Archive for the 'Miek & de mannen' Category

vrijdag, september 26th, 2008

Moving on

Nu ik alleen thuis ben, moet ik extra goed oppassen. Ik check ’s avonds de sloten goed en draai mijn kamerdeur op slot met de sleutelbos er nog in.

En dan lig ik alleen in het grote bed. Het bed dat wij samen twee jaar lang gedeeld hebben en wat zo eenzaam aanvoelt. Het is zo donker en stil in huis. Geen regelmatige ademhaling meer naast me, geen warm lichaam om tegenaan te kruipen, geen dromen over een mooie toekomst samen. Wat dan wel? Donkerte. In mijn hart, maar ook in huis. Stilte. Stilte die eng is als je alleen thuis bent, gezien DIT voorval - dat moeten we niet nog een keer hebben. En in die stilte hoor ik opeens de geluiden van het huis. Het kraakt, piept, kreunt, zucht. Ik zag zelfs een muisje rennen over mijn tapijt. En ik ben bang. Bang voor die muis, bang alleen in bed, maar ook bang om alleen door te gaan met leven. Dat is namelijk moeilijk als je dacht samen erg gelukkig te eindigen. Vanwege dit alles kan ik ’s avonds niet in slaap komen.

Maar ik moet verder, hoe pijnlijk ook. Ik blijf wonen waar wij woonden en dus moet ik aan de bak. Het hele huis moet op z’n kop: veranderd, gepimpt, opgeknapt - geef het een naam. Het heeft allemaal dezelfde betekenis: het moet MIJN huisje worden en niet meer dat van ONS. Elke avond bij thuiskomst een klap krijgen omdat je weer beseft dat ie er echt niet meer is; daar moet ik zo snel mogelijk vanaf.

Met pap en mam heb ik een plan de campagne gemaakt om het helemaal naar mijn zin te maken. Chocoladebruin met felblauw, als het allemaal goed gaat. Een nieuwe, frisse start. Maar Theo zit nog diep, heel diep. En dat zal voorlopig nog wel zo blijven. Ik mis hem ontzettend…

vrijdag, september 12th, 2008

Heel veel pijn

Kondigde ik hieronder nog vrolijk goed nieuws aan, wil ik met jullie toch ook slecht(er) nieuws delen. De openbaarheid van een weblog is hier niet altijd even geschikt voor, maar mijn vaste lezers (en vooruit, ook de toevallige passeerders) wil ik toch op de hoogte brengen van het feit dat het momenteel niet goed met mij gaat. Mijn directe omgeving is nu wel zo’n beetje op de hoogte, dus nu kan en wil ik het ook hier vertellen: het is helaas over tussen Theo en mij…

Hoewel dit voor velen als zeer onverwacht nieuws zal worden opgevat, kan ik zeggen dat het al een tijdje niet helemaal lekker ging. Details ga ik hier niet vertellen, maar het komt erop neer dat Theo de knoop heeft doorgehakt omdat we teveel verschillen in onze verwachtingen van de toekomst (onze relatie) en hij daar niet gelukkig van werd.

Ik kan jullie vertellen: het doet zeer, heel veel zeer. Hij was/is de jongen waarmee ik oud wil(de) worden, ik dacht dat ik het allemaal prima voor elkaar had. Helaas, het blijkt niet zo te zijn en ik zit dan ook helemaal stuk, ben helemaal niks waard momenteel. Ik kan en wil er telefonisch of face 2 face ook helemaal niet goed over praten.

Ik zoek veel afleiding, want momenteel woon ik dus alleen in ons huisje en dat is heel erg moeilijk voor mij en ontzettend confronterend. Ik ben dus veel weg… voor werk, met vriendinnen of aan het sporten. Ik probeer een ander huisje te vinden, maar in Utrecht is dat ontzettend moeilijk. Het kan ook zo zijn dat ik hier blijf wonen en het dan (met alle hulp die lieve vrienden al hebben aangeboden) compleet ga pimpen, zodat het me niet meer (of in ieder geval zo min mogelijk) herinnert aan onze tijd samen.

Dit is even de korte versie, maar ik wilde het hier toch even noemen. Kan moeilijk vrolijk blijven bloggen, terwijl de werkelijkheid heel anders in elkaar steekt. Mijn weblog is ook een erg goede afleiding, dus ik ga nu maar even een rondje doen… loop een beetje achter.

Hopelijk snel weer betere berichten!

Update 14-09: Ongelofelijk hoeveel harten ik onder mijn riempje gestoken krijg. Per mail, sms, Hyves, Facebook en natuurlijk hier op mijn weblog. Dit doet me onwijs goed! Bedankt allemaal!!

zondag, juli 27th, 2008

Time flies

vrijdag, juli 4th, 2008

Daar gaat hij

Z’n heilige kleurige Bjorn Borg-collectie gewassen, z’n blousjes gestreken, z’n papieren bij elkaar gezocht, de DS-spelletjes ingepakt, de zwembroeken opgestapeld… en dit alles nog niet in een tas, dus rommelig door het hele huis verspreid.

