Archive for the 'Miek & friends' Category

zondag, september 28th, 2008

Speciale mensen

Mijn tijd in Suriname was geweldig. Niet alleen omdat mijn beste vriendinnetje ging trouwen, maar ook omdat ik er zulke geweldige nieuwe mensen heb ontmoet. Vanuit Nederland vlogen er namelijk zo’n 30 gasten mee die -familie uitgezonderd- elkaar nauwelijks kenden.

Naomi en Tim -het bruidspaar- hebben een stel leuke vrienden, die totaal verschillend van elkaar zijn. Sommigen kenden elkaar al van de middelbare school, maar de meerderheid had elkaar nog nooit eerder gezien. Aangezien je toch met elkaar naar de andere kant van de wereld vertrekt, was het wel een beetje spannend: hoe zou dat gaan?

Met z’n 10en (de jonkies van het stel) werden we in een huis gepropt aan de Van Ommerenstraat te Paramaribo. Daar moesten we het maar zien uit te houden met elkaar. Het mooie is: ondanks de diverse persoonlijkheden klikte het al vanaf de eerste dag ontzettend goed. Die verschillende vrienden hebben namelijk toch een paar zeer belangrijke eigenschappen gemeen: sociaal, spontaan, respect voor en interesse in anderen.

We chillden dus avond na avond op ons heerlijke balkon, kletsten, dronken, aten, hielden watergevechten, hangmatteerden, lachten, huilden, speelden Petertje Petertje (uitleg volgt nog), winkelden, voerden diepzinnige gesprekken, praatten ook over bier en tieten (en ander vunzigs), gingen op avontuur, hielpen en steunden elkaar waar nodig, zongen oude tekenfilmtunes en zaten dus constant op elkaars lip… wat gek genoeg heerlijk was.

Na thuiskomst moet je altijd maar afwachten hoe zich dat ontwikkelt. Vaak valt iedereen weer makkelijk in zijn oude patroon: je eigen vertrouwde leven met je oude vrienden. Zo’n bijzondere ervaring blijft dan een fijne herinnering, maar het contact verwatert vrij snel. Je komt elkaar hoogstens nog eens tegen op een verjaardag.

Nou, wij niet! De Van Ommerenstraatjes mailen er dagelijks op los, missen elkaar ontzettend, plannen een weekendje Center Parcs, hebben de eerste stapavond al achter de rug en hebben zin in een tweede, geven elkaar adviezen en steunen mij in mijn liefdesverdriet door te luisteren, te denken aan dingen waar ik zelf aan vergeet te denken en de handen uit de mouwen te steken in mijn huisje. Stiekem zijn we gewoon allemaal een beetje verliefd op elkaar geworden! ;)

Lieve Van Ommerenstraatjes, bedankt voor de geweldige tijd in Suriname! Ik ben zo blij dat ik jullie mocht ontmoeten en in korte tijd vrij goed heb leren kennen. Love you all!

vrijdag, augustus 22nd, 2008

Op naar Suriname!

zondag, augustus 17th, 2008

Dikkuh went France 2008

Zoals een aantal van jullie al had opgemerkt, ben ik weer terug in het land. Sinds vrijdagmiddag, om precies te zijn. Een week lang heb ik me optimaal vermaakt in Noord-Frankrijk in een kasteel-achtig verblijf met maarliefst 22 vrienden. Ondanks dat het weer een beetje tegen zat, het zonnetje had er blijkbaar even geen zin in, hebben we het onwijs leuk gehad met z’n allen. Wat dacht je bijvoorbeeld van heerlijk eten en drinken (lang leve het bourgondische Frankrijk!), cocktailavonden, watervolleybal, spookavonden, vallende sterren, kampvuren, barbecues, onze eigen heuse horrorfilm, tutten met de meiden, muziek, dans, mislukte kano-middag, Nintendo DS-marathons, verjaardag, lachen-gieren-brullen, goede gesprekken en nog veel meer dat niet met woorden te omschrijven is.

Lieve vrienden: het was geweldig, fantastisch en briljant. Ik kan nu al niet wachten tot volgend jaar!

