Zeikblog van een niet-roker

Daar zat ik weer, van de week. Gezellig uiteten met twee van mijn oudste vrienden, eentje mannelijk en eentje vrouwelijk. Dat doen we eens in de zo veel tijd. Vet gezellig: herinneringen ophalen, klagen over hoe druk we het wel niet hebben en lachen om flauwe grappen. Er was sushi, zo-veel-als-ik-maar-op-kon sushi, dus je snapt: ik was een zeer gelukkig mensch. Tot weer het moment kwam dat ik alleen werd achtergelaten. “Effe een peukie doen hoor Miek!”

Zo gaat dat als ik met hen ben. Die twee zijn verslaafd. Er komt gewoon altijd een moment dat ze de drang niet meer kunnen houden en naar buiten móeten. Ik sputter voor de vorm nog wat tegen, maar ik weet dat het geen zin heeft. “We zijn zo weer terug!” en “Kun jij mooi even je Twitter checken.” Want ja, ik heb mijn eigen verslaving: foto’s maken van en social media’en over mijn eten. (Naja, waarover niet…) En dat vinden zij dan weer raar.

Strict genomen mag ik niet eens klagen, want ooit (sorry mam, hier komt dan eindelijk die bekentenis – die pakjes die je vond in mijn schooltas waren toch niet van Naomi, maar van mij) was ik ook een roker. Op mijn 17e probeerde ik het eens en ik vond het eigenlijk wel lekker. Gezellig ook vooral. Tot ik een relatie kreeg met Johan was ik een gelegenheidsroker. Soms een paar sigaretten per dag, soms zo twee weken helemaal niet. Vooral in de kroeg of tijdens het stappen vond ik het lekker, na het eten of bij m’n wijntje. Of in stress-situaties, dan kwam ik er even mee tot rust.

Ik was nooit verslaafd, dat durf ik wel te zeggen. No way dat ik in de kou buiten ging staan verkleumen voor een dosis nicotine. En toen bleek dat Johan er écht, maar dan ook écht een hekel aan heeft, ben ik van het een op andere moment gestopt. Geen probleem.

Het voelt alleen zo zielig als je daar in je Remi aan zo’n tafeltje zit. Dat lullige, treurige moment dat iedereen opstaat behalve jij. Om nog maar te zwijgen over de walm die de boosdoeners vervolgens van buiten weer mee naar binnen nemen. Bizar hoe sterk je die opeens ruikt als je zelf niet meer rookt.

Ik heb wraak genomen door tijdens hun afwezigheid zo veel mogelijk van de sushi die op tafel lag naar binnen te werken, gna gna. (Ook een beetje ter troost, oké.) Verder zijn het gelukkig erg lieve mensen en ga ik graag met ze uit eten. Hopelijk zij na deze blog ook nog steeds met mij. ;)

Beeld: giuseppemasili

Follow on Bloglovin

Share Button


Ode aan mijn eerste blogvriendin

Bijna negen jaar geleden begon ik met bloggen. Ik liep voor mijn opleiding Personeel & Arbeid tien (!) maanden stage op een P&O-afdeling en verveelde me er stierlijk. Er was een grote reorganisatie gaande en ik werd overal buiten gehouden. Tijdens mijn vele surfuurtjes op het internet, stuitte ik op het fenomeen Spaces van MSN. Een gratis dienst waarmee je een eigen weblog kon aanmaken, al wist ik toen nog niet dat dat zo heette.

Ik begon met het beschrijven van mijn dagen, maar dat stelde weinig voor, aangezien mijn leven destijds bestond uit slapen, lange saaie stagedagen, doodmoe thuis komen, eten en weer slapen. Ik vond het echter leuk dat ik een heel eigen plekje op dat wereld wijde web had. Dat ik op elke computer kon inloggen en anderen mijn hersenspinsels ook konden lezen. Geweldig!

Ik ging op zoek naar andere Spaces en stuitte toen op die van Marlies. Onder haar alter ego Prinses Marlief schreef zij geweldig leuke artikeltjes over dingen die ze had meegemaakt of haar waren opgevallen. Zo hoorde dat dus, dat ‘webloggen’.

