Ondanks dat ik afgelopen weekend zo genoot van ons nachtje op de Veluwe en de fijne run in het bos, moet ik bekennen dat ik toch echt een stadsmeisje ben. Sinds mijn studententijd woon ik in ‘de grote stad’ en dat bevalt uitermate goed.

Ik vind het prettig dat er in mijn buurt vanalles te doen is. Restaurantjes, supermarkten, avondwinkels, bioscopen, shopstraten, concertgebouwen, theaters, parken: alles op een steenworp afstand. Leven in de brouwerij! En dat ik met het openbaar vervoer (mits alles rijdt zoals het moet rijden) redelijk snel in andere grote steden ben waar vriendinnetjes wonen. Dat er, zeker in Rotterdam, plekken zijn die je kunt opzoeken als je even het gevoel wil hebben dat je juist NIET in de stad woont. De Kralingse plas in mijn (inmiddels niet meer zo nieuwe) stad is zo’n voorbeeld. Even een klein momentje rust met de stad op de achtergrond, heerlijk.

Ik vind het grappig dat smaken op dat gebied zo kunnen verschillen en meningen daarover vaak heel stellig zijn. Zo woont mijn schoonzusje in een enorm gat (sorry Maris…), maar voelt ze zich daar juist heel prettig bij. Toen ze voor het eerst een bezoekje bracht aan Rotterdam, kreeg ze het zowat Spaans benauwd van de drukte, hoge gebouwen en het weinige groen. Terwijl ik, toen ik onlangs bij haar op verjaardagsvisite ging, me echt NIET kon voorstellen dat ik ooit op zo’n afgelegen plek zou wonen. Saai!

Natuurlijk is het mooi, tussen de weilanden en met buren die een paar kilometer verderop wonen. Voor even. Want na een paar dagen snak ik al snel naar een supermarkt op loopafstand, een bioscoopdagje of een sushibestelling bij mijn favoriete bezorg-Japanner.

Ik zou nooit in een dorp kunnen wonen. Misschien dat ik ooit, als ik kinderen heb ofzo, zou kunnen verhuizen naar een minder grote stad. Maar, lees wel, dat is dan nog steeds een stad. Met genoeg voorzieningen om mij en mijn eventuele gezin te vermaken. Ik wil opties hebben.

Voordeel als stadsmeisje is dat áls je dan toch een keer die middle of nowhere opzoekt, zoals wij laatst de Veluwe, je direct een vakantiegevoel hebt. Je bent er écht even uit. Om daarna weer met een héél fijn gevoel je stadje binnen te rijden. Home sweet home!

Beeld: kwinkslag

Na het nodige geruzie met de lampjes en gevloek en getier hierover van mijn kant, was het vanavond dan eindelijk zover: onze kerstboom staat ook. Het is altijd even een klus, maar dan heb je ook wat: een sfeervolle huiskamer.

Natuurlijk mocht de kerststal niet ontbreken, een kerstboom zonder kerststal is wat mij betreft niet compleet. Vroeger was ik thuis altijd een beetje bang voor de nors kijkende zwarte koning in het gezelschap (sorry, sorry…), dus ben ik op safe gegaan toen ik de mijne ooit kocht: mijn eigen (kleine) stal biedt alleen onderdak aan Maria, Jozef, het kindje Jezus, de os, de ezel en een schaap.

Het ziet ernaar uit dat we dit jaar een rustige, relaxte kerst hebben. Eén avond gaan we eten bij mijn ouders, broertje en schoonzusje. Kerstavond en tweede kerstdag zijn we lekker met z’n tweetjes. Bovendien zijn we samen die hele week vrij, dus gaan we weinig anders doen dan uitslapen, leuke dingen doen en films en series kijken. Can’t wait!

Ruim drie maanden geleden was het zover: ik verruilde mijn zo geliefde Utrecht voor Rotterdam om bij mijn lieve vriendje in te trekken. Het was een flinke stap om die vertrouwde stad, waar ik jarenlang zo veel had meegemaakt, te verlaten. Maar toen ik nog niet samenwoonde, had ik Rotterdam al wel een beetje leren kennen als een stad die helemaal niet zo grijs en grauw is als dat ie op het eerste gezicht misschien lijkt.

Ik heb dan ook mijn draai helemaal gevonden. Niet alleen is samenwonen natuurlijk heerlijk, ook kan ik me er zelf prima redden. We wonen op nog geen tien minuutjes fietsen van het station (wat handig is voor mijn dagelijkse reis naar Sanoma in Hoofddorp), de Albert Heijn vind ik op een steenworp afstand en het centrum -waar je héél goed kunt shoppen- heb ik in tien minuten bereikt. Bovendien stopt er een tram bijna voor de deur.