Dikkuh.nl: iedereen is dik behalve wij! ;)

donderdag, augustus 7th, 2008

Morgen op vakantie! Tot over een week!

zaterdag, mei 3rd, 2008

Vrienden voor het leven

vrijdag, april 18th, 2008

Een fantastische, ongelofelijke eer

Ik was al nauw betrokken bij het huwelijk van mijn lieve vriendinnetje Naomi. In ieder geval bij de voorbereidingen ervan. Samen hadden we al gezwijmeld op de Love & Marriage Beurs en gisteren ging ik met ‘r mee (samen met haar schoonmoeder en -zus to be), op pad voor een trouwjurk. Wat voor elk meisje een droom is, was voor Naomi iets wat er gewoon bij hoorde. ‘Kom maar op met die jurken en get it over with,’ was haar idee. Nou, mooi niet.

Mijn vriendinnetje had het moment van het aanhebben van DE jurk en daar apetrots als een prinsesje mee uit de paskamer komen schrijden, volledig onderschat. Zo gaf ze later ook toe. Ze straaaaaalde! Vooral bij de eerste jurk die ze aantrok. Daarna volgden er nog een paar, maar geen van hen kon tippen aan die eerste. Dus dat wordt een nachtje goed slapen en dan beslissen: gaan we ervoor of zoeken we nog verder?

Om even bij te komen van alle indrukken, de oooohhh’s en de aaaaahhh’s, deden we een drankje in een cafeetje in Utrecht. Toen we met z’n tweetjes waren overgebleven, trok Naomi een roze envelop uit haar tas en zei me iets te willen vragen. Er kwam een mooie kaart uit de envelop en Naomi las aan me voor wat zij daarop had geschreven. Aan mij. De woorden waren prachtig en ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Ze sloot af met de belangrijke vraag waardoor bij mij alle sluizen open gingen: of ik haar getuige wilde zijn…?!

Ik kan niet beschrijven wat een ongelofelijk grote eer ik dit vind en wat dit met mij doet. Naomi en ik kennen elkaar al vanaf 13-jarige leeftijd en we hebben altijd gekscherend gezegd dat we getuige zullen zijn op elkaars bruiloft. Dat we, nu 12 jaar later, nog altijd zo’n ontzettend fijn contact hebben en dat het dus echt gaat gebeuren, is gewoonweg fantastisch. Volmondig heb ik dan ook ‘ja’ gezegd (zie daar, het eerste ja-woord is al gegeven!) en ben haar om d’r nek gevlogen.

In de praktijk heb ik geen idee wat een getuige allemaal moet doen, maar dat maakt me niets uit. Ik zal dit stempel ‘getuige’ met ferve dragen en een belangrijk plekje innemen op de mooiste dag van haar leven. Een grotere bevestiging van onze mooie vriendschap had ik niet kunnen krijgen. Naoom, dankjewel! Love you!

woensdag, februari 27th, 2008

Black Jack Queens

Vriendin Naomi was twee weken naar Suriname geweest om voorbereidingen te treffen voor DE bruiloft in augustus. En had samen met haar hubbie-to-be Tim daar het casino herontdekt. Alhoewel het er daar heel anders aan toe gaat, moest er natuurlijk bij terugkomst in Nederland ook direct gegokt worden. Theo en ik houden ook wel van een avondje geld verspillen (daar komt het namelijk meestal op neer), dus wij waren makkelijk te strikken. Afgelopen zondag gingen we op pad naar Holland Casino Utrecht.

De mannen gingen voor het grote geld, maar Naomi en ik waren blij dat de Black Jack-tafel met een minimale inzet van 1 euro open was die avond. Dat zijn tenminste nog leuke bedragen! Het was rustig, dus we konden gelijk plaatsnemen; wat een luxe. Ikzelf had al maanden niet gespeeld en Naomi moest ook weer even inkomen. We namen daarom tijdens de eerste ronden niet de allerhandigste beslissingen en lieten daardoor een hoop winst liggen. Tenminste, als we onze medespelers moesten geloven. Verstokte Black Jackers lieten met gezucht, gesteun, nee-geknik en zachte (doch duidelijke) opmerkingen als ‘tjonge jonge’ aan ons (vooral mij) weten dat zij het heel anders zouden hebben gedaan. Onbegrijpelijk.

Gelukkig zijn daar de dealers (of coupiers, weet niet hoe dat precies heet bij Black Jack)! De redders in nood. Want bij tafels als deze met zo’n lage inzet, geven ze je met een knipoog stiekem zeer bruikbare adviezen, laten ze je wat langer nadenken dan gebruikelijk is en leggen ze je tijdens het spel rustig nog eens de regels uit voor het ‘verdubbelen’ en ’splitsen’. En is in hun ogen ook een spoortje onbegrip te vinden, maar dan voor die ouwe lullen die op een beginnerstafel van 1 euro de Black Jack-master lopen uit te hangen. Ja, zo kan ik het ook.

