Ik zag dus Magic Mike. Eindelijk. Ik had tijdens eerdere bioscoopbezoekjes al een paar keer het voorstukje gezien, dat me al bijna van mijn stoel had laten glijden. Vriendje maakte me direct duidelijk dat die film bepaald niet op zijn to see-lijstje stond, maar zo eentje moet je natuurlijk ook gewoon met een mede-kwijler bekijken. Een vrouw, dus.

Anna Teresa is fan van hoofdrolspeler Channing Tatum, dus die hield mij graag gezelschap. We vonden, te lang na de première, eindelijk een datum waarop we allebei konden en gisteravond was het zover. Uit verschillende hoeken stuitte ik op onbegrip: waarom zou je in een donkere bioscoopzaal gaan zitten, terwijl het buiten ein-de-lijk mooi weer is? Mensen (lees: vrouwen) die de film al gezien hadden, snapten me wel. “Je gaat genieten.”

En dat deden we! Niet van het zeer slappe verhaaltje, niet van de mooi-bedoelde-maar-dat-was-ze-niet hoofdrolspeelster die de hele film onbegrijpelijk chagrijnig uit haar ogen keek en waar Channing NUL chemie mee had, niet van het afgeraffelde cliché-einde…

Maar wél van Channing zijn ongelofelijk mooie lijf! Borstkas, armen, billen… én leuk ondeugend hoofd met schattige flapoortjes. En aan de reacties in de zaal te merken waren wij niet de enigen: de dames die net als wij deze heerlijke filmster boven de warme zon hadden verkozen, slaakten iedere keer als deze hottie in beeld kwam kreetjes van verrukking. Het was bijna gênant: de nog niet eens voor een derde gevulde bioscoopzaal was één grote hormoonbom, veroorzaakt door deze in real life braaf getrouwde familieman.

Goed nieuws voor al deze dames (en wij): er komt een deel 2! Kunnen ze daar zo snel mogelijk mee beginnen s.v.p.?

Na 8,5 jaar is het dan echt zover: ik ga Utereg m’n stadsie verlaten! Per 1 augustus, maar waarschijnlijk nog iets eerder, woon ik in Rotterdam. Jawel, ik ga samenwonen met m’n allerliefste vriendje!

Het eerste wat iedereen zegt als ze het goede nieuws horen is: ‘Ohh is Johan z’n huis verkocht?!’ Helaas moeten we daar ontkennend op antwoorden. Was het maar zo’n feest. Nee, het staat nog steeds te koop. (Iemand?!) Een half jaar inmiddels en we hebben slechts één kijker gehad. Van wie we daarna nooit meer wat hebben gehoord…

We hadden het voornemen om eerst zijn appartement te verkopen en dan samen op zoek te gaan naar een groter huis. Maar in deze tijden, met de huizenmarkt die compleet op slot zit, kunnen we misschien wel wachten tot we een ons wegen. In ieder geval zou het zomaar nog een jaar kunnen duren… als we geluk hebben.

Wij zijn te ongeduldig, we hebben geen zin meer om te wachten. We willen niet meer hoeven reizen tussen Utrecht, Rotterdam en Amsterdam (waar ik werk). Geen agenda’s meer naast elkaar leggen en geen gesleep meer met tassen. Geen bakken met geld meer uitgeven aan een studentenkamer waar ik toch niet graag ben.

Wat we wel willen? Elke dag naast elkaar in slaap vallen en naast elkaar weer wakker worden. Samen één vaste plek hebben die we allebei ‘thuis’ noemen. Samen sparen voor een prachtige lange reis én dat nieuwe huis, want dat zal er ooit toch wel komen? En dus trek ik toch alvast bij hem in.

Wat betreft Utrecht: ik verlaat het met pijn in mijn hart. Wat heb ik er sinds mijn studententijd ontzettend fijn gewoond. Maar sinds ik een relatie heb met Johan, heb ik ook Rotterdam steeds beter leren kennen en ben ik me er meer en meer thuis gaan voelen. Ja, ik kan daar zeker aarden. Ik zie het als een mooie, nieuwe stap in mijn leven. Ik voel gezonde spanning en heb er alleen maar heel veel zin in. Uiteindelijk geldt voor mij namelijk maar één ding: home is where the heart is. En mijn hart is bij Johan.

Foto: weheartit.com

Vandaag is het weer Valentijnsdag! Hoewel het al lang niet meer zo spannend is als vroeger, is het nog altijd een dag die ik stiekem heel leuk vind. Elk jaar is het weer de vraag: is er iemand die moeite voor mij heeft gedaan?

