Zeikblog van een niet-roker

Daar zat ik weer, van de week. Gezellig uiteten met twee van mijn oudste vrienden, eentje mannelijk en eentje vrouwelijk. Dat doen we eens in de zo veel tijd. Vet gezellig: herinneringen ophalen, klagen over hoe druk we het wel niet hebben en lachen om flauwe grappen. Er was sushi, zo-veel-als-ik-maar-op-kon sushi, dus je snapt: ik was een zeer gelukkig mensch. Tot weer het moment kwam dat ik alleen werd achtergelaten. “Effe een peukie doen hoor Miek!”

Lees verder…

Share Button

Ode aan mijn eerste blogvriendin

Bijna negen jaar geleden begon ik met bloggen. Ik liep voor mijn opleiding Personeel & Arbeid tien (!) maanden stage op een P&O-afdeling en verveelde me er stierlijk. Er was een grote reorganisatie gaande en ik werd overal buiten gehouden. Tijdens mijn vele surfuurtjes op het internet, stuitte ik op het fenomeen Spaces van MSN. Een gratis dienst waarmee je een eigen weblog kon aanmaken, al wist ik toen nog niet dat dat zo heette.

Lees verder…

Share Button

WIN: ‘The Culy Way of Life’ van Monique van Loon!

Hoera! Groot feest gisteren in het sjieke Conservatorium Hotel in Amsterdam: mijn vriendinnetje Monique lanceerde haar eerste boek, getiteld The Culy Way of Life. Wat ben ik trots op haar, ze heeft het maar mooi geflikt!

Lees verder…

Share Button

Avond met twee gezichten

Het was een avond met twee gezichten, gisteren in Amsterdam. Ik had met vijf oud-collega’s van Sanoma afgesproken om iets te gaan eten, omdat ook hun laatste werkdag was aangebroken. Tijd voor new beginnings, iets wat natuurlijk even gevierd moest worden. Je kunt het maar beter positief bekijken, nietwaar?

Het is altijd apart om afscheid te moeten nemen van collega’s. Het zijn mensen met wie je vaak meer dan 40 uur per week ‘zit opgescheept’. Je ziet ze meer dan je zelfgekozen vrienden, partner en familie. Met sommigen deel je lief en leed, in ieder geval veel meer dan werkgerelateerde issues. Je werkt samen aan projecten, doelen en eigen ontwikkeling. Je maakt een hoop mee, positief en negatief.

Maar ineens houdt dat dan op. Spullen inleveren, trakteren, een afscheidslunch of –etentje als je geluk hebt. En dan loop je zo het pand uit, om de meeste mensen zelden of nooit meer terug te zien. Met de leukste, liefste, gezelligste collega’s met wie je het meest hebt samengewerkt spreek je nog eens af, omdat ze aanvoelden als vriendinnen. Vaak verwatert echter ook dat uiteindelijk toch… Oude collega’s maken plaats voor nieuwe, je vindt je plek in je nieuwe dagelijkse omgeving. Waar het riedeltje weer van voor af aan begint.

Met de zes ‘coole content chicks’ van Sanoma hebben we ons voorgenomen het zo ver niet te laten komen. We hebben nu twee onwijs leuke dates achter de rug en alweer een nieuwe staan. Zolang we elke date maar gelijk een volgende plannen, moet het vol te houden zijn, ondanks onze drukke schema’s. Al is het maar eens per maand: ik wil op de hoogte blijven van het wel en wee van deze dames.

Met een fijn gevoel stapten collega M. en ik dan ook in de Fyra van 22.55 uur vanaf Amsterdam CS naar Rotterdam CS. Vrolijk kletsend over hoe leuk de avond was geweest, ploften we op de stoelen neer. De euforische stemming sloeg een half uur later echter compleet om: een stroomstoring op Rotterdam CS zorgde ervoor dat er niets van en naar dat station reed. We stonden stil in the middle of nowhere.

Zo af en toe reed ie zachtjes een klein stukje verder, om vervolgens weer vol in de remmen te gaan. Dit ging lang duren, wist de site van de NS: om 2.00 uur zou de storing verholpen zijn. Tot overmaat van ramp was de wet van Murphy van kracht: Fyra had op een gegeven moment zelf ook geen stroom meer en stond midden in een donkere tunnel stil. Geen bereik, de tunnel in calamiteitenstand met lampen en sirenes zodat er geen andere trein finaal bovenop ons zou botsen. Ik kan je vertellen: dat was heel naar. Net het begin van een zeer slechte horrorfilm.

Uiteindelijk was ik om 2.00 uur op CS en heb ik dus ruim drie uur over de reis naar huis gedaan. Daar word je niet vrolijk van, als je wekker weer om 6.30 uur gaat. Ik probeer de herinneringen aan gisteravond dan ook uit alle macht terug te halen. Goede gesprekken, veel gelachen, lekker eten en drinken… Over een maand doen we het weer! Maar dan in Rotterdam. ;)

Follow on Bloglovin

Share Button