Vriendlief gaat vannacht op vakantie. Met vrienden. Voor twee hele weken! Met een oud Volkswagenbusje heel avontuurlijk op roadtrip richting Kroatie.

Ik moet gewoon werken en heb allemaal leuke dingen gepland, maar toch zal ik hem erg missen. Home Alone! Gelukkig heb ik mijn laptop… ;)

Veel plezier honey en zorg dat je heelhuids terugkeert!

vrijdag, april 25th, 2008

T(ea)M

zaterdag, maart 8th, 2008

The day after & mislukte verrassing

Mijn verjaardag is weer voorbij. Wat gaat dat toch altijd ontzettend snel! Bah. Ik vind die aandacht heerlijk! Bij deze wil ik dan ook iedereen bedanken die ook daadwerkelijk die aandacht aan me geschonken heeft. Met kaartjes, krabbels op Hyves, smsjes, blog-reacties, mailtjes en telefoontjes. Super lief! Op naar volgend jaar!

Theo had een geweldig kado voor me. Een echte verrassing. Tenminste, als die verrassing ook echt een verrassing was gebleven. Dat liep begin vorige week namelijk helemaal in de soep.
Ik kwam dolenthousiast thuis van werk. Mijn collegaatje had via iemand bij Joop van den Ende geregeld dat we gratis kaartjes zouden krijgen voor de nieuw te verschijnen musical Dirty Dancing! En aangezien ik na mijn Tarzan-ervaring zeer fan ben van musicals, was ik daar natuurlijk hyper over.

Theo deelde mijn enthousiasme echter niet en vroeg alleen: ‘Ehm, wanneer ga je daarheen dan?’ Ik (niet begrijpend wat dat ertoe deed en waarom ie niet gewoon blij voor me kon zijn): ‘In de week na 9 maart!‘ Zijn gezicht betrok en zachtjes zei ie: ‘Wil je daar alsjeblieft niet heengaan?’ Nu snapte ik er helemaal niks meer van: ‘Huh, waarom niet?’ De schat vertelde beteuterd dat dat zijn verjaardagskado voor mij was. Dat ie dat al maanden geleden had bedacht en de kaarten net een paar dagen in huis had. En dat ie mij op mijn eigenlijke verjaardag op 7 maart heel graag had willen verrassen.

Mislukt! Ik vond het heel sneu, want hij had er duidelijk werk van gemaakt. Hij wachtte al maanden ongeduldig op de dag dat ie mijn gezicht zou kunnen zien bij die verrassing. Zijn enige troost was natuurlijk het feit dat ik sowieso ontzettend happy thuiskwam van het vooruitzicht dat ik naar die musical zou gaan. En dat hij dus heel goed had ingeschat dat dat een ideaal kado voor mij zou zijn. Ik ben er dan ook heel blij mee en kan niet wachten tot volgende week vrijdag 14 maart, want dan is het zover.

Verder ben ik nog verwend met een 2e Pandora-armband van schoonzusje en zwager (en ook een deel van Theo, hij wilde toch nog IETS geven!), een bedeltje daarvoor, twee boeken die ik heel graag wilde hebben, Bjorn Borg-boxers voor vrouwen, een bon voor een beauty-salon waar ik heel graag eens een behandeling wilde ondergaan en ook nog fijne centjes. Ik ben verwend!

woensdag, februari 6th, 2008

Valentijnsgeneuzel

Valentijnsdag komt er weer aan. De één vindt het niks, de ander vindt het helemaal geweldig en zweert erbij.
Theo en ik hebben sinds de start van onze relatie niet aan Valentijn gedaan. Hoe onromantisch eigenlijk. Hoor je daar in het begin van je relatie niet JUIST aan te doen? Ik kan me wél voorstellen dat het na een aantal jaar toch echt een beetje een loos gedoe wordt; hoe kun je immers jarenlang origineel blijven? Als Valentijnsdag dan de dag moet zijn dat je elkaar vertelt hoeveel je van elkaar houdt, dan zit er inderdaad iets niet helemaal goed in je inmiddels langdurige relatie… :) Maar op de drempel van een nieuwe relatie lijkt alles altijd één groot rood en roze gebied te zijn, waar Valentijn toch naadloos op aansluit?

Veel mensen komen met uitspraken als: ‘Waarom moet je persé met Valentijn romantisch doen en laten zien dat je van elkaar houdt? Dat zou veel vaker en spontaner moeten, blabla…’ Ergens hebben ze natuurlijk gelijk. Dat je van elkaar houdt, hoor je vanzelfsprekend veel vaker aan elkaar te laten zien, door kleine (of grote!) dingen. Kadootjes, uitspraken, lieve smsjes, (onverwachte) bezoekjes, kaartjes, koken en dineren met kaarslicht, een roos, etc. Gewoon, omdat je elkaar lief vindt. (Mannen van Nederland: dat HOORT ja!)

