Archive for the 'Miek & familie' Category

zondag, oktober 5th, 2008

Under Construction

Niet mijn weblog, maar mijn huisje is Under Construction. Met veel hulp van mijn lieve papa en wat vrienden, ben ik druk bezig mijn huisje te pimpen. Veel spullen zijn weg, want ik wil het helemaal in de make-over doen. Dat betekent dat ik nu kampeer in mijn eigen huis!

We zijn al heel ver: mijn spullen in dozen en tassen, de vloer is eruit, de nieuwe vloer ligt er voor de helft in, muren zijn geverfd, plinten en kozijnen zijn gedaan, ik heb behangen (met hulp!) en de meubeltjes zijn al uitgezocht (nog niet gekocht). Ik slaap op een matrasje heel zielig tussen de zooi en (klus)spullen, dus dat voelt soms wel een beetje eenzaam aan…

Maar goed, dat wordt allemaal beter! Vooral mijn pa is lief; hij steekt bijna al zijn vrije tijd in mijn huisje. Want hij wil gewoon (en ik zelf ook) dat ik zo snel mogelijk op orde ben, dat het mijn eigen huisje is en dat ik het echt helemaal kan verwerken en verder kan. Mijn pa kan zo goed klussen: hij is overzichtelijk, geordend en een harde werker. Precies wat ik nodig heb. Mijn mama steunt ons liefdevol met eten en ideeën en ze staat papa dus graag af aan mij.

Ik heb dus even geen rustig plekje in huis waar ik lekker kan internetten en mijn weblogleven helemaal up-to-date kan houden. Zolang mijn huisje under construction is, krijgt mijn weblog (en de lezers) even weinig aandacht. Mijn vrienden trouwens ook, ik zie ze echt te weinig. Elk vrij momentje wordt in mijn huisje gestoken.

Over een tijdje is het klaar en dan zijn ze allemaal welkom. En dan ben ik weer veel hier en bij jullie. Dan haal ik alles driedubbel en dwars weer in! :) Tot dan!

woensdag, juni 4th, 2008

27/5: Ik & mijn TOP-mama

dinsdag, mei 20th, 2008

Pimp my balkony

Theo en ik wonen in een klein appartementje in Utrecht, net groot genoeg voor ons tweetjes. Wat wel luxe eraan is, is dat wij een heus balkonnetje hebben. Eentje van 2 bij 5 meter, dus waar je ook echt wel uit de voeten kan. Lekker zitten met een drankje en de voetjes omhoog, de was ophangen en natuurlijk barbecuen als het mooi weer is!

Mijn ouders kochten een gloednieuwe grote barbecue, eentje zo groot dat het lijkt alsof je je keukenblok van binnen naar buiten hebt gesjouwd. Erg mooi, en bovendien leverde het ons een groot voordeel op: wij mogen hun ‘oude’ bbq hebben! En dat zet ik tussen aanhalingstekens, omdat mijn pa zo ongelofelijk zuinig is op zijn spullen, dat het ding gewoon nog zo goed als nieuw is. Wij blij!

Maar met een mooie roestvrijstalen bbq, moet je natuurlijk wel een leuk en vooral opgeruimd balkonnetje hebben. Anders staat die bbq daar zielig te zijn. Aangezien het er nogal een bende was, wilde mijn vader (die zuinige en ook nog eens een held in opruimen en organiseren) mij wel helpen ons balkon te pimpen. Zo gezegd zo gedaan! :)

Theo was een weekendje weg voor een volleybaltoernooi, dus werd het voor ons een echte vader/dochter-dag. Dat hadden we lang niet gehad! Mijn pa stond om 10.00 uur ’s ochtends op de stoep en ging na een bak koffie als een gek aan de slag: hij ruimde het balkon helemaal op, gooide alles dat weg kon ook echt weg, wiedde het onkruid en veegde de stenen schoon. Daarna togen we naar de glas- en papierbak, gingen we shoppen bij het tuincentrum (nooit geweten dat dat zo leuk is!), brachten we lege flessen weg en deden we veel nieuwe boodschappen, lunchten we op het al best lege balkonnetje, werkte ik een enorme berg afwas weg, zette mijn pa het nieuw gekochte tuinsetje in elkaar en de bloempjes in de potten en bakken, zeemden we samen de ramen, richtte ik de vensterbank opnieuw in en konden de grote lange gordijnen eindelijk open!

