden en niet meer dat van ONS. Elke avond bij thuiskomst een klap krijgen omdat je weer beseft dat ie er echt niet meer is; daar moet ik zo snel mogelijk vanaf.

Met pap en mam heb ik een plan de campagne gemaakt om het helemaal naar mijn zin te maken. Chocoladebruin met felblauw, als het allemaal goed gaat. Een nieuwe, frisse start. Maar Theo zit nog diep, heel diep. En dat zal voorlopig nog wel zo blijven. Ik mis hem ontzettend…

zaterdag, juni 28th, 2008

Schildpad-perikelen

Het is alweer bijna een jaar geleden dat wij onze huisschildpadjes Squirtle en Rafaëllo kochten, omdat mijn kleine aquarium er maar zo leeg bijstond na de dood van onze geliefde visjes. Omdat ik altijd gehoord had dat waterschildpadjes zich qua groei en lichaamsgrootte aanpassen aan de grootte van de bak waarin ze wonen, maakte ik me niet zo’n zorgen. De schildpadjes zouden schattig klein blijven en voor de kleine bak hadden we een mooie plek in huis.

Helaas, die fabel ging niet op. Of het nou komt door onze (okee, Theo’s) goede zorgen of dat het gewoon in de aard van het beestje zit; de turtles groeien als kool! Eerst konden ze nog heel leuk in de bak op avontuur tussen alle stenen en nep-houtblokken door, maar nu ging dat niet meer. Ze bleven met hun grote schild overal achter hangen en maaiden dan met hun pootjes heel paniekerig in de rondte.

Aangezien Theo en ik bakken met geld uitgeven om in onze eigen materialistische behoeften te voorzien, konden we het niet over ons hart verkrijgen om onze huisdieren in een te klein aquarium te laten zitten. Zij verdienden beter! En dus ging Theo op pad en kocht een nieuw huis voor ze, maarliefst twee keer zo groot als dat ze hadden. Bovendien nam hij twee nieuwe huisgenoten mee: pikzwarte visjes met een knaloranje staart.

Even over die vissen: bij het verschonen van de bak werden ze bleek van de stress. Letterlijk! Seriously, heb je ooit zwarte vissen gezien die in paniek hun zwart kwijtraken en pas weer bijkleuren op het moment dat ze weer een kwartier rustig in de verschoonde bak hebben rondgedobberd?!

Anyway: de turtles zijn weer gelukkig, en wij daardoor ook. Ze kunnen hele marathons zwemmen in hun nieuwe onderkomen - en dus ook nog veel groter worden. Theo ziet het helemaal zitten, maar als ik eerlijk ben, vond ik ze in het klein toch veel leuker en schattiger…

dinsdag, mei 20th, 2008

Pimp my balkony

Theo en ik wonen in een klein appartementje in Utrecht, net groot genoeg voor ons tweetjes. Wat wel luxe eraan is, is dat wij een heus balkonnetje hebben. Eentje van 2 bij 5 meter, dus waar je ook echt wel uit de voeten kan. Lekker zitten met een drankje en de voetjes omhoog, de was ophangen en natuurlijk barbecuen als het mooi weer is!

Mijn ouders kochten een gloednieuwe grote barbecue, eentje zo groot dat het lijkt alsof je je keukenblok van binnen naar buiten hebt gesjouwd. Erg mooi, en bovendien leverde het ons een groot voordeel op: wij mogen hun ‘oude’ bbq hebben! En dat zet ik tussen aanhalingstekens, omdat mijn pa zo ongelofelijk zuinig is op zijn spullen, dat het ding gewoon nog zo goed als nieuw is. Wij blij!

Maar met een mooie roestvrijstalen bbq, moet je natuurlijk wel een leuk en vooral opgeruimd balkonnetje hebben. Anders staat die bbq daar zielig te zijn. Aangezien het er nogal een bende was, wilde mijn vader (die zuinige en ook nog eens een held in opruimen en organiseren) mij wel helpen ons balkon te pimpen. Zo gezegd zo gedaan! :)

Theo was een weekendje weg voor een volleybaltoernooi, dus werd het voor ons een echte vader/dochter-dag. Dat hadden we lang niet gehad! Mijn pa stond om 10.00 uur ’s ochtends op de stoep en ging na een bak koffie als een gek aan de slag: hij ruimde het balkon helemaal op, gooide alles dat weg kon ook echt weg, wiedde het onkruid en veegde de stenen schoon. Daarna togen we naar de glas- en papierbak, gingen we shoppen bij het tuincentrum (nooit geweten dat dat zo leuk is!), brachten we lege flessen weg en deden we veel nieuwe boodschappen, lunchten we op het al best lege balkonnetje, werkte ik een enorme berg afwas weg, zette mijn pa het nieuw gekochte tuinsetje in elkaar en de bloempjes in de potten en bakken, zeemden we samen de ramen, richtte ik de vensterbank opnieuw in en konden de grote lange gordijnen eindelijk open!