Maar vinden jullie Valentijn dan niet gewoon een leuke toevoeging? Gewoon om één dag in het jaar af te wachten wie er aan je gedacht heeft. Wie aan jou wil laten weten dat ie je toch wel heel lief vindt. Misschien nog wel anoniem ook? Het is geweldig en ook een beetje frustrerend om niet te weten wie jou aanbidt. En het is gewoon STOER als er wél een naam vermeld wordt. Heb trouwens ooit een anonieme kaart gekregen en werd werkelijk waar gék van het piekeren. Maaaar, lucky me: een maand later viel er een verjaardagskaart in de bus met exact hetzelfde handschrift en wél een naam! Daar viel het teamgenootje van mijn ‘kleine’ broertje toch aardig door de mand.
Het is natuurlijk ook een dag waarop jij zélf je geliefde eens in het zonnetje kunt zetten (recht in het gezicht of anoniem op een kaartje) - de commercie geeft je immers rond deze tijd gelegenheden en ideeën genoeg!

Theo en ik doen dus echter niet aan Valentijn. Maar misschien gaan we wel lekker samen uiteten. En misschien wel gewoon op een andere dag dan 14 februari, omdat dat misschien wel veel beter uitkomt. Wat ik wél altijd doe? Toch even een kaartje sturen. Zo’n hele zoetsappige; roze en rode hartjes en beertjes en lieve teksten. En weet je wat? Die stuur ik niet eens naar Theo, we wonen immers samen. Maar mijn vriendinnetjes krijgen er eentje. Gewoon, omdat die voor mij ook heel geliefd zijn!

Ik hou van Valentijnsdag…

zaterdag, februari 2nd, 2008

Theo is jarig!

/edit: Als kado gaan we vanmiddag samen een mooie goede (en dure!) zonnebril kopen. Hij kwam er uiteindelijk helemaal zelf mee, dus dat was reuze handig voor mij! Heb hem wel gezegd dat hij er alleen eentje krijgt als ie belooft er héél erg zuinig op te zijn… :)

Bedankt voor het meedenken en alle lieve reacties, zowel hier als in mijn mailbox!

zaterdag, januari 26th, 2008

Help! Kado gezocht…

Het is weer zover: Theo is bijna jarig. Op 2 februari bereikt hij de respectabele leeftijd van 21 jaar (lees: de leeftijd waar ik jaloers op ben). En ik moet weer een kado bedenken. Wat me weer niet lukt!

Ik ben van de kado’s waar ie wat aan heeft. Dus het liefst geen dagjes uit, tegoed-bonnen of kaartjes voor een wedstrijd of voorstelling van het één of ander. Ik wil iets concreets, iets wat ie vast kan pakken en aan anderen kan laten zien. Waarbij ie (liefst vol trots) kan vertellen dat ie het van mij heeft gekregen. Iets waar ie echt heel blij mee is. Oftewel: iets wat momenteel een onmogelijke opgave lijkt!

Dus: ik heb jullie hulp nodig. Natuurlijk niet hier in de reacties (dat leest ie…), maar in mijn mailbox. Ik zou graag diverse suggesties ontvangen! Note: wat ik hem absoluut NIET wil geven (omdat ik dat al eens heb gegeven of gewoon niet leuk vind om te geven) zijn geurtjes, een horloge, een trui/longsleeve of een boxershort. Alle ideeën zijn welkom, ik zit echt met mijn handen in het haar. Vooral omdat meneer al een paar keer heeft laten vallen dat ie voor mij al een héél leuk kado heeft bedacht waar ik echt héél blij mee ga zijn (ik ben volgende maand namelijk aan de beurt…).

HELP PLEASE! Ik heb mijn hoop op jullie gevestigd.

maandag, januari 14th, 2008

Trots

… op mijn schatje die morgen aan de laatste fase van zijn HBO-opleiding Management, Economie & Recht gaat beginnen. Die zijn toch al intensieve volleybalcarrière in de Nederlandse eredivisie gaat combineren met een afstudeerstage bij een topbedrijf in Almere. Die het komende half jaar nog vroeger moet opstaan dan ik (eindelijk!). Die vandaag een schitterend nieuw pak met bijbehorende mooie overhemden en stropdassen heeft gekocht, waarin hij er über smakelijk uitziet en waarmee ie vast iedereen om zijn vinger gaat winden. Bij mij heeft ie dat in ieder geval al voor elkaar gekregen, anderhalf jaar geleden… ;)

Trots op m’n mannetje die nu helemaal zelf zijn overhemden staat te strijken. Omdat ik er zo’n hekel aan heb.

Deze stage wordt een groot succes, daar ben ik van overtuigd. En dan kan ie na de zomer lekker aan zijn universitaire master gaan beginnen. Mijn bolleboos. :)