Trots

Vliegen doe ik niet voor m’n lol. Hoe vaak ik ook al in een vliegtuig ben gestapt, voor een kort stedentripje of een reis naar de andere kant van de wereld, het zal nooit mijn hobby worden. Mijn maag vindt het niet leuk en ik heb vliegangst. Ik doe het wel hoor, want anders kom ik nergens, maar alleen met een pakje Primatour- en melatoninetabletjes in m’n mik om me knock out te krijgen. Opstijgen, proberen te slapen en alleen nog wakker worden (gemaakt) voor eten en drinken.

Mijn moeder heeft ook vliegangst, maar dan 100x erger. Haar huwelijksreis, ruim 33 jaar geleden, was de eerste en laatste keer dat ze vloog. Het was zo’n dramatische ervaring, dat ze daarna simpelweg niet meer durfde. Hoe vaak we haar wel niet hebben gevraagd mee te gaan naar het buitenland… Helaas, voor haar geen optie. Wij gingen altijd op vakantie naar de camping in Sevenum, Limburg. Ook leuk, daar niet van.

Het bleef echter altijd knagen. Een weekendje Londen stond hoog op mijn moeders verlanglijst, dat is immers ook niet zo ver weg. Na een dag vliegangstcursus werd het een serieuze optie. Een bevriend stel dat al vaker in Londen was geweest, trok haar uiteindelijk over de streep. Tickets werden geboekt, het hotel uitgezocht. Ze kon er niet meer onderuit.

Maandagochtend was het zover. Ze had er slecht van geslapen, maar er ook veel zin in. In gedachten was ik constant bij haar. ‘Ze is nu op Schiphol, ingecheckt en door de douane. Hoe zou ze zich voelen? Ze stapt nu het vliegtuig in, is ze er klaar voor? Ze kan ieder moment opstijgen… als dat maar goed gaat! Ze is nu geland, waar blijft die sms?!’

“Yes, we zijn geland. I am in London!” stuurde ze uiteindelijk. “Het viel mee, met Jan Smit en je vader ben ik er doorheen gekomen!” Mijn moeder heeft het gewoon gedaan, ze heeft gevlogen. Ik ben zo ongelofelijk trots op haar!

En nu krijg ik om de haverklap sms’jes hoe leuk ze het hebben. Dat ze onwijs de toerist aan het uithangen zijn. Buckingham Palace, London Eye, Westminster Abbey, Big Ben, het Arsenal-stadion… Natuurlijk naar een musical op West End en shoppen bij Harrods. Ik ben hartstikke jaloers, want ik heb zelf nog nooit zo uitgebreid door Londen gestruind. Bovendien heeft ze eindelijk haar droomtas gekregen.

Lieve mam, ik vind je zó stoer. Hopelijk kunnen we ook een keer samen vliegen! Enne, succes met de terugweg… ;)

Beeld: e01

Follow on Bloglovin

Share Button


Sightseeing Rotterdam

Mijn ouders vinden het maar niks dat ik naar Rotterdam ben verhuisd. Mijn moeder zou het liefst zien dat ik bij hen in de straat woon, maar Utrecht kon nog net. Pa en ma wonen in Culemborg en tsja, dan is 010 wel even een stukje rijden. Je gaat in ieder geval niet spontaan bij elkaar op de thee, dat moet je echt plannen. Johan krijgt dan ook regelmatig van mijn moeder te horen dat ze alles aan hem leuk vindt, behalve dat ie in Rotterdam woont.

Om hen te laten zien waarom ik met alle liefde voor mijn liefde het mooie Utrecht voor Rotterdam heb verruild, nodigde ik mijn ouders uit om een dagje sfeer te komen proeven. Natuurlijk zijn ze al een aantal keer bij ons thuis geweest, maar ik wilde hen een paar mooie plekjes laten zien en gewoon een dagje gezellig samen doorbrengen. Dat komt namelijk zelden voor! Woensdag was het zover: zij zijn die dag altijd vrij en ik deze week natuurlijk ook, dus dat kwam goed uit.

We begonnen uiteraard bij de Kralingse Plas, waar ik zo graag mijn rondjes loop. Ik moest papa en mama dit plekje laten zien, waar je zo heerlijk de drukte van de stad kunt ontvluchten. Dit is óók Rotterdam! We lunchten in de zon bij De Tuin, met uitzicht over het water. Daarna liepen we nog even verder naar een goede fotospot, want dit moment moest natuurlijk vastgelegd worden.

Dat je in Rotterdam heel goed kunt shoppen, weet ik allang. Ik heb al heel wat euro’s achtergelaten in de binnenstad. Dat moesten zij dus ook ervaren! Uren hebben we rondgeslenterd, twee keer onderbraken we de shopmissie kort voor een drankje op een terras. Mijn vader hobbelde in eerste instantie geduldig achter mij en mijn moeder aan, maar al snel ging hij ook voor zichzelf op zoek. Gek genoeg viel de buit uiteindelijk tegen. Voor hen beiden dan, want ik scoorde nog wel een leuk bloesje en een paar zwarte laarsjes. Shit, Rotterdam had zijn shopreputatie die dag niet écht waargemaakt.

Johan had de hele dag gewerkt en sloot zich ‘s avonds bij ons aan. We namen een watertaxi om aan de overkant van de Maas te komen. Het bootje vaart onder de Erasmusbrug door, echt zo leuk. Ik blijf die brug indrukwekkend vinden, wat een enorm ding. Waar mama (net zo’n angsthaas als ik) het een beetje eng vond, leek mijn pa er wel van te genieten. :)

Watertaxipapa

Op de Kop van Zuid vind je uiteraard het bekende Hotel New York, waar je heerlijk kunt eten en borrelen, maar ook Gauchos. Ik ben dol op dit Argentijnse restaurant, het vlees is zó lekkerrr. Bovendien heeft deze vestiging een geweldig terras met uitzicht op de brug, dus vond ik dat we daar moesten gaan eten voor het Rotterdamse gevoel. Ik verwachtte dat het wel bij mijn ouders in de smaak zou vallen.

Gauchos

En dat deed het! Het waaide helaas vrij stevig, maar wij moesten daar natuurlijk koste wat het kost blijven zitten, haha. Het zonnetje scheen nog volop, het was goed uit te houden. We smulden van de (onbeperkte) spare-ribs (zij) en malse biefstuk (ik), waarbij mijn pa iedereen eruit at. Helaas verbrak hij het Gauchos-record van zeven (!)  ribben dan weer lang niet. Er moest immers nog een toetje gegeten worden! Waarvoor we toch maar even naar binnen verhuisden…

PapaSpareRibs

Het was echt heel leuk om mijn ouders de hele dag om me heen te hebben. Om weer eens goed bij te praten en te lachen. Op zulke momenten ben ik zo blij dat ik zo’n fijne familie heb. Dat de band met mijn vader en moeder goed is en naarmate de jaren verstrijken alleen maar hechter lijkt te worden. Ook al wonen we niet bij elkaar in de buurt, we zijn er wel altijd voor elkaar. Ik hoop maar dat dat nog héél lang het geval mag zijn!

Erasmusbrug

Follow on Bloglovin

Share Button


Ware liefde, versie 2.0


Zes jaar geleden raakte mijn moeder haar grote zus kwijt. Mijn oom zijn vrouw. Mijn neef en nichtje hun moeder. Mijn opa en oma hun dochter. Mijn broertje en ik onze tante. Die kloteziekte met de grote K was de boosdoener. Het was een verschrikkelijke periode waar we als familie doorheen moesten. Nog steeds denken we elke dag aan haar. Nu ze er niet meer is, beseffen we dat ze altijd een soort lijm was die iedereen bij elkaar hield. Gek dat dat pas blijkt als iemand is weggevallen. Van onze vroegere leuke gezellige familie is helaas namelijk vrij weinig meer over. Met de zeer vervelende details zal ik jullie niet vermoeien.

Gelukkig hebben we met een paar geweldige mensen nog wel veel contact, onder wie het gezin van mijn overleden tante. Haar dochter is mijn lievelingsnichtje en haar man is fantastisch, zorgzaam en grappig. Je kunt je misschien voorstellen dat mijn moeder, vader, broertje en ik het dan ook een enorme eer vonden dat we afgelopen weekend bij die laatste op zijn bruiloft mochten komen.

Mijn oom wist namelijk uit het diepe dal te klimmen en nieuwe liefde te vinden, bij een vrouw die zo ongeveer hetzelfde meegemaakt heeft als hij. Natuurlijk was het even gek toen we haar voor het eerst ontmoetten. Emotioneel ook. Maar wat is het een lieve vrouw en wat gunnen we mijn oom zijn geluk. Hij is nog veel te jong om de rest van zijn leven alleen te blijven. Dat had mijn tante ook absoluut niet voor hem gewild.

En dus vierden we zijn feest mee. Zijn twee kinderen en die van zijn aanstaande waren getuigen en maakten hiermee duidelijk dat ze ook voor de volle 100% achter het nieuwe liefdesgeluk van hun ouders staan. Natuurlijk werd er even stilgestaan bij de twee ontbrekende mensen, die ongetwijfeld van boven goedkeurend meekeken. Er was een traan, maar vooral ook heel veel gelach. Deze twee mensen maakten samen een nieuwe start. Ware liefde, maar dan versie 2.0. Wat straalden ze en wat was iedereen blij voor ze.

Niet iedereen kan het opbrengen om in deze situatie blij voor een ander te zijn. Maar wat mij betreft helpt het niemand als je blijft hangen in het verleden. Ja, er is veel verdriet geweest. Ja, dat is er misschien nog elke dag wel. Het leven gaat echter ook verder. De mensen die er niet meer zijn, zullen nooit vergeten worden. Maar iedereen heeft recht op (nieuw) geluk. Wie zijn wij om daarover te oordelen? Lieve oom en mijn kersverse tante: go for it! Jullie zijn een prachtig stel!

Beeld: bill_harrison

Follow on Bloglovin

Share Button


Uit de oude doos: Eerste Communie

Een flinke tijd geleden ben ik hier op mijn blog de rubriek ‘Uit de oude doos’ begonnen. Ik heb letterlijk een grote doos vol oude, nergens bijhorende foto’s in de kelder staan. Stuk voor stuk zijn het pareltjes waar bijzondere herinneringen aan kleven.

Ik vind het zonde om er helemaal niets mee te doen en ze in de kelder te laten verstoffen, dus pik ik er graag zo nu en dan eentje uit om het verhaal rondom die foto te vertellen. Ik had een tijd lang geen scanner, maar nu ik bij Johan woon weer wel. En dus is het tijd om deze rubriek nieuw leven in te blazen!

Bij het snuffelen in de doos viel mijn oog op dit kiekje van mijn ouders, mijn broertje Jesper en ik. Ik zat in groep 4 toen ik me in de plaatselijke katholieke kerk moest melden voor mijn Eerste Communie. Voor het eerst mocht ik een hostie eten en een slok wijn drinken. Wat voelde ik me belangrijk. Na afloop vierden we met familie en vrienden feest in onze tuin en kreeg ik kadootjes.

Ik weet nog dat ik met mijn moeder op pad ging voor een geschikte outfit. Het liefst wilde ik zo’n kitsch witte bruidsmeisjesjurk, maar dat kreeg ik er helaas niet doorheen. Mijn moeder was wel goed, maar niet gek. Met deze zomerse jurk met knalroze tulpen was ik uiteindelijk ook tevreden, maar eigenlijk alleen omdat ik er dit hoedje bij mocht en witte kanten handschoentjes, die ik helaas op deze foto niet meer aan had. (Kijk ook hoe schattig mijn 3,5 jaar jongere broertje was!)

Uiteindelijk heb ik weinig meer met het katholieke geloof gedaan. In groep 8 was daar nog wel het Vormsel, maar dat was het wel. Zo af en toe ging ik nog (mee) naar de kerk, met Kerst of Pasen, maar ook dat doe ik inmiddels niet meer.

Wie heeft er vroeger ook communie gedaan?

Follow on Bloglovin

Share Button