Als je nu door ons grote raam naar buiten het balkonnetje op kijkt, is het ook echt een fijn schattig plekje. Een houten tuinsetje met tafelkleedje en kaarsjes, twee hangende plantenbakken vol kleine gekleurde bloemen, een grote pot in de hoek met een mooie plant en witte bloempjes én rood/wit-geruite theedoeken die aan de waslijn te drogen hangen.

Project ‘pimp my balkony’ is zeer geslaagd! Kom maar op met die zwoele bbq-zomeravonden! Dankjewel pap, je bent de beste en de liefste!

woensdag, maart 26th, 2008

Het hoofd bomvol, maar niet kunnen schrijven

Ik heb zoveel onderwerpen om over te schrijven. En tegelijkertijd weet ik ook niet waar ik moet beginnen. Ik kan de inspiratie niet vinden om een leuke vlotte log te schrijven. Bovendien loop ik flink achter met het bezoeken van jullie weblogs, mijn feedreader barst bijna uit zijn voegen. Mijn hoofd zit gewoon even vol. Ik ben er met mijn gedachten niet bij.

Mijn baan is gelukkig helemaal geweldig, ik kan er echt mijn ei in kwijt en het is lekker druk. Het biedt me ook de afleiding die ik momenteel even nodig heb. Want met mijn lieve schoonzusje gaat het echt even niet zo goed. Details wil ik hier niet vertellen, ik weet niet of zij dat wel op prijs zou stellen, maar zeker is dat ze voorlopig nog wel in het ziekenhuis moet blijven. En dat het ontzettend spannend is allemaal.

Janneke is voor mij echt een vriendinnetje, ik kan onwijs goed met haar opschieten. Daarbij zie ik ook nog eens wat het met Theo’s familie, hun gezin, doet. Veel. Die mensen proberen dapper te zijn voor die meid, maar ondertussen maken ze zich grote zorgen. Theo slaapt heel slecht, trekt het zich allemaal erg aan en is constant aan het malen in zijn hoofd. En dat heeft natuurlijk ook weer z’n weerslag op mij, ik maak me dan weer zorgen om hém. Hij is zó betrokken en wanhopig dat hij niet méér kan doen dan wat ie nu doet, dat ik het voor hem ook zo zielig vind.

En ik? Ik doe mijn best er voor hem en zijn familie te zijn. Ik probeer positief te blijven (want de kans op een goede afloop is erg groot hoor!) en voor Theo te zorgen, het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken. Gelukkig hebben we elkaar! Ik zou niet weten wat ik zonder hem moet.

Lieve Jan, ik denk aan je!! You go girl, zet ‘m op!

vrijdag, december 28th, 2007

Our Christmas 2007

Ook ik heb natuurlijk kerst gevierd. Maarliefst vier (!) keer. Voor wie het interesseert (eigenlijk met name voor mezelf, als geheugensteuntje) hier een overzicht van onze kerst in 2007.

Kerstavond
Theo en ik zijn lekker samen geweest. Ik was al om 16.00 uur klaar met werken, dus namen we al om 16.30 uur de film: I Am Legend. Helemaal geweldig, lekker spannend met een sterk acterende Will Smith. Daarna konden we nog even snel naar de AH waar we allerlei lekker eten en drinken in huis haalden en in onze gemakkelijke kleding op bed ploften. Ik heb me vermaakt met (en gehuild bij) de Kerst-All-You-Need en Theo computerde wat aan, af en toe mij even een knuffel gevend (sentimentele muts die ik ben).

1e kerstdag
Deze dag stond in het teken van mijn schoonfamilie. ’s Ochtends hebben we (Theo’s zus Janneke, haar vriend Martijn, Theo en ik) oma verblijd met een bezoekje in het verzorgingtehuis waar zij haar eigen coole appartementje heeft. Het mensje was superblij met ons gezelschap; ze had haar feestkleding aan, zich mooi opgemaakt en speciaal voor ons cola en soesjes in huis gehaald. We hebben veel gekletst, met name over vroeger. Ze genoot. En wij genoten daarvan. Daarna togen we richting Theo’s ouders, waar we de rest van de dag en avond hebben doorgebracht. Voornamelijk met héél véél eten (soep, kerststol, chocolade, heerlijke gourmet mét toetje), spelletjes, geklets en gelach. Kerst zo knus als het hoort te zijn.