Dit jaar kon ik die, net als vorig jaar, tot mijn grote vreugde met een volmondig ‘ja!’ beantwoorden. Gisteravond laat al verrasten vriendje en ik elkaar toch een tikkeltje onverwacht met kaartjes en boekjes vol lieve woorden en gezellige kadootjes. Helaas moest er vandaag door ons allebei gewoon gewerkt worden en moet ik zometeen trainen, dus is Valentijnsdag zelf eigenlijk maar een doodgewone dinsdag.

Ik weet nog dat ik vroeger een bijbaantje had bij de plaatselijke pizzeria. Twee avonden in de week nam ik daar de telefonische bestellingen aan en deed ik allerlei klusjes in de keuken, zoals champignons en plakken ham snijden. Tussen al die bezorgbrommerjongens was ik het enige meisje en dat was altijd erg gezellig.

Eentje had destijds een oogje op me en dat stak ie niet onder stoelen of banken. Hij kwam er gewoon voor uit, hartstikke stoer eigenlijk. Ik moest een keer werken op Valentijnsdag en de betreffende aanbidder bleek ook aanwezig. Stomtoevallig moest hij die avond een pizza bezorgen bij de bloemist in het centrum. En wat bracht hij mee terug? Een roos! Van zijn zuurverdiende fooi had hij een rode roos voor mij gekocht, die hij direct bij terugkomst aan me overhandigde.

Het is nooit wat geworden tussen ons, de jongen in kwestie was niet echt mijn type, maar die actie ben ik altijd blijven waarderen. Hoewel Valentijnsdag met het jaar commerciëler lijkt te worden, zijn het dit soort gebaren die de echte betekenis van dit feestje levend houden.

Dit blogje is dus voor al die romantische mannen out there die echt nog wel bestaan. Dat wij vrouwen ons maar elk jaar weer op 14 februari net een beetje extra mogen laten onderdompelen in het moois dat liefde heet. Happy Valentine!

Vroeger had ik een crush op Rick Engelkes. Die nam ik eigenlijk klakkeloos over van mijn moeder, die bij elke aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden bijna van de bank af gleed als dokter Simon in beeld kwam.

McDreamy
Dr. Simon Dekker was eigenlijk de McDreamy van de jaren ’90. Het hele GTST-dorp Meerdijk kwam bij ‘m in de praktijk en wat was ik daar jaloers op. Mijn eigen huisarts was een goedzak, maar wel een heel suffe goedzak. Een beetje sexappeal had die vervelende doktersbezoekjes misschien iets minder naar gemaakt. (Of je bij zo’n adembenemend mooie arts net zo makkelijk je broek laat zakken, is natuurlijk wel de vraag…)

Eten Met Vrienden
Toen Rick stopte als soapacteur, verloor ik hem een beetje uit het oog. Hij richtte zich vooral op theater en daar kwam ik destijds nog niet zo vaak. Nu ik showbizzredacteur ben, kreeg ik een uitnodiging voor de première van de voorstelling Eten Met Vrienden. Rick is niet alleen producent van het stuk, ook speelt hij een van de vier hoofdrollen. Een uitstekend moment om eens te kijken wat er van hem geworden is.

Van McDreamy naar George Clooney
Na het zien van het stuk durf ik te concluderen dat Rick de Nederlandse George Clooney is: hoe ouder hij wordt, hoe prettiger zijn verschijning. De man heeft een charisma waar je u tegen zegt. Ik had dan ook best wel een beetje veel last van gezonde zenuwen toen ik mijn jeugdheld twee dagen na de première telefonisch mocht interviewen.

Toegevoegde waarde
Tijdens het uitwerken van het gelukkig prettige gesprek kwam ik er pas achter dat Rick inmiddels zelfs de 50 al is gepasseerd. Zelf ziet hij de toegevoegde waarde van zijn leeftijd niet zo, maar ik heb daar toch een andere mening over.

In mijn ogen zou deze woest aantrekkelijke man namelijk juist trots moeten zijn op zijn leeftijd en bijbehorende uitstraling, want hij ziet er helemaal niet uit als 52 jaar. Ik vind dat Rick juist van de daken moet schreeuwen dat hij die leeftijd heeft bereikt zonder enig uiterlijk verval.

Ode
Daarmee wil ik dit stukje eigenlijk bombarderen tot Ode aan Rick. Hij die op een zo charmante manier ouder wordt en van wie ik hoop dat hij nog heel wat jaartjes mee gaat.

Ook verschenen op Viva.nl