Trots was ik, op mijn uitverkiezing voor het schoolvoetbalteam voor meisjes, in de brugklas. Ik zat zelf helemaal niet op voetbal, maar blijkbaar vond mijn gymleraar dat ik genoeg balgevoel had om tijdens een groot scholentoernooi de eer van onze school te verdedigen.

Tijdens de warming-up en het inschieten zag ik haar: mijn schoolvoetbalteamgenootje. Ze was een opvallende verschijning met haar getinte huid en lange zwarte haar. Ze kon het best voetballen van allemaal, zat zelfs bij de meisjesselectie van de KNVB. Het compliment dat ze me later gaf over mijn traptechniek, ben ik dan ook nooit vergeten. Het gaf mijn zelfvertrouwen een enorme boost, want zij kon het weten. Als zij het zei, dan was het waar. Ik glom van trots.

Forever friends
Toen ik op de eerste dag van mijn tweede schooljaar mijn nieuwe klas in liep, zag ik haar zitten. In no time waren we onafscheidelijk. Ze was zo grappig en had zo veel lef. Ik verveelde me bij haar geen minuut. Bovendien bleek ze stiekem gevoelig en heel lief te zijn. Begripvol en geïnteresseerd ook. In dat jaar werd zij mijn beste vriendin. En het mooie: dat is ze nu, 15 jaar later, nog steeds.

Lief en leed hebben we de afgelopen jaren gedeeld. We hebben elkaars vriendjes zien komen en gaan, elkaar gesteund tijdens het vallen en opstaan wat betreft studie en werk, elkaar geholpen bij familieperikelen. Vaak verwatert vriendschap na de middelbare school, omdat je ieder je eigen weg gaat en qua persoonlijkheid een verandering/ontwikkeling doormaakt. Vaak groeien vrienden in die periode uit elkaar. Wij niet. Wij zijn nog steeds steady as a rock.

I do!
Dat zij dat ook zo voelt, bleek drie jaar geleden. Vanuit het buitenland belde ze me, tijdens haar vakantie: ze was ten huwelijk gevraagd. Samen huilden we aan de telefoon. Hoe vaak hadden wij, een stelletje romantische mutsen, niet over dat moment gefantaseerd: dat de man van je dromen voor jou op de knieën gaat. Ik wist hoe veel het voor haar betekende en was blijer dan blij.

Ik mocht meehelpen bij het uitzoeken van dé jurk. Toen we ‘m gevonden hadden en vervolgens uitgeblust op een terrasje neerstreken, haalde ze een envelop uit haar tas en zei me iets te willen vragen. Ze las een zelfgeschreven gedicht voor, waardoor de tranen al over mijn wangen rolden. Ook omdat ik wist waar ze naartoe wilde. Uiteindelijk kwam daar die vraag: “Wil je mijn getuige zijn?” Met een volmondig ‘ja’ vielen we elkaar in de armen. Wat een eer. De eerste ‘I do’ was een feit!

Ook verschenen op Viva.nl

Ik keek gisteravond Over de Streep. Een nieuw KRO-programma dat gepresenteerd wordt door Arie Boomsma en geproduceerd is door Jessica Villerius, die ik al online ‘ken’ sinds ze jaren geleden op haar Gooisch Blond-blog nog hilarisch schreef over haar avonturen in ‘t Gooi.

Naast schrijven heeft deze duizendpoot nog een enorme kwaliteit: documentaires en programma’s maken die je raken. Elk pareltje dat uit haar creatieve hoofd komt, zet je aan het denken. Zo maakte ze al docu’s over Marc Dutroux, meisjes met anorexia, moordvrouwen, loverboys en allochtone meisjes die op de vlucht zijn voor hun familie. Allemaal even aangrijpend.

In Over de Streep haalt Jessica het Amerikaanse concept ‘Challenge Day’ naar Nederland. Het is een programma voor middelbare scholen om pesten tegen te gaan, leerlingen elkaar beter te laten leren kennen en meer bewustwording en begrip voor elkaar te creëeren.

Een onderdeel ervan is het ‘spel’ Cross the Line. De leader (presentatrice) geeft de leerlingen en docenten die deelnemen opdracht over een op de vloer getrokken witte streep te stappen, als de door haar hardop uitgesproken stelling op hen van toepassing is.

Stap over de streep als…
- Een van je ouders is overleden of er beiden niet meer zijn.
- Iemand in je omgeving slachtoffer is geworden van geweld.
- Je vroeger gepest bent of nu nog steeds gepest wordt.
- Je broertjes en/of zusjes en jij elkaar het leven zuur maken.
- Je je ouders ooit hebt horen ruziën over geld.
- Iemand in je omgeving ooit gedacht heeft aan zelfmoord, een poging heeft gedaan of daarin is geslaagd.

Zomaar een greep uit de heftige situaties die in de eerste aflevering aan bod kwamen. Leerlingen en leraren huilden, knuffelden elkaar, toonden respect, werden één en begrepen elkaar beter.