2e kerstdag
Nu was de familie Brouwer aan de beurt. Om 10.00 uur werden we voor het overheerlijke uitgebreide kerstontbijt verwacht, waar we traditioneel allemaal van mijn moeder een geurtje kregen die we zelf hadden mogen uitzoeken. Mijn oog (naja, eigenlijk neus) was gevallen op ‘She’ van Emporio Armani. Hij bestaat al erg lang, maar zoals vaker het geval is, liep ik weer eens flink achter de mode- en beauty-feiten aan. Anyway, het is gewoon een heerlijk luchtje! Met z’n 5en in de mooie auto van pa en ma, begaven we ons richting Nijmegen waar al onze familie woont. Uiteraard bezochten we eerst het grafje waar de urn van mijn in juli overleden tante staat, de zus van mijn moeder. Het was een emotioneel moment. Het grafje is prachtig, maar dat doet er helemaal niet toe. Je zou willen dat het niet nodig was naar haar grafje toe te gaan, maar dat we gewoon zoals altijd kerst met háár konden vieren.

Opa en oma zaten al met koffie op ons te wachten en daar hebben we dan ook de middag doorgebracht. Het was gezellig, maar ook hier heerste een dubbel gevoel. Opa en oma missen hun dochter vreselijk. Vrolijkheid werd dan ook regelmatig afgewisseld met weemoedige zware gesprekken. Het is fijn om bij elkaar te zijn, maar echt genieten kun je het natuurlijk niet noemen. Aan het eind van de middag reden we terug voor een overheerlijk diner bij de Griek in Geldermalsen, een dorpje vlakbij Culemborg. Met z’n 5en hadden we het gezellig en we hebben ons dan ook helemaal tonnetje-rond gegeten. Thuis hebben we nog de film Zwartboek gekeken en toen was het toch echt tijd om weer richting het Uteregse te gaan.

3e kerstdag
Kerst is een tijd die je met familie hoort door te brengen, waardoor vrienden vaak overgeslagen worden. Onze Dikkuh-vriendengroep plakt er daarom gewoon nog een X-tra dagje aan vast! Overdag heb ik flink geluierd (hoera, ik was vrij!), maar Theo moest gewoon weer trainen. Ik heb me mooi aangekleed om ’s avonds naar Culemborg te gaan, waar de schuur bij Jolise’s ouders was omgetoverd tot een prachtig kerstig geheel. Er was een lopend buffet geregeld, mét toetjes. En daarna deden we het dobbelspel. In totaal met 25 man. Super gezellig! Vrienden zijn waardevol, het is goed om daar met kerst bij stil te staan.

Op naar 2008!
Wat we met Oud & Nieuw gaan doen, is nog onbekend. We hebben meerdere opties, dus moeten nog even wikken en wegen. Bij deze maak ik wél even gebruik van de gelegenheid om al mijn lieve lezers een ge-wel-dig leuke jaarwisseling te wensen en al het goeds voor 2008! Dat het maar een jaar mag worden waarin we lekker blijven bloggen met z’n allen en weblogland zo leuk houden als het nu is. Ik geniet van ons online contact, dankjewel!

dinsdag, november 6th, 2007

Heel Holland Helpt mijn tante!

Wie kent presentatrice Wendy van Dijk nou niet vanwege haar welwillendheid om de ongelukkigeren van onze samenleving een helpende hand toe te steken? Deed ze het eerst met Hart in Actie, komt ze nu op RTL4 met een nieuw programma: Heel Holland Helpt! Een nieuw programma met óók een nieuw concept. Want Wendy steekt zelf niet meer de handen uit de mouwen, ze laat haar zogeheten ‘weldoeners’ de klus klaren. En laat mijn tante Marian nou nét zo’n weldoener zijn!

De bedoeling is dat deze weldoeners in de dop zichzelf kunnen aanmelden bij Wendy. Zij krijgen dan een bankpasje met daarop 1000 euro, waarmee ze iets goeds moeten doen voor een ander. Natuurlijk is het eigenlijk het leukst om niet zomaar die 1000 euro aan iemand te overhandigen, maar er iets origineels mee te doen. Er bijvoorbeeld 10.000 euro van maken… of ermee langs allerlei bedrijven gaan om wat dingen te regelen?! Hoe gekker en grootser, hoe beter. Dit alles leg je dan vast op camera en zo kan heel Nederland zien wat een lieve mensen er toch nog bestaan op deze wereld. Een lichtpuntje in de duistere dagen van oorlogen, kinderporno én inbraken bij onschuldige mensen als ik.

Mijn tante heeft zich aangemeld bij Wendy en kreeg de 1000 euro. Hiermee wilde ze graag mijn oom verrassen, die in juli van dit jaar zijn vrouw heeft verloren. Mijn tante dus, de zus van mijn moeder én van tante Marian. Het heeft onze familie een hoop verdriet gedaan en dat doet het nu nog steeds.