Ik werd een trouwe fan van Marlies en hoera, ze volgde mij ook terug! We leerden elkaar door middel van onze Spaces steeds beter kennen en er kwam in 2006 zelfs een heus Space-weekend, waarbij we samen met nog zes ‘Spacers’ op een camping in het hoge noorden neerstreken. Mijn eerste blogmeeting was een feit.

Het contact met de andere blogsters verwaterde, maar dat met Marlies niet. Gelukkig! We verhuisden van Spaces naar Punt.nl waar we vrolijk verder typten. Bloggers kwamen en gingen, maar wij bleven elkaar trouw. Ze werd een fijne vriendin en ondanks dat we elkaar niet dagelijks spreken of wekelijks zien, zit het altijd goed. Ik ken weinig mensen die zo lief, oprecht, attent en gezellig zijn als zij.

Terwijl ik naar mijn eigen domein Brouwertje.com ging, bleef Marlies bij Punt.nl. Tot die dienst besloot de boel te verhuizen en om te gooien, waardoor het bloggen er daar niet leuker en makkelijker op werd. Prinses Marlief bloedde dood, tot grote onvrede van vele fans.

Maar ik wist dat ze nog leefde. Ergens in Marlies zat Prinses Marlief nog verstopt en daar moest ze weer wat mee doen, vond ik. Ik miste de leuke, gezellige stukjes van mijn vriendin en besloot haar blog op een eigen domein te reanimeren. Gisteren was het grote moment daar: PrinsesMarlief.nl is geherlanceerd!

Er moet nog het een en ander gefinetuned worden, maar de basis is er: Marlies blogt weer. Aan iedereen die haar nog kent of juist nog helemaal niet: neem een kijkje en volg haar, ze is leuk!

Vraagje: wanneer, hoe en waarom ben jij begonnen met bloggen?

Follow on Bloglovin

Share Button


WIN: ‘The Culy Way of Life’ van Monique van Loon!

Hoera! Groot feest gisteren in het sjieke Conservatorium Hotel in Amsterdam: mijn vriendinnetje Monique lanceerde haar eerste boek, getiteld The Culy Way of Life. Wat ben ik trots op haar, ze heeft het maar mooi geflikt!

Monique is food journaliste en oprichtster van de succesvolle website Culy.nl. Ze kreeg de kans om haar passie voor lekker eten vast te leggen in een boek en greep die met beide handen aan, ambitieus als ze is. Het resultaat is een prachtig culinair lifestyle-boek vol verhalen, tips, trucs, recepten en prachtige foto’s van zowel Monique als het overheerlijke eten.

De avond was stijlvol en tot in de puntjes verzorgd, precies zoals ik Monique ken. Het was gezellig druk; veel bekenden uit het online wereldje en natuurlijk vrienden en familie. Er werden heerlijke hapjes geserveerd zoals sushi (yay!), loempiaatjes met eend, frietjes van zoete aardappel met truffelmayonaise, steak tartare, zalm met watermeloen en ook toetjes als huge macarons en salted caramel. De speeches van de uitgever en Monique bij het uitreiken van het eerste exemplaar waren ontroerend en indrukwekkend; ik vind het zo knap dat ze precies weet wat ze wil en daar ook vol voor gaat.

In The Culy Way of Life leer je hoe je op heel veel manieren van eten kunt genieten. Of je nu een driegangenmenu op tafel wilt toveren als er vrienden komen eten, het moet doen met restjes uit de koelkast of een avondje alleen thuis bent: je kunt er altijd een feestje van maken. (TIP: Met de feestdagen in aantocht is dit een héél leuk kadootje!)

De lucky few die bij de lancering aanwezig waren, kregen een goodie bag mee naar huis met daarin het boek, maar ook lekkere thee en mjammie chocolade. Ik heb goed nieuws: ik kreeg twéé tasjes en mag dus ook een bezoeker van Brouwertje.com blij maken!

