Een flinke tijd geleden ben ik hier op mijn blog de rubriek ‘Uit de oude doos’ begonnen. Ik heb letterlijk een grote doos vol oude, nergens bijhorende foto’s in de kelder staan. Stuk voor stuk zijn het pareltjes waar bijzondere herinneringen aan kleven.

Ik vind het zonde om er helemaal niets mee te doen en ze in de kelder te laten verstoffen, dus pik ik er graag zo nu en dan eentje uit om het verhaal rondom die foto te vertellen. Ik had een tijd lang geen scanner, maar nu ik bij Johan woon weer wel. En dus is het tijd om deze rubriek nieuw leven in te blazen!

Bij het snuffelen in de doos viel mijn oog op dit kiekje van mijn ouders, mijn broertje Jesper en ik. Ik zat in groep 4 toen ik me in de plaatselijke katholieke kerk moest melden voor mijn Eerste Communie. Voor het eerst mocht ik een hostie eten en een slok wijn drinken. Wat voelde ik me belangrijk. Na afloop vierden we met familie en vrienden feest in onze tuin en kreeg ik kadootjes.

Ik weet nog dat ik met mijn moeder op pad ging voor een geschikte outfit. Het liefst wilde ik zo’n kitsch witte bruidsmeisjesjurk, maar dat kreeg ik er helaas niet doorheen. Mijn moeder was wel goed, maar niet gek. Met deze zomerse jurk met knalroze tulpen was ik uiteindelijk ook tevreden, maar eigenlijk alleen omdat ik er dit hoedje bij mocht en witte kanten handschoentjes, die ik helaas op deze foto niet meer aan had. (Kijk ook hoe schattig mijn 3,5 jaar jongere broertje was!)

Uiteindelijk heb ik weinig meer met het katholieke geloof gedaan. In groep 8 was daar nog wel het Vormsel, maar dat was het wel. Zo af en toe ging ik nog (mee) naar de kerk, met Kerst of Pasen, maar ook dat doe ik inmiddels niet meer.

Wie heeft er vroeger ook communie gedaan?

Ik zei al eens eerder: ik ben een mooi weer-hardloper. Ik heb een hekel aan kou, wind en nattigheid. De afgelopen tijd had ik geluk, want de winter was tot nu toe vrij zacht. Hardlopen was ook voor mij (weer) leuk!

Dit weekend heeft de vrieskou echter z’n intrede weer gedaan. Maar aangezien ik train voor de 16 km in september, zit er niets anders op dan ook in deze weersomstandigheden mijn hardloopschoenen aan te trekken.

Lucky us gingen we zaterdagavond een nachtje naar de Veluwe, waar schoonzus en zwager een paar maanden in een huisje in het bos wonen. Dat maakte het voor mij al een stuk makkelijker, want wat is er heerlijker dan rennen door het bos? Niet veel! Johan, die normaal veel sneller loopt dan ik, wilde wel een keer samen met mij trainen.

Na een fijn avondje bij de open haard met veel hapjes en witte wijn, gingen we zondagochtend op pad. Goed ingepakt in een thermoshirt van Johan, mijn warme tight en handschoenen moest het gaan lukken. Toen ik over de drempel naar buiten stapte, dacht ik nog: ik ben gek. Het was -4, mijn hemel wat koud. Maar Johan verzekerde me dat ik straks vanzelf warm zou worden en dat het heus lekker zou zijn. En dat bleek wel!

We hebben zo’n uurtje met z’n tweetjes door het bos gerend. Op mijn tempo, af en toe onderbroken door wat rek-, strek- en krachtoefeningen voor mijn bovenbenen en knieën. Het was écht ijskoud, maar ondertussen ook super fijn. Het bos zag er prachtig uit met de zon die door de bomen scheen. Wel even wat anders dan lopen in de grote stad!

Dus, de nodige meters zitten er weer op. De rest van de dag mogen we welverdiend in het warme huisje blijven. Toch jammer dat we vanavond weer naar huis moeten, dit voelt als vakantie!

Omdat je je familie helaas niet voor het uitkiezen hebt, maar ik wel het geluk had dat ik de allerliefste moeder van de hele wereld kreeg.

Mam, je bent de beste!

Nijmegen, juli 2007 – Terwijl wij met de hele familie in een kil, wit kamertje de wacht hielden, lag zij te vechten in haar ziekenhuisbed. Om de beurt liepen we bij haar naar binnen, om mijn oom en hun kinderen te steunen tijdens dit ongelofelijk moeilijke proces. Mijn tante -de grote zus van mijn moeder en de mama van mijn lievelingsnichtje- had de strijd tegen de ziekte met de grote K verloren, dat was duidelijk te zien. Het was de vraag hoe lang ze het nog zou kunnen rekken. Koppig en eigenwijs, dat was ze altijd al geweest. Toegeven aan die rotziekte? Aan alles was te merken dat ze dat gewoonweg vertikte. Tot ze uiteindelijk echt geen keuze meer had en haar zussen en moeder, die aan haar bed stonden, haar verzekerden dat ze mocht gaan. Het was genoeg geweest.

1 op de 8 vrouwen krijgt borstkanker. Mijn tante was die ene. Hoewel het er in eerste instantie goed uitzag, kwam het later toch terug, inclusief uitzaaiingen. En toen was er geen houden meer aan.

Het zijn schokkende cijfers die ervoor zorgen dat bijna iedereen in zijn directe omgeving te maken heeft gehad met deze rotziekte. Of dat in de toekomst zal krijgen. Een verontrustende gedachte. Daarom is het initiatief van Pink Ribbon, dat oktober jaarlijks bombardeert tot borstkankermaand, ook zo’n goede.

Gisteren werd voor de achtste keer Pink Ribbon Magazine gelanceerd. Een prachtig tijdschrift boordevol indrukwekkende verhalen, uitgegeven door Sanoma Media, in elkaar gezet door een team van toegewijde vrijwilligers. Ik was aanwezig bij de presentatie en sprak ambassadrice Quinty Trustfull, die prachtig vertelde over het verdriet dat zij door borstkanker heeft moeten doorstaan en haar manier om dit om te zetten in iets goeds. Wat een kracht.

De komende weken kleuren weer roze. Draag ook jouw steentje bij! Weten hoe? Neem een kijkje op de site van Pink Ribbon!