Niet alleen was het prachtig om te zien hoe zij een voor een iets meer van zichzelf lieten zien, ook zette dit programma van Jessica mij wéér aan het denken. ‘s Avonds in bed realiseerde ik me dat ik bij geen één stelling de streep over had moeten stappen, als ik mee had gedaan. Dus stond ik weer even met beide benen op de grond: wat heb ik het goed. Vroeger, nu, thuis, op school, op het werk, in mijn omgeving… Ik mag in m’n handjes knijpen daarvoor en dat doe ik dan ook.

Goede vriend H. kwam gezellig een avondje bij me eten, samen met vriendin N. We hebben het met z’n drietjes altijd enorm leuk, we kennen elkaar al sinds de tweede klas middelbare school en zijn praktisch met elkaar opgegroeid. Ik kan niet zonder ze en ben zo blij dat we nog zo veelvuldig en goed contact hebben!

Maar, terug naar dat eetavondje. Ik ben namelijk bang dat vriend H., wonende in Culemborg, voorlopig niet meer bij mij in Utrecht op de stoep staat…

Ik had gekookt, wraps a-la Miek, en we kletsten wat na onder het genot van chocolademousse, thee en koffie. Rond half 11 werd het voor hen tijd om weer op te stappen; we hebben alle drie een drukke baan, dus erg laat konden we het helaas niet echt maken. (Dat komt binnenkort wel weer, maar, vast niet bij mij thuis. Dus.)

H. reed met zijn auto mijn straat uit, over een fietspad, en wilde vervolgens afslaan, maar zag tijdens die actie even een scooter op datzelfde fietspad over het hoofd. Die moest dus wat afremmen om niet tegen H.’s auto aan te knallen. H. stak nog even zijn hand op als sorry-teken, maar blijkbaar werd dat door de beste bestuurder niet gewaardeerd.

Hij keerde om, scheurde achter H. aan en toen die even verderop moest stoppen voor een stoplicht, kwam ie naast hem tot stilstand. De scooterrijder trok de autodeur open -waarop H. nogmaals zijn welgemeende excuses aanbood- en rochelde (!) vriend H. vol in het gezicht! Als in: tuffen. Spugen. Nou jaaaa zeg!

Klink ik heel ouderwets als ik zeg: waar gaat het heen met deze wereld?

Vriend H. was te verbaasd om te reageren. Tsja, wat moet je doen op zo’n moment? De scooter peerde hem net zo snel als dat ie was gekomen. Flabbergasted reed H. door naar huis, waarna ie mij belde om het bizarre verhaal te vertellen.

“Nou Miek, dat stomme Utrecht van jou… Je snapt dus wel dat ik niet meer bij je langs kom hè?”

Vroeger had ik naast een poëziealbum ook vele vriendenboekjes. Hierin mochten mijn liefste vriendinnen en soms ook vriendjes van alles over zichzelf vertellen. Van hun lievelingskleur en lievelingschoolvak tot favoriete film én wat ze later graag zouden willen worden. Dit alles natuurlijk mét een foto erbij, zodat ik ze altijd zou herinneren zoals ze op dat moment waren.

Vooral in groep 8 nam ik dit zeer serieus. Ik had op de Josefschool in Culemborg een geweldige tijd gehad en wist zeker dat ik iedereen zou gaan missen, inclusief juffen en de twee meneren. Daarom kocht ik een vers vriendenboekje en liet daar al mijn klasgenootjes en leraren in schrijven; ook degenen die ik stiekem eigenlijk niet zo heel leuk vond… Zij hoorden immers ook bij mijn basisschooltijd! Ik heb het betreffende boekje nog steeds en blader er nog vaak weemoedig in terug. Love it!

Ontzettend blij was ik dan ook toen lief vriendinnetje Jantien mij op mijn 27e verjaardag verraste met een kado dat helemaal bij mij past: Het Grote Vriendenboek voor Volwassenen. Mijn hart maakte een euforisch huppeltje van nostalgie toen ik het onder ogen kreeg: dit kado betekent namelijk dat ik weer naar hartenlust mijn geliefden mag gaan stalken. En in deze variant moeten ze niet alleen vragen over zichzelf beantwoorden, maar ook wat over mij én ons samen vertellen! Toen ik dat ontdekte, bezorgde me dat wel zweethandjes. Want wilde ik echt weten…

- wat mijn minder goede eigenschappen zijn?
- welk kledingstuk ik echt niet meer mag dragen?
- wat mijn domste actie ooit is?

Ik kan je nu vertellen: dat is alleen maar hilarisch om te lezen. Al drie vriendinnen hebben hun eerlijke mening niet onder stoelen of banken gestoken in het boekje, maar er ook heel veel lieve dingen in geschreven. Vooral erg leuk zijn de antwoorden op…

- mijn beste eigenschappen;
- mijn beste actie ooit;
- waarom we bevriend zijn;
- hoe ze mij over tien jaar zien;
- wat ze me nog willen zeggen.

Zoek je nog een origineel kadootje voor een goede vriendin? Met dit vriendinnenboek scoor je zeker weten punten!