Archive for the 'Miek blikt terug' Category
dinsdag, december 30th, 2008
Jaaroverzicht 2008
maandag, maart 31st, 2008
De goeie ouwe tijd: playbacken rocks!
In het kader van ‘even iets leuks doen om je gedachten te verzetten’, bracht ik zaterdag een dagje met vriendinnetje Naomi door. Zij laat mij altijd huilen van het lachen, dus was ze dé aangewezen persoon om mij op te vrolijken. Na overdag te hebben rondgeslenterd op de Love & Marriage Beurs waar we tientallen ideeën op hebben gedaan voor haar bruiloft in augustus (en stiekem ook al voor de mijne, voor over tig jaar!), togen we naar haar huis waar we lekker spaghetti met Bertolli-saus aten. (Kennen jullie dat btw - de pastasaus van Bertolli in die zakken is echt de allerlekkerste!)
Daarna hadden Naoom en hubbie-to-be Tim een verrassing voor me: een videoband van de playbackshow op de middelbare school, vierde klas! Waar ik met 4 vriendinnetjes de Spice Girls vertolkte en mijn toenmalige vriendje met 4 jongens een spectaculaire Five-act neerzette. Briljant! We lagen helemaal dubbel, want daar stond ik: fanatiek aan het dansen, correct aan het playbacken, een lange vlecht in het haar, rode koontjes van de inspanning, lieve glittertjes op m’n ogen geplakt en een tikkeltje verlegen uitstraling.
De Marieke van 16 jaar.
Nostalgie. Ondanks dat ik op het podium stijf stond van de spanning, vond ik het ook altijd een kick om op te treden. Naast dat ik op jazzballet zat en daarmee regelmatig optrad, deed ik dus ook met elke playbackshow mee. In de brugklas had ik met twee vriendinnetjes al de winnende act Linda, Roos & Jessica met ‘Ademnood’ laten zien en een jaar voor het Spice-optreden, won ik de playbackshow ook al met Solid HarmoniE - ‘I’ll Be There For You’. In VWO 6 was het toch echt mijn laatste keer toen ik met een jazzballet-maatje ‘Together Again’ van Janet Jackson danste. Het einde van een tijdperk.
De andere playback-acts van de video gaven nog meer voer tot schaterlachen, maar de hele avond besteedden we verder aan het ophalen van herinneringen. ‘Ken je die nog?’, ‘Wat zou er van die geworden zijn?’ en ‘Weet je nog toen…’
Onze middelbare school was geweldig. Ik had een lief vriendje, hele leuke vriendinnen van wie ik er twee nog echt vaak zie; Naomi en Paulien, jullie zijn top! Ik ben blij dat ik samen met jullie nog regelmatig herinneringen kan ophalen aan die mooie tijd.
NB: Eens kijken of de bewuste video op YouTube te zetten is… ik wil jullie niet onthouden hoe lief en schattig ik vroeger was! ;)
dinsdag, januari 1st, 2008
Goodbye 2007!
Made by Marieke - © Sheila
donderdag, juli 12th, 2007
Flashback; kleine meisjes worden groot
Ik zit in de trein van Utrecht CS naar Culemborg, mijn ‘home town’. Ik lees in mijn zojuist gekochte boek ‘Echt Sexy’ van Renate Dorrestein. Ik vond haar vroeger altijd al heel leuk, ook omdat mijn toffe lerares Nederlands (Sabine Hukema, red.) haar ook altijd zo gaaf vond en ik destijds een goede indruk wilde maken bij mijn mondeling examen. Ik weet niet of die 8 daardoor kwam, maar blij was ik daarmee natuurlijk wel. Het boek gaat over een 13-jarig meisje en haar (belevings)wereld.
Hoewel het boek erg vlot en goed begint, kan ik me niet concentreren. In het 4-persoons zitje naast me zijn drie luid kwebbelende meisjes neergestreken. Ik doe een gokje naar de leeftijd en schat ze zo’n 13-14-15 jaar. Meisjes die zó uit het boek van Renate Dorrestein komen. Ik vermoed dat ze inmiddels vakantie hebben, want het is midden op de dag en ze dragen volle plastic tassen met zich mee. Deze meiden hebben overduidelijk geshopt en likkend aan hun Swirl [*edit: Swirls kun je niet likken, maar ze likken hun lepel!] genieten ze hiervan na.
