Avond met twee gezichten

Het was een avond met twee gezichten, gisteren in Amsterdam. Ik had met vijf oud-collega’s van Sanoma afgesproken om iets te gaan eten, omdat ook hun laatste werkdag was aangebroken. Tijd voor Cheap amantadine uses new beginnings, iets wat natuurlijk even gevierd moest worden. Je kunt het maar beter positief bekijken, nietwaar?

Het is altijd apart om afscheid te moeten nemen van collega!s. Het zijn mensen met wie je vaak meer dan 40 uur per week ‘zit opgescheept!. Je ziet ze meer dan je zelfgekozen vrienden, partner en familie. Met sommigen deel je lief en leed, in ieder geval veel meer dan werkgerelateerde issues. Je werkt samen aan projecten, doelen en eigen ontwikkeling. Je maakt een hoop mee, positief en negatief.

Maar ineens houdt dat dan op. Spullen inleveren, trakteren, een afscheidslunch of !etentje als je geluk hebt. En dan loop je zo het pand uit, om de meeste mensen zelden of nooit meer terug te zien. Met de leukste, liefste, gezelligste collega!s met wie je het meest hebt samengewerkt spreek je nog eens af, omdat ze aanvoelden als vriendinnen. Vaak verwatert echter ook dat uiteindelijk toch… Oude collega!s maken plaats voor nieuwe, je vindt je plek in je nieuwe dagelijkse omgeving. Waar het riedeltje weer van voor af aan begint.

Met de zes ‘coole content chicks! van Sanoma hebben we ons voorgenomen het zo ver niet te laten komen. We hebben nu twee onwijs leuke dates achter de rug en alweer een nieuwe staan. Zolang we elke date maar gelijk een volgende plannen, moet het vol te houden zijn, ondanks onze drukke schema!s. Al is het maar eens per maand: ik wil op de hoogte blijven van het wel en wee van deze dames.

Met een fijn gevoel stapten collega M. en ik dan ook in de Fyra van 22.55 uur vanaf Amsterdam CS naar Rotterdam CS. Vrolijk kletsend over hoe leuk de avond was geweest, ploften we op de stoelen neer. De euforische stemming sloeg een half uur later echter compleet om: een stroomstoring op Rotterdam CS zorgde ervoor dat er niets van en naar dat station reed. We stonden stil in the middle of nowhere.

Zo af en toe reed ie zachtjes een klein stukje verder, om vervolgens weer vol in de remmen te gaan. Dit ging lang duren, wist de site van de NS: om 2.00 uur zou de storing verholpen zijn. Tot overmaat van ramp was de wet van Murphy van kracht: Fyra had op een gegeven moment zelf ook geen stroom meer en stond midden in een donkere tunnel stil. Geen bereik, de tunnel in calamiteitenstand met lampen en sirenes zodat er geen andere trein finaal bovenop ons zou botsen. Ik kan je vertellen: dat was heel naar. Net het begin van een zeer slechte horrorfilm.

Uiteindelijk was ik om 2.00 uur op CS en heb ik dus ruim drie uur over de reis naar huis gedaan. Daar word je niet vrolijk van, als je wekker weer om 6.30 uur gaat Order omnicef allergic reaction . Ik probeer de herinneringen aan gisteravond dan ook uit alle macht terug te halen. Goede gesprekken, veel gelachen, lekker eten en drinken… Over een maand doen we het weer! Maar dan in Rotterdam. ;)

Follow on Bloglovin Rosuvastatin price in usa

Share Button
Continue Reading

Vriendinnen voor het leven

Trots was ik, op mijn uitverkiezing voor het schoolvoetbalteam voor meisjes, in de brugklas. Ik zat zelf helemaal niet op voetbal, maar blijkbaar vond mijn gymleraar dat ik genoeg balgevoel had om tijdens een groot scholentoernooi de eer van onze school te verdedigen.