Als je nu door ons grote raam naar buiten het balkonnetje op kijkt, is het ook echt een fijn schattig plekje. Een houten tuinsetje met tafelkleedje en kaarsjes, twee hangende plantenbakken vol kleine gekleurde bloemen, een grote pot in de hoek met een mooie plant en witte bloempjes én rood/wit-geruite theedoeken die aan de waslijn te drogen hangen.

Project ‘pimp my balkony’ is zeer geslaagd! Kom maar op met die zwoele bbq-zomeravonden! Dankjewel pap, je bent de beste en de liefste!

woensdag, mei 7th, 2008

Cupcake-mania

Op internet kwam ik erachter dat het bakken van cupcakes tegenwoordig heel hip is. En lekker natuurlijk. Ik zag de mooiste foto’s van de meest luxe cakejes en het water liep me werkelijk in de mond. Recepten zagen er niet zo moeilijk uit en het versieren van die dingen vereist toch alleen wat creativiteit en oefening?

Op www.deleukstetaartenshop.nl kon ik alle benodigdheden vinden en ik sloeg dan ook gelijk goed in. Cakemix, botercrème-spul, kleurstoffen, suikerbloempjes, spuitzakken en ook een muffin/cupcake-bakblik. Om van die papieren ‘baking cups’ in te zetten zodat je cakejes een mooi strak omhulseltje krijgen. Het bakblik zag er vrij solide uit en was bedoeld om 12 cakejes tegelijk mee te bakken. Natuurlijk moest ik ook nog een keukenweegschaal hebben, een kleine zeef en ook een mixer, want met de hand zou ik dat beslag en de botercrème nooit mooi glad krijgen natuurlijk.

Vorige week vrijdag was het dan zover; ik was een dag vrij en nam dus alle tijd om mijn nieuwe hobby te ontdekken. Ik had alle zooi afgewassen en opgeruimd, zodat mijn keukentje spik en span was en klaar om eens optimaal gebruikt te worden. Het beslag maken ging goed, al had ik iets te weinig boter over voor mijn botercrème (maar daar maakte ik gewoon wat minder van), de knalblauwe kleurstof deed zijn werk en de mixer-gardes werden door mij helemaal schoongelikt tot ik er misselijk van werd. Cupcakes bakken is leuk! :)

Tot het moment dat de cupcakes de oven in moesten… mijn oventje was te klein en het bakblik paste er dus met geen mogelijkheid in! Daar stond ik dan, Miek de keukenprinses… NOT. Het cupcake-bakken was één groot fiasco geworden. Ik heb er nog een paar gered door ze maar los in mijn springvorm te zetten en af te bakken, maar echt stevig en mooi hoog waren ze niet (wel lekker, dat scheelde).

Uit nijd en teleurstelling zwoer ik bijna om nooit meer cupcakes te bakken, tot mijn lief met de oplossing kwam: hij brak simpelweg het bakblik doormidden! Wat is ie toch sterk, mijn held! Nu heb ik twee kleinere bakblikken van 6 stuks en kan ik weer naar hartelust verder. Stiekem was het voor hem ook eigenbelang, want hij werkte die cupcakejes wel héél snel naar binnen… :)

vrijdag, maart 14th, 2008

Speeddouchen

Wij hebben een boiler. Of een geiser. Naja, ik weet niet precies hoe het heet, maar we hebben in ieder geval een beperkte warm water-voorraad. Als één van ons ’s ochtends net iets lang onder de douche blijft staan, heeft de ander daarna na een paar minuten al een koude straal. Nu is dat niet zo erg als je de douche moet gebruiken om snel even wakker te worden, maar wél als je van plan bent jezelf een grote beurt te geven. En daarmee bedoel ik van top tot teen scheren, scrubben, soppen, haren wassen plus maskertje en ook nog gewoon even lekker onder de warme straal blijven staan met je gedachten op nul.

Dat laatste was ik vanmorgen van plan. Want ik was vrij, zoals altijd op vrijdag. Toen Theo het bed uitging, draaide ik me dus nog even lekker om. Na een uurtje was ik toch echt wakker en verheugde ik me op die uitgebreide douche. Zeker omdat ik van Marlies voor mijn verjaardag nog een heerlijke bodycreme gekregen had, die voor mijn lijf als toetje na de douche mocht dienen.