Alles aan deze dames is fris en jong. En roze. Ze dragen nieuwe roze-met-zilveren-hartjes tassen, roze All Star-gympen en een hip meisjesachtig mobieltje behoort tot hun vaste accessoires. In één van de plastic tassen zie ik felroze kaftpapier. (Oh, dat doen jongeren dus nog steeds? Ik dacht dat ik destijds al achterliep doordat ik als één van de weinigen braaf mijn schoolboeken nog wel verpakte… weliswaar met stoer Ajax-papier; dat dan weer wel! Naja, misschien is kaften weer IN.) Zelfs om de roze elastiekjes van hun beugels kan ik niet heen; ze giechelen en kletsen aan één stuk door (met name over jongens uit de klas, vakantieplannen en Diddl-knuffels). De voorzichtig opgekomen jeugd-pimpels zijn vakkundig met camouflagestift weggewerkt en de rozige lipgloss glimt me tegemoet.
Ik zit dus in de trein naar Culemborg, mijn ‘home town’. Daar woonde ik toen ik net zo oud was als deze meiden. Op mijn middelbare school beleefde ik ook zulke avonturen. Ik had jaren hetzelfde vriendje, had géén stijl (was het de ene dag nog een tuinbroek met Dr. Marten’s, liep ik de volgende dag net zo graag in trainingsbroek en Nike Air Max), veel vriendinnetjes, was het lieverdje van de leraren (ik haalde goede cijfers en werd er NOOIT uitgestuurd), sportte veel en maakte me maar over weinig dingen zorgen. Kortom: een luizenleven!
Zittend in de trein naar Culemborg, mijn ‘home town’. En met een klap komt daar dat harde besef: kleine meisjes worden groot.
vrijdag, juni 29th, 2007
Goeie ouwe tijd: de Spice Girls zijn er weer!
Tot mijn grote vreugde bereikte mij het bericht dat mijn jeugdidolen weer een wereldtournee gaan maken! Helaas doen ze ons landje niet aan, maar hee, je kan niet alles hebben. De Girl Power is er in ieder geval weer!
Vroeger was ik samen met mijn vriendinnetje Paulien (de donkere) echt een enorme fan. Werkelijk álles verzamelden we van deze hot-ladies: posters, stickers, plaatjes, interviews, deo’s, cd’s, video’s, ga zo maar door. Deze meiden waren één voor één wandelende marketingcampagnes voor pubermeisjes als wij. Toen we in de brugklas (of was het al de 2e?) van onze begripvolle moeders ook nog eens naar het concert in het Gelredome mochten (mam, ik ben je nog steeds dankbaar!), waren we helemáál de koning(innen) te rijk!
Mijn favoriet was altijd Mel C a.k.a. Sporty Spice (bij playbackshows was ik ook altijd háár, inclusief Nike Air Max, trainingsbroek en voetbalshirtje). Toen ik gisteren op internet de persconferentie met bijbehorende fotoshoot zag, wist ik het weer: zij is de beste, de leukste, de liefste en ook de stoerste. Mel C is het nog steeds voor mij!
Paulien en ik hebben ons ingeschreven om ingeloot te worden voor de kaartverkoop van het dichtstbijzijnde concert in Keulen. Ja, je moet inderdaad gewoon geluk hebben om überhaupt kaarten te mógen kopen.
De Spice Girls waren HOT! En nu misschien wel weer HOTTER dan HOT. Ik kan niet wachten om me weer heerlijk jong te voelen en keihard mee te staan blèren met de hits van toen. Laten we duimen dat we de kaarten kunnen bemachtigen…
Spice Up Your Life!
zondag, mei 27th, 2007
Nostalgie: Laat Willy vrij!
Zo rondsurfend op het internet (je kent het wel, als je eens weinig te doen hebt… of je hebt genoeg te doen, maar geen zin om die dingen te doen) kwam ik een paar dagen geleden weer eens op de site van bol.com. Deze site is voor mij erg gevaarlijk. Ik ben er namelijk (ongewild) vaste klant, mijn dvd-verslaving wordt gevoed door het gemak van online-shopping. Een grote aanbiedings-banner trok mij naar een collectie dvd’s die flink afgeprijsd was. En daar was ie: mijn jeugdsentiment Free Willy was in de aanbieding voor slechts € 7,50!
Natuurlijk moest ik deze film direct bestellen. Deze film heb ik namelijk destijds (da’s dus echt jaaaaren geleden) in de bioscoop gezien en toen ie uitkwam direct op video gekocht. Het toppunt van die periode was eigenlijk wel dat ik toen werkelijk smóórverliefd was op het hoofdrolspelertje Jesse! Volgens mij zat ik toen nog op de basisschool en had mijn beste vriendinnetje toen net zo’n crush als ik, maar dan op Hobie van Baywatch… Samen fantaseerden we dat we naar Amerika zouden gaan en deze heerlijke jongens dan vast en zeker voor ons zouden vallen. Goed… iedereen is jong geweest toch?