Vol goede moed ging mijn tante aan de slag; de 1000 euro is inmiddels ruim vermeerderd, waardoor mijn oom hiermee het grafje waarin mijn tantes urn komt te staan niet alleen kan betálen voor de komende 5 jaar, maar ook mooi kan onderhouden. Dit is echter nog lang niet alles! Ze heeft ervoor gezorgd dat mijn oom 2 dagen is weggelokt en weggebleven van zijn huis, samen met zijn dochter (mijn nichtje) en haar vriend. En binnen die dagen hebben ze de woonkamer én slaapkamer onder handen genomen. Met spullen én manskracht van bedrijven uit Nijmegen, die allemaal onder de indruk waren van mijn tantes verhaal en hier graag hun steentje aan wilden bijdragen.

Bij de opnames in de studio was de hele familie aanwezig in het publiek, dus ook mijn opa en oma, mijn vader en moeder… en ik! Mijn oom wist niet wat hem overkwam en was totaal overdonderd. Het is een erg mooie aflevering geworden waarin mijn familie helemaal aan het einde aan de beurt komt. Kijk dus allemaal aanstaande vrijdag 9 november om 20.30 uur op RTL4 en zie hoe mijn tante Marian een enorme verrassing heeft voor mijn ome Wim!

maandag, oktober 22nd, 2007

Logeetje @ huize Kranenborg-Brouwer

Al sinds het familieweekend in juni heeft ie het erover. Dat ie toch echt wel een keertje bij ons zou willen logeren. Dat ‘m dat wel héél gezellig lijkt. En dat ie heel vaak vakantie heeft, dus dat ie dan alle tijd heeft om bij ons langs te komen. Die vakanties hebben wij dan helaas weer níet, dus zou het in een weekend moeten gebeuren. Vrijdagavond was het zover: neefje Pieter van 10 jaar kwam een nachtje logeren!

Volgens eigen zeggen had Pieter zich er heel erg op verheugd. Theo ging ‘m na z’n training ophalen in Zwolle waar hij woont. Bepakt met een rugtas vól kado’s (voor ons!) en Gamecube-spellen (en in zijn hand een McShake… er móest natuurlijk onderweg gestopt worden bij de Mac) kwam ie bij ons aan. Ik kreeg gelijk een dikke knuffel, wat een heerlijk welkom!

We hebben vooral veel geGamecubed waarbij Pieter ons allemaal nieuwe trucs leerde. En wel ‘even voor ons wat levels uitspeelde’. Want wij waren natuurlijk nog helemaal niet ver. We hebben lekkers gegeten (denk aan chips en snoep) en vooral ook gezellig gekletst. Wel een paar keer vertelde Pieter ons dat ie het toch echt ‘heel erg gezellig’ vond bij ons en echt nog lang niet naar huis wilde.

Zaterdagochtend moest Theo even weg om een jongetjesvolleybalteam te coachen in Houten en bleven Pieter en ik gezellig nog samen in bed, mét natuurlijk de Gamecube. Ik zei hem het vooral aan me te vragen als hij zin had in iets te eten of drinken. Pieter kon alleen maar zeggen dat ie echt ‘bomvol zat van al het lekkers’ en dat ie ons echt ‘hartstikke lief’ vond. *smelt*

Pieter mocht bepalen wat we zouden gaan doen als Theo terugkwam. Misschien zwemmen of naar de bioscoop? Helemaal verrukt keek ie me aan en zei: ’Mag dat echt?!’ Het werd uiteindelijk de bioscoop, mede omdat ik hem had beloofd dat ie dan een grote bak popcorn voor zichzelf zou krijgen en in het midden mocht zitten tussen Theo en mij in. De film Surf’s Up was ook voor Theo en mij overigens helemaal zo gek nog niet! :)

’s Avonds aten we pannenkoeken (ik niet!) en bracht Theo het jongetje weer naar huis. Voordat ie hier wegging kreeg ik weer een dikke knuffel en vertelde hij ons dat ie ‘ons heel erg zou gaan missen’. In de auto had ie (vertelde Theo later) nog wel een traantje gelaten toen ze Zwolle naderden; hij wilde nog helemaal niet naar huis, hij wilde bij zijn grote neef en nicht blijven…

Voor ons was het best vermoeiend, maar het is heerlijk om een kind even lekker te verwennen en aan alles te zien dat hij er optimaal van geniet!

donderdag, augustus 30th, 2007

In The Picture: Sabine

Sabine en ik zijn nichtjes! Dus hele echte familie… Onze moeders zijn zussen en aangezien we maar 1,5 jaar schelen in leeftijd, konden we het altijd al goed met elkaar vinden. We woonden ver uit elkaar (zij in Nijmegen en ik in Culemborg), dus helaas zagen we elkaar niet zo heel erg vaak.