Kwam ik daar even van een koude kermis thuis! Ik had helemaal niet gemerkt dat Theo vanmorgen wat langer nodig had om wakker te worden. Grrr… Net toen ik de crèmespoeling uit mijn haar wilde spoelen, was het warme water op. Mijn (inmiddels erg lange) haar werd dus met ijskoud water uitgespoeld en hing zwaar en druipend op mijn rug. Aaaaahh! En die grote beurt ging ‘m dus niet worden.

Van snel-snel (en dus half-half) douchen ging het naar snel-snel afdrogen en ook heel snel-snel mijn makkelijke outfit aan. Wat een tegenvaller.

zondag, januari 20th, 2008

Pannenkoekenfestijn

Dat is zo lekker aan het weekend. Dat je niks hoeft. En dat je alles lekker makkelijk doet. Dat geldt voor de kleding (lees: joggingbroek met slobbertrui en sloffen), maar ook voor het eten. Je haalt eens wat af of laat iets lekker fouts bezorgen. Of je kookt zelf makkelijk en ongezond. Dat laatste deden wij vandaag. Theo had gisteren al boodschappen gedaan en ons avondeten voor vanavond meegenomen: ouderwetse pannenkoeken!

Vroeger aten we dat thuis bijna nooit. Mijn moeder hield er niet van en bovendien is het als avondmaaltijd natuurlijk niet zo gezond. Mijn vader bakte ze zo af en toe eens, maar daar waren mijn broertje en ik niet zo heel fan van; hij maakte ze altijd veel te dik en vet (sorry pap). Sinds ik uit huis ben, is de pannenkoek-frequentie echter aanzienlijk gestegen. In mijn studentenhuis maakte ik ze regelmatig met vriendinnetje Bianca en nu ik samenwoon, smullen Theo en ik er ook vaak van. Je maakt me als een kind zo blij als er pannenkoeken op het menu staan.

Ik ging dus vrolijk aan de gang in de keuken. We hebben een goede pan, dus pannenkoeken bakken is voor mij een eitje. Het hele huis rook er lekker naar en ik werd er helemaal vrolijk van. De stapel pannenkoeken zag er zo lekker en gezellig uit, dat ik dacht dat ik er wel honderd op kon. Dat lijkt altijd het geval te zijn met pannenkoeken. Theo en ik begonnen dus vol goede moed aan de voorraad, maar ik haakte al snel af: slechts 4 stuks werkte ik (te snel!) naar binnen. Normaal gesproken kan ik héél veel eten als ik iets lekker vind, maar bij pannenkoeken blijken mijn ogen tóch altijd groter te zijn dan mijn maag.

Máár… da’s dan het leuke (en lekkere!) aan pannenkoeken: morgen heb ik er een heerlijk ontbijt van. Koude pannenkoeken met suiker. Mjammie!

dinsdag, januari 8th, 2008

Brrr… ongewenste geluiden

Fijn is dat, als je vriend een maatje op visite heeft. Gezellig is het nog, als ie blijft eten en ze samen voor jou de boodschappen doen en het eten ook klaarmaken. Dat je lekker na een lange dag werken achter je pctje kan wachten tot het diner geserveerd wordt.

Minder leuk wordt het echter als de twee besluiten een filmpje te gaan kijken en hierbij kiezen voor Saw 3. Dat ze op bed ploffen in dezelfde kamer als dat jij ontspannen aan je site werkt. Dat je niet op het scherm mee kan kijken (thank God bij deze film), maar wel vanaf moment één mee kan genieten van alle gore, schreeuwende, krakende geluiden die de Saw-films zo kenmerken. Dat je het (ondanks dat je de beelden niet kunt zien) wel helemaal voor je ziet, omdat je in een krankzinnige bui ooit met vriendinnen een Saw-marathon hebt gehouden…

De ene rilling na de andere loopt over mijn rug en een gevoel van walging kan ik echt niet meer onderdrukken. Dat met liefde klaargemaakte diner voelt nu echt zo prettig niet meer. Gelukkig heb ik de oordopjes van mijn iPod! Hij was me al heilig, maar nu helemáál. Ik heb ze in mijn pc geplugd en zing nu in gedachten kéihard mee met de soundtrack van Tarzan. Dat is nog eens andere *vrolijke* koek!

vrijdag, januari 4th, 2008

Ik wil een huisdier!