Terug naar Free Willy: die heb ik dus besteld en van de week kwam ie binnen. Zonet heb ik ‘m gekeken en alle nostalgie kwam weer naar boven. Binnen een mum van tijd liepen de tranen over m’n wangen, hij is soms toch wel heel zielig. En een kleine crush op Jesse kwam ook weer terug, al was het dit keer meer in de trand van: aahhh, ik hoop dat ik ook ooit zo’n mooi en leuk zoontje krijg… Toch een hele andere insteek! ;-)
Voor degenen die het verhaal niet kennen: Het weesjongetje Jesse moet een taakstraf bij het dolfinarium uitvoeren wegens het met graffiti besmeuren van het grote bassi
n waar de mooie grote orka Willy rondzwemt. De twee raken bevriend, wat een wonder mag heten aangezien Willy normaal gesproken boos is op alles en iedereen. Helaas is de baas van het dolfinarium niet zo blij met Willy omdat hij te weinig geld oplevert. Jesse doet met behulp van trainers Rae en Randolph de grootsmogelijke moeite om Willy te redden. Of het ze gaat lukken? Kijk zelf!
Later zag ik dat deel 2 en 3 ook zijn afgeprijsd. Hmmm… staat wel mooi in mijn dvd-kast als ik ze alledrie heb toch? :)
donderdag, mei 17th, 2007
De brievenbuspost is terug!
Ik ben gek op post. Vroeger schreef ik ellenlange brieven (inclusief veel kleur, stickers, tekeningen en andere versiersels) met vriendinnetjes van de camping die ik maar één keer per jaar zag, met vriendinnetjes die gingen verhuizen naar een andere stad ver weg of met mijn nichtje die in Nijmegen (nog steeds) woont. Zelfs met klasgenootjes die ik dagelijks zag! Het was zó spannend om je brief in het gleufje van de brievenbus te laten glippen en maar te moeten afwachten of je een week later ook daadwerkelijk weer een envelopje in je eigen bus zou vinden.
Tijdens mijn verhuizing vond ik een flink aantal van de brieven terug die ik had ontvangen van mijn penvrienden. De inhoud slaat werkelijk nergens op, maar in mijn beleving destijds waren het érg belangrijke zaken…
Op verjaardagen kon ik ook echt uitkijken naar de bergen kaartjes die per post binnenkwamen. Al die enveloppen, speciaal aan mijn geadresseerd met felicitaties en de beste wensen! Al die lieve mensen hadden toch maar mooi de moeite genomen om voor mij een kaartje te kopen en deze te voorzien van een speciale persoonlijke tekst.
De papieren brieven zijn inmiddels vervangen door e-mail. Ook dat doe ik zeer graag met vriendinnetjes en familie, maar het is niet meer zo hoogstpersoonlijk als voorheen. Verhalen zijn makkelijker getypt zonder dat je er een lamme hand van krijgt en met één druk op de knop is je bericht zó verzonden naar de andere kant van de wereld. Voordeel ook dat ie ALTIJD aankomt; de postbode kan je brief niet meer kwijtraken of bij een ander in de bus gooien.
De postkaartjes zijn inmiddels vervangen door e-cards. En dát vind ik nou het meest jammer. Natuurlijk is een e-card gratis, is ie makkelijk en snel te versturen en kun je ook nog eens bijhouden of iemand ‘m wel echt leest door middel van een leesbevestiging.
Greetz heeft echter een mooie combinatie gevonden: kaartjes die op internet gemaakt zijn en tóch in de brievenbus vallen! Op deze site kun je je helemaal op creatieve wijze uitleven. Je kunt kiezen uit standaard afbeeldingen (in samenwerking met Hallmark, dus heel veel keus!) of eigen plaatjes/foto’s. Je kunt kreten en teksten maken in allerlei kleuren en lettertypes, daarna kies je voor een enkele, dubbele of extra large kaart, je typt het adres in en voilà: Greetz gaat voor jou naar de brievenbus! Als je hem op werkdagen voor 15.00u maakt, ligt ie de volgende dag op de mat. Maar je kan ook kaarten van tevoren maken en later laten bezorgen.
Voor mij dus ideaal en ik gebruik de site dan ook veelvuldig. De ouderwetse postkaart is terug in een nieuw jasje!
donderdag, maart 29th, 2007
Liefde is…
Vroeger kocht ik een echte Gameboy van mijn zuur verdiende verjaardagsgeld. Trots dat ik was! Tetris was mijn allereerste spel en ik was onwijs verslaafd. Later kwam er een Mario-spel bij (toen ik weer genoeg zakgeld bij elkaar had gebedeld). Uitspelen werd na een tijdje een eitje.