Uiteindelijk hadden we superveel lol, want we kregen het spelletje toch wel goed door. En durfden we zelfs met 2 of 3 euro per potje te spelen. Jaja, het moet niet gekker worden. De jongens hadden inmiddels hun heil bij onze tafel gezocht, want op de grote-mannen-tafels was het geld toch wel heel hard gegaan. Heldhaftig wonnen ze echter bij ons met heel veel lef al hun verloren geld weer terug en speelden we uiteindelijk quitte.

Natuurlijk gingen we veel te laat naar huis (want je blijft toch altijd ’nog heel even’ zitten) en was de maandagmorgen zwaarder dan ooit. Heb er nu nog steeds last van, ben gesloopt. De zondagavond gaat ‘m dus niet meer worden, maar een ander avondje casino gaat er zeker snel weer komen!

woensdag, februari 6th, 2008

Valentijnsgeneuzel

Valentijnsdag komt er weer aan. De één vindt het niks, de ander vindt het helemaal geweldig en zweert erbij.
Theo en ik hebben sinds de start van onze relatie niet aan Valentijn gedaan. Hoe onromantisch eigenlijk. Hoor je daar in het begin van je relatie niet JUIST aan te doen? Ik kan me wél voorstellen dat het na een aantal jaar toch echt een beetje een loos gedoe wordt; hoe kun je immers jarenlang origineel blijven? Als Valentijnsdag dan de dag moet zijn dat je elkaar vertelt hoeveel je van elkaar houdt, dan zit er inderdaad iets niet helemaal goed in je inmiddels langdurige relatie… :) Maar op de drempel van een nieuwe relatie lijkt alles altijd één groot rood en roze gebied te zijn, waar Valentijn toch naadloos op aansluit?

Veel mensen komen met uitspraken als: ‘Waarom moet je persé met Valentijn romantisch doen en laten zien dat je van elkaar houdt? Dat zou veel vaker en spontaner moeten, blabla…’ Ergens hebben ze natuurlijk gelijk. Dat je van elkaar houdt, hoor je vanzelfsprekend veel vaker aan elkaar te laten zien, door kleine (of grote!) dingen. Kadootjes, uitspraken, lieve smsjes, (onverwachte) bezoekjes, kaartjes, koken en dineren met kaarslicht, een roos, etc. Gewoon, omdat je elkaar lief vindt. (Mannen van Nederland: dat HOORT ja!)

Maar vinden jullie Valentijn dan niet gewoon een leuke toevoeging? Gewoon om één dag in het jaar af te wachten wie er aan je gedacht heeft. Wie aan jou wil laten weten dat ie je toch wel heel lief vindt. Misschien nog wel anoniem ook? Het is geweldig en ook een beetje frustrerend om niet te weten wie jou aanbidt. En het is gewoon STOER als er wél een naam vermeld wordt. Heb trouwens ooit een anonieme kaart gekregen en werd werkelijk waar gék van het piekeren. Maaaar, lucky me: een maand later viel er een verjaardagskaart in de bus met exact hetzelfde handschrift en wél een naam! Daar viel het teamgenootje van mijn ‘kleine’ broertje toch aardig door de mand.
Het is natuurlijk ook een dag waarop jij zélf je geliefde eens in het zonnetje kunt zetten (recht in het gezicht of anoniem op een kaartje) - de commercie geeft je immers rond deze tijd gelegenheden en ideeën genoeg!

Theo en ik doen dus echter niet aan Valentijn. Maar misschien gaan we wel lekker samen uiteten. En misschien wel gewoon op een andere dag dan 14 februari, omdat dat misschien wel veel beter uitkomt. Wat ik wél altijd doe? Toch even een kaartje sturen. Zo’n hele zoetsappige; roze en rode hartjes en beertjes en lieve teksten. En weet je wat? Die stuur ik niet eens naar Theo, we wonen immers samen. Maar mijn vriendinnetjes krijgen er eentje. Gewoon, omdat die voor mij ook heel geliefd zijn!

Ik hou van Valentijnsdag…

vrijdag, januari 18th, 2008

Wachten op die mooie zomer

Het is definitief. Deze zomer ga ik een mooi(e) reis(je) maken. Ik had al een optie genomen, die ik gisteren dan echt heb verzilverd. Mijn ticket naar Suriname is geboekt! Deze zomer ga ik daar lekker ruim een week vertoeven.