Al een tijdje ben ik bij Theo aan het zeuren om een huisdier. Nu weet ik dat wij al twee uiterst schattige schildpadjes bezitten, maar dat zijn geen échte huisdieren. No offence, maar Squirtle en Rafaëllo zwemmen daar maar. Ze zitten af en toe op hun steen, duiken er eens sierlijk vanaf (als ze daar zin in hebben) en slurpen twee keer per dag wat gedroogde garnaaltjes naar binnen. Heel leuk om naar te kijken, maar verder heb je er natuurlijk niets aan.

Het liefst zou ik een katje willen, maar ons huisje is te klein en wij zijn allebei elke dag aan het werk. Het beestje zou zich rot vervelen én ontzettend eenzaam zijn. Dat willen we hem natuurlijk niet aandoen. Bovendien zou mijn familie waarschijnlijk direct zonder pardon de Dierenbescherming op ons afsturen (ik was vroeger niet zo goed met dieren, red.). Een konijntje is ook een optie (vriendinnetje Julie heeft bijvoorbeeld een heel leuk wollig knuffelkonijn genaamd Kiwi), maar toch voor ons weer niet handig. De bunny moet wel los kunnen lopen en dat zou inhouden dat wij ons appartementje écht goed op moeten ruimen. Inclusief al die snoeren die dwars door het huis liggen (ik weet het, lelijk… maar we zijn te lui). Er komt dus geen konijn.

Nu waren wij met Oud & Nieuw bij onze goede vriend Job in Culemborg. Job heeft een superleuk eigen flatje, mét huisdier: een parkietje genaamd Dushi. Ik was meteen verliefd. Ik had al eens parkieten gezien omdat Marlies er ook twee heeft, maar deze mocht ook echt even uit de kooi toen wij er waren. Het beest fladderde vrolijk in de rondte, zocht Job steeds op en hield van kleine kusjes op z’n snaveltje. Hij kwetterde erop los en ging ook bij anderen eens een kijkje nemen. Hij kon bij mij bijvoorbeeld niet genoeg krijgen van mijn haar, hij nestelde zich er heerlijk in vast… Fijn. Job vertelde dat een parkietje helemaal niet zoveel werk is (qua verschonen en eten geven) en het brengt een stukje gezelligheid in huis, omdat ze altijd aanwezig zijn en dat ook lekker duidelijk maken. En als het donker is, slapen zij ook gewoon door.

Voor mij klonk het ideaal! Het liefst was ik 2 januari gelijk naar de dierenwinkel gesprint om een vogeltje te kopen. Helaas was Theo weer de nuchterheid zelve (als altijd) en die twijfelde teveel. ‘Jij ook altijd met je impulsieve gedrag.’ Zucht. Dat is ook wel een klein beetje zo, maar moet hij nou altijd gelijk hebben? Ik heb beloofd er nog eens rustig over na te denken, maar momenteel wil ik het in ieder geval nog steeds. En het is inmiddels al 4 januari! :)

dinsdag, december 18th, 2007

Warme koude tijden

Ik vind de winter niet zo leuk. Ik heb het koud. ’s Ochtends als ik wakker word in ons grote warme bed, is mijn neus ijskoud. Want die heeft de hele nacht boven de dekens uitgestoken. In ons donkere koude huisje moet ik als eerste het bed uit, de kou in. Gelukkig is daar de warme douche, maar als ik dan met nat haar en wat verdwaalde achtergebleven druppels op m’n lijf weer de kamer instap, moet ik écht heel snel op zoek naar kleren. Brrr.

En dan moet ik de kou in. Gelukkig heb ik van mijn mama een lange warme (en dure…) jas gekregen, maar die houdt niet alles tegen natuurlijk. Mijn oren zijn rood en half bevroren, de wind waait in mijn nek en mijn teentjes worden al bijna gevoelloos. Ik ben geen fietser, dus met dit weer pak ik al helemáál de bus. Een warm ritje richting centrum waar ik nog maar een paar meter kou hoef te overbruggen naar het warme Randstad-kantoor.

Overdag is het best te doen qua kou, maar ’s avonds als de werkdag weer voorbij is, moet ik weer terug naar huis. En begint het riedeltje van hierboven weer opnieuw. Maar dan van achteren naar voren natuurlijk. Het enige (helemaal geweldige) verschil is dat ik me dan niet naar mijn warme kantoor begeef, maar naar ons heerlijke knusse huisje. Waar het inmiddels een stuk warmer is dan vanmorgen, waar onze mooie traditionele goud-rode kerstboom de boel opfleurt en waar ik een warme knuffel krijg van mijn stoere mannetje. En waar ik me ’s avonds weer helemaal begraaf in de berg kussens en twee dekbedden die ons grote bed rijk is. Misschien is de winter toch best leuk… de avonden in ieder geval zéker.