Tijdens de warming-up en het inschieten zag ik haar: mijn schoolvoetbalteamgenootje. Ze was een opvallende verschijning met haar getinte huid en lange zwarte haar. Ze kon het best voetballen van allemaal, zat zelfs bij de meisjesselectie van de KNVB. Het compliment dat ze me later gaf over mijn traptechniek, ben ik dan ook nooit vergeten. Het gaf mijn zelfvertrouwen een enorme boost Buy cheap paroxetine online , want zij kon het weten. Als zij het zei, dan was het waar. Ik glom van trots.

Forever friends
Toen ik op de eerste dag van mijn tweede schooljaar mijn nieuwe klas in liep, zag ik haar zitten. In no time waren we onafscheidelijk. Ze was zo grappig en had zo veel lef. Ik verveelde me bij haar geen minuut. Bovendien bleek ze stiekem gevoelig en heel lief te zijn. Begripvol en geA?nteresseerd ook. In dat jaar werd zij mijn beste vriendin. En het mooie: dat is ze nu, 15 jaar later, nog steeds.

Lief en leed hebben we de afgelopen jaren gedeeld. We hebben elkaars vriendjes zien komen en gaan, elkaar gesteund tijdens het vallen en opstaan wat betreft studie en werk, elkaar geholpen bij familieperikelen. Vaak verwatert vriendschap na de middelbare school, omdat je ieder je eigen weg gaat en qua persoonlijkheid een verandering/ontwikkeling doormaakt. Vaak groeien vrienden in die periode uit elkaar. Wij niet. Wij zijn nog steeds steady as a rock.

I do! Purchase stromectol vidal
Dat zij dat ook zo voelt, bleek drie jaar geleden. Vanuit het buitenland belde ze me, tijdens haar vakantie: ze was ten huwelijk gevraagd. Samen huilden we aan de telefoon. Hoe vaak hadden wij, een stelletje romantische mutsen, niet over dat moment gefantaseerd: dat de man van je dromen voor jou op de knieén gaat. Ik wist hoe veel het voor haar betekende en was blijer dan blij.

Ik mocht meehelpen bij het uitzoeken van dé jurk. Toen we ‘m gevonden hadden en vervolgens uitgeblust op een terrasje neerstreken, haalde ze een envelop uit haar tas en zei me iets te willen vragen. Ze las een zelfgeschreven gedicht voor, waardoor de tranen al over mijn wangen rolden. Ook omdat ik wist waar ze naartoe wilde. Uiteindelijk kwam daar die vraag: ‘Wil je mijn getuige zijn?’ Met een volmondig ‘ja! vielen we elkaar in de armen. Wat een eer. De eerste ‘I do! was een feit!

Ook verschenen op Viva.nl Viber tracker, Sms spy.

Share Button
Continue Reading

Over de streep

Ik keek gisteravond Phone keylogger, Spy on iphone. Over de Streep. Een nieuw KRO-programma dat gepresenteerd wordt door Arie Boomsma en geproduceerd is door Buy essays Jessica Villerius, die ik al online ‘ken’ sinds ze jaren geleden op haar Gooisch Blond-blog nog hilarisch schreef over haar avonturen in ’t Gooi.

Naast schrijven heeft deze duizendpoot nog een enorme kwaliteit: documentaires en programma’s maken Instagram spy, Whatsapp spy. die je raken. Elk pareltje dat uit haar creatieve hoofd komt, zet je aan het denken. Zo maakte ze al docu’s over Marc Dutroux, meisjes met anorexia, moordvrouwen, loverboys en allochtone meisjes die op de vlucht zijn voor hun familie. Allemaal even aangrijpend.

In Over de Streep haalt Jessica het Amerikaanse concept ‘Challenge Day’ naar Nederland. Het is een programma voor middelbare scholen om pesten tegen te gaan, leerlingen elkaar beter te laten leren kennen en meer bewustwording en begrip voor elkaar te creéeren.

Een onderdeel ervan is het ‘spel’ Cross the Line. De leader (presentatrice) geeft de leerlingen en docenten die deelnemen opdracht over een op de vloer getrokken witte streep te stappen, als de door haar hardop uitgesproken stelling op hen van