Inmiddels heb ik ook al een paar vaste adresjes en plekjes. Zo eet ik mijn (all you can eat) sushi natuurlijk het liefst bij Sushi Qube en laat ik dat goddelijks thuisbezorgen door Mr. Bento. Hardlopen doe ik (als ik niet geblesseerd ben…) voor een klein rondje om het Vroesenpark heen, maar het liefst ren ik om de Kralingse Plas. Wat een mooie, rustige omgeving is dat! Lekker schepijs vind ik bij Angelo Betti, waarover ik me ook heb laten vertellen dat hun pizza’s de beste van Rotterdam zijn – maar dat moet ik nog testen. In de zomer eet ik graag bij Gauchos aan de Maas, met geweldig uitzicht op de Erasmusbrug. Musicals en andere voorstellingen bezoek ik in het prachtige Nieuwe én Oude Luxor. Met een bootje vaar ik graag over de Maas richting Hotel New York voor een drankje of een lekkere lunch. Johan z’n voetbalclub Leonidas, waar ik hem zo vaak mogelijk aanmoedig, weet ik ook al zelf te vinden. Voor een drankje en een dansje kun je heel goed bij Blender terecht en ik heb zelfs al een kapster, gewoon bij mij in de straat, die voor slechts 15 euro mijn puntjes bijknipt. Als klap op de vuurpijl is er nu zelfs een Julia’s op het station!

Ondertussen leer ik er ook steeds meer mensen kennen. Natuurlijk keukenprinses Pien en haar Daan, de beste vrienden van Johan, maar ook de Rotterdamse blogsters Lindsey en Jolien! Met hen en lieve blogmeisjes Annemerel, Ashley en Fleur at ik afgelopen maandag nog fantastische Italiaanse hapjes bij restaurant La Pizza. Ook een enorme aanrader, net als Lof der Zoetheid waar ik met Lindsey nog niet zo lang geleden ontbeet. Het is fijn om nieuwe mensen te ontmoeten die mij ook weer kunnen wijzen op al het moois en leuks dat mijn nieuwe stad te bieden heeft. Ik verheug me erop om Rotterdam de komende jaren nog veel meer te ontdekken.

Kortom: ik woon prima in 010. Natuurlijk is het ver bij mijn ouders en broertje in Culemborg vandaan, maar gelukkig is daar altijd nog de Micra, mijn racemonster. Het enige nadeel aan Rotterdam? Z’n voetbalclub hè… Het is wachten op de dag dat mijn Ajax-blaadje verfrommeld of zelfs verscheurd door onze brievenbus wordt gepropt. ;)

Na 8,5 jaar is het dan echt zover: ik ga Utereg m’n stadsie verlaten! Per 1 augustus, maar waarschijnlijk nog iets eerder, woon ik in Rotterdam. Jawel, ik ga samenwonen met m’n allerliefste vriendje!

Het eerste wat iedereen zegt als ze het goede nieuws horen is: ‘Ohh is Johan z’n huis verkocht?!’ Helaas moeten we daar ontkennend op antwoorden. Was het maar zo’n feest. Nee, het staat nog steeds te koop. (Iemand?!) Een half jaar inmiddels en we hebben slechts één kijker gehad. Van wie we daarna nooit meer wat hebben gehoord…

We hadden het voornemen om eerst zijn appartement te verkopen en dan samen op zoek te gaan naar een groter huis. Maar in deze tijden, met de huizenmarkt die compleet op slot zit, kunnen we misschien wel wachten tot we een ons wegen. In ieder geval zou het zomaar nog een jaar kunnen duren… als we geluk hebben.

Wij zijn te ongeduldig, we hebben geen zin meer om te wachten. We willen niet meer hoeven reizen tussen Utrecht, Rotterdam en Amsterdam (waar ik werk). Geen agenda’s meer naast elkaar leggen en geen gesleep meer met tassen. Geen bakken met geld meer uitgeven aan een studentenkamer waar ik toch niet graag ben.

Wat we wel willen? Elke dag naast elkaar in slaap vallen en naast elkaar weer wakker worden. Samen één vaste plek hebben die we allebei ‘thuis’ noemen. Samen sparen voor een prachtige lange reis én dat nieuwe huis, want dat zal er ooit toch wel komen? En dus trek ik toch alvast bij hem in.

Wat betreft Utrecht: ik verlaat het met pijn in mijn hart. Wat heb ik er sinds mijn studententijd ontzettend fijn gewoond. Maar sinds ik een relatie heb met Johan, heb ik ook Rotterdam steeds beter leren kennen en ben ik me er meer en meer thuis gaan voelen. Ja, ik kan daar zeker aarden. Ik zie het als een mooie, nieuwe stap in mijn leven. Ik voel gezonde spanning en heb er alleen maar heel veel zin in. Uiteindelijk geldt voor mij namelijk maar één ding: home is where the heart is. En mijn hart is bij Johan.

Foto: weheartit.com