Wil jij wel een (gesigneerd!) exemplaar van The Culy Way of Life winnen? Dit moet je doen om kans te maken:

- Like Brouwertje.com op Facebook of volg me via Bloglovin’.
- Laat hieronder even een reactie achter dat je meedoet en vergeet daarbij niet een geldig mailadres op te geven, zodat ik contact met je kan opnemen als je gewonnen hebt.

Deze actie is inmiddels gesloten. De winnaar trok ik eerlijk via de website random.org.

En de gelukkige winnaar is… *tromgeroffel* Pien met reactie nummer 90! Zij heeft inmiddels per mail bericht gekregen.

Follow on Bloglovin

Share Button


Avond met twee gezichten

Het was een avond met twee gezichten, gisteren in Amsterdam. Ik had met vijf oud-collega’s van Sanoma afgesproken om iets te gaan eten, omdat ook hun laatste werkdag was aangebroken. Tijd voor new beginnings, iets wat natuurlijk even gevierd moest worden. Je kunt het maar beter positief bekijken, nietwaar?

Het is altijd apart om afscheid te moeten nemen van collega’s. Het zijn mensen met wie je vaak meer dan 40 uur per week ‘zit opgescheept’. Je ziet ze meer dan je zelfgekozen vrienden, partner en familie. Met sommigen deel je lief en leed, in ieder geval veel meer dan werkgerelateerde issues. Je werkt samen aan projecten, doelen en eigen ontwikkeling. Je maakt een hoop mee, positief en negatief.

Maar ineens houdt dat dan op. Spullen inleveren, trakteren, een afscheidslunch of –etentje als je geluk hebt. En dan loop je zo het pand uit, om de meeste mensen zelden of nooit meer terug te zien. Met de leukste, liefste, gezelligste collega’s met wie je het meest hebt samengewerkt spreek je nog eens af, omdat ze aanvoelden als vriendinnen. Vaak verwatert echter ook dat uiteindelijk toch… Oude collega’s maken plaats voor nieuwe, je vindt je plek in je nieuwe dagelijkse omgeving. Waar het riedeltje weer van voor af aan begint.

Met de zes ‘coole content chicks’ van Sanoma hebben we ons voorgenomen het zo ver niet te laten komen. We hebben nu twee onwijs leuke dates achter de rug en alweer een nieuwe staan. Zolang we elke date maar gelijk een volgende plannen, moet het vol te houden zijn, ondanks onze drukke schema’s. Al is het maar eens per maand: ik wil op de hoogte blijven van het wel en wee van deze dames.

Met een fijn gevoel stapten collega M. en ik dan ook in de Fyra van 22.55 uur vanaf Amsterdam CS naar Rotterdam CS. Vrolijk kletsend over hoe leuk de avond was geweest, ploften we op de stoelen neer. De euforische stemming sloeg een half uur later echter compleet om: een stroomstoring op Rotterdam CS zorgde ervoor dat er niets van en naar dat station reed. We stonden stil in the middle of nowhere.

Zo af en toe reed ie zachtjes een klein stukje verder, om vervolgens weer vol in de remmen te gaan. Dit ging lang duren, wist de site van de NS: om 2.00 uur zou de storing verholpen zijn. Tot overmaat van ramp was de wet van Murphy van kracht: Fyra had op een gegeven moment zelf ook geen stroom meer en stond midden in een donkere tunnel stil. Geen bereik, de tunnel in calamiteitenstand met lampen en sirenes zodat er geen andere trein finaal bovenop ons zou botsen. Ik kan je vertellen: dat was heel naar. Net het begin van een zeer slechte horrorfilm.

Uiteindelijk was ik om 2.00 uur op CS en heb ik dus ruim drie uur over de reis naar huis gedaan. Daar word je niet vrolijk van, als je wekker weer om 6.30 uur gaat. Ik probeer de herinneringen aan gisteravond dan ook uit alle macht terug te halen. Goede gesprekken, veel gelachen, lekker eten en drinken… Over een maand doen we het weer! Maar dan in Rotterdam. ;)

Follow on Bloglovin

Share Button