Mijn liefste broertje Jesper (heb er maar één, vandaar dat ie ook gelijk de liefste is) en ik mochten later tweedehands een Nintendo NES kopen die je op de tv kon spelen. En dat mocht dan niet in de huiskamer, maar op de slaapkamer van mijn ouders zaten we uren op bed om Super Mario 1, 2 én niet te vergeten 3 te spelen. Deel 3 was het leukst, aangezien je daar door veertjes te pakken hele stukken vliegend kon overbruggen en met fluitjes hele levels kon overslaan. Vergeet ook niet het legendarische Duck Hunt; met een heus pistool eendjes uit de lucht schieten, dat was vet!
De NES werd na een tijdje toch echt niet zo stoer meer met al die nieuwere versies. Jes en ik hadden de tijd en het geld niet om dit allemaal bij te benen en zoals met veel tijdelijke bevliegingen, ging ook de Nintendo-verslaving over.
Eenmaal op mezelf wonend en in aanraking gekomen met de Nintendo DS, was ik weer verkocht. En als je me kent dan weet je: als ik iets eenmaal in m’n koppie heb, krijg je dat er niet snel uit! Ik moest en zou een Nintendo DS. Geweldig ding, maar toch kort lol aan beleefd. In m’n eentje vond ik het lang zo leuk niet als met z’n tweeën en mijn vrije tijd besteedde ik toch liever anders. Best een teleurstelling, maar via Marktplaats vond het ding een beter baasje; een jongetje van nog geen 13 was maar al te blij ‘m met spelletjes en al van me te kunnen overnemen.
In Theo heb ik weer een maatje gevonden! We waren het erover eens dat er een spelcomputer moest komen, maar welke? Theo vond Xbox, maar ik wilde toch echt iets van Nintendo. De enige spellen die ik écht leuk vind, zijn namelijk nog altijd die van de loodgieterbroertjes Mario en Luigi. Dus werd het de Gamecube. Via Marktplaats (jaja, daar hebben we ‘m weer) hebben we een jongetje die wederom de 13 nog niet had gehaald, blij gemaakt met een extra zakcentje. Want hij was inmiddels aan het sparen voor de spelcomputer der spelcomputers: de Wii. Zucht… Het kan ook áltijd beter!
Theo en ik vermaken ons prima met ‘t ding: Mario Party, Mario Kart, Mario Tennis, Mario Smash Brothers. Oh ja, en Theo kruipt af en toe graag in de huid van Mr. James Bond himself. Soms kijken we elkaar wel echt zo aan: we zijn ook echt nie wijs…
Liefde is… samen Nintendo’en!
maandag, januari 1st, 2007
Happy 2007!
Een nieuw jaar is vandaag aangebroken… 2007! Ten eerste wil ik natuurlijk iedereen een onwijs goed, gezond, spetterend, liefdevol en sportief (voor degenen die dat willen!) nieuwjaar wensen! Dat dit jaar maar lekker zo door mag gaan als dat het vorige is geëindigd. Want voor mij was dat top!
Als ik nog even terugkijk op 2006, was dat voor mij een zeer enerverend jaar, zullen we maar zeggen. Niet alleen ben ik afgestudeerd, ik ben ook direct de ‘volwassen’ wereld ingerold! Ik vond snel een baan, vond mijn nieuwe liefde, ben gaan samenwonen, de band met vrienden (m/v) is versterkt naar mijn gevoel, ben closer geworden met (schoon)familie… Allemaal leuke dingen! Daarnaast heb ik nieuwe vriendinnetjes gevonden via internet (lange leve de toen nog mooi uitziende en goed werkende MSN Space), was daar de mooiste Defqon1 tot nu toe, het geweldige concert van Marco Borsato… en nog veel meer leuke dingen die ik nu even niet zo snel kan bedenken. ;-)
Helaas is het leven nooit alleen maar leuk. Er gebeurden ook minder leuke dingen: mijn 2,5-jarige relatie ging over (is nooit leuk, ook al stonden we daar allebei achter), ik raakte twee vriendinnetjes kwijt door verschillende omstandigheden (hoop nog steeds dat dat weer goedkomt… als ze dit lezen: meiden, ik mis jullie!) en ben gestopt met volley omdat ik het simpelweg niet meer trok. Het werkende leven was wel even een flinke omslag.
Voor 2007 heb ik niet veel voornemens. Natuurlijk wil ik net als bijna iedere andere vrouw nu echt een paar kilootjes eraf (en eraf houden!). Maar het allerbelangrijkste is: zo happy blijven als ik nu ben. Happy in mijn werk, met mijn vrienden, met mijn familie… en het allerbelangrijkst in mijn leventje: mijn liefie. Love you so much!