Mijn lieve nichtje is ontzettend dapper. Toen het met haar moeder (en mijn tante) vorige maand heel hard achteruit ging, heeft Sabine altijd heel erg goed voor haar gezorgd. Altijd opgewekt, vol goede moed en doorzettingsvermogen heeft ze die zware tijd doorstaan. Toen het uiteindelijk toch misging en wij haar moeder en onze tante kwijtraakten, kon mijn respect voor Sabine niet méér worden. Ongelofelijk hoe sterk ze is (geweest). Natuurlijk heeft ze veel verdriet en ik vind het heel erg dat ik toch best een eind bij haar vandaan woon.

Sabine probeert altijd optimaal van het leven te genieten door leuke dingen te doen, ze zegt de dingen die ze op haar hart heeft direct en je weet dus heel goed wat je aan haar hebt.

De familieband is wat wij natuurlijk gemeen hebben! En dat raken we nooit meer kwijt… :-) Ik heb veel mooie herinneringen aan vroeger, we hadden altijd zóveel lol! Samen hebben we jaren op dezelfde camping gestaan, waren er veel logeerpartijtjes waarbij we films keken, popcorn aten, volop hebben gechat op de TMF-site en dan gierend van de lach achter de pc zaten (dat mijn tante echt even kwam kijken wat er nou zo lollig aan was). De laatste tijd zien en spreken we elkaar veel minder, wat ik ontzettend jammer vind. Je kunt merken dat we allebei een druk leven hebben en elkaar weinig kunnen zien.

Veel! Mijn respect voor haar is ontzettend gegroeid en ik vind het geweldig hoe ze het allemaal redt momenteel. Daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen. Ze is mijn nichtje en ze zal altijd speciaal voor mij blijven, ook al zien we elkaar minder vaak dan ik zou willen. Sabine is een topper!

donderdag, augustus 16th, 2007

Meet the Kranenborgs!

donderdag, augustus 9th, 2007

Ouders van nu

Ouders. Die heb je zodra je geboren wordt. En als het goed is hou je die nog heel lang en kun je er tijden van genieten. Tenminste, zo zou het moeten gaan. In mijn familie hebben we pas geleden helaas meegemaakt dat het leven soms een loopje met je neemt en doet waar het zin in heeft. Machteloosheid; wat een vreselijk gevoel is dat.

De band met mijn eigen ouders is de laatste tijd alleen maar versterkt. Vroeger was ik echt zo’n opstandig pubermeisje die deed waar ze zin in had en ouders alleen maar irritant vond. In mijn ogen probeerden ze me te belemmeren in alles wat ik deed; vriendjes en vriendinnetjes mochten altijd veel meer dan ik. Oh, wat voelde ik me benadeeld.

Mijn ouders van nu zijn heel anders. En ik ben anders. Dus onze band is automatisch ook veranderd. Het werd eigenlijk al beter toen ik uit huis ging en op ‘n studentenkamertje ging wonen. We zagen elkaar een stuk minder vaak, maar áls ik dan thuis was, was het ook gezellig. Nu ik samenwoon met Theo, lijkt het net alsof dat uit-huis-zijn nog een stukje definitiever is geworden. Als ik nu bij mijn ouders ben of zij bij ons, zijn we echt bij elkaar op visite. Het is wel even omschakelen, maar als je erover nadenkt, is het ook wel heel leuk.

Naarmate ik ouder ben geworden (whoei, ben alweer 24 jaar!), is het stukje respect voor hen gegroeid. Ze belemmeren me niet langer, maar zijn juist serieuze gesprekspartners en adviseurs die je door en door kennen. Mensen die je even belt om gezellig luchtig bij te kletsen, waarmee je hele sms-sessies kan houden (hip zijn ze hè?) en die trouw mijn weblog lezen (ze weten wel wat belangrijk voor me is, haha!). Het zijn mensen waar je echt áltijd bij terecht kan. Mensen waarmee je áltijd verbonden zult blijven. En wat een heerlijk veilig gevoel is dát! Dankjewel, pap en mam!