Nu zullen jullie denken: Wat moet jij in Suriname? En wat moet jij met één geboekt ticket? Nou, dat zal ik jullie vertellen! :) Mijn vriendinnetje Naomi (je weet wel, die afgelopen zomer dáár ten huwelijk is gevraagd) heeft samen met haar ‘husband to be’ bedacht dat een huwelijk in Nederland maar saai en tevens ongelofelijk duur is. En dat trouwen op White Beach bij Paramaribo natuurlijk véél romantischer en relaxter is dan hier. Waar ze natuurlijk gelijk in hebben. Het enige nadeel is, dat je nogal wat van je gasten vraagt. Het ticket naar Suri heeft me namelijk niet één rib uit mijn lijf gekost, ik denk wel vijf! Maar ik heb het ervoor over. Hoe vaak gaat je allerliefste vriendinnetje nou trouwen? Daar MOET ik bij zijn, hoe dan ook. En daar denken meer gasten zo over, want ik heb begrepen dat het een aardig groot cluppie is geworden inmiddels. Ook onze goede vriend Henk-Jan (mijn website-held, red.) gaat mee, dus dat wordt helemaal gezellig.

Dat ik maar één ticket geboekt heb, komt omdat Theo helaas niet mee kan. De bruiloft vindt eind augustus plaats en dan is Theo’s nieuwe volleybalseizoen allang weer begonnen. En dan kan ie er helaas niet zomaar een week tussenuit. Bovendien zouden twee van die dure tickets bijna niet te betalen zijn voor ons. Ik spaar dus hard door om er deze zomer ook nog wel even met Theo op uit te gaan. Aangezien jullie misschien nog wel weten dat onze vakantie van afgelopen zomer een beetje in het water viel door die rottige kies van hem… Ik wil zomer 2008 dus een herkansing!

De zomer is voor mij dus iets om héél erg naar uit te kijken: een zonvakantie met m’n mop, een weekje Frankrijk met alle Dikkuh’s én ruim een week Suriname waar ik aanwezig mag zijn op de mooiste dag van Naomi’s leven. Can’t wait!

woensdag, januari 16th, 2008

Beauty verwendag

Ik krijg steeds meer interesse in make-up. Doordeweeks draag ik het nooit, ik ben er te lui voor en wil mijn kostbare (uit)slaaptijd niet verdoen door vroeg op te staan om mezelf mooi te maken. Het is voor mij namelijk nog geen routine, dus kost het best even wat tijd. Collega’s en klanten doen het dus maar met de Marieke-au-naturel! :)

In het weekend ga ik dan wel weer los. Ik heb in Florence een heel mooi koffertje gekocht waar ik mijn spulletjes in kan bewaren. En ik heb nu de mooie (maar dure!) make-up van The Body Shop ontdekt, die echt heerlijk is. Ik experimenteer daarom graag met allerlei kleuren oogschaduw, eyeliners, glitters en glossjes. Zéker sinds ik de weblog van Miss Lipgloss heb ontdekt, die allemaal leuke en nuttige tips voor ons beauty’s heeft.

Ik kon mijn geluk daarom niet op toen vriendinnetje Jony mij vroeg model te zijn voor de topstyliste-opleiding die zij volgt. Hierbij komen kapsels én visagie aan bod, heel gaaf dus. Uiteraard was ik laaiend enthousiast, ik wilde weleens zien wat ze van mij zouden maken. Afgelopen zaterdag stond ik dus ontiegelijk vroeg op (mijn vrije dag, argh!) om met Jony richting Eindhoven af te reizen.

Het thema was glamour make-up, heel spannend dus! Omdat het een tentamen betrof, mocht Jony mij helaas zelf niet opmaken en nam één van haar klasgenootjes mij onder handen. Het is heel erg mooi geworden (behalve de lippenstift, maar dat komt meer omdat ik nooit lippenstift draag en ik dat bij mij ook niet vind staan) en ik heb het dan ook de hele dag (met nepwimpers en al) trots gedragen. Na het tentamen mocht Jony wél mijn haar nog doen, waar ze mooie grove krullen in draaide en het hip naar de zijkant opstak. Wauw.

Het was super om te doen, ik werd helemaal verwend en mooi gemaakt, voelde me echt even een beauty queen! Ik heb er ook onwijs leuke reacties op gekregen. Het fototoestel was helaas vergeten, dus heb verder geen tastbaar aandenken. Maar treur niet, binnenkort krijg ik een herkansing: op 25 januari maakt Jony bij mij ’smokey eyes’… Heb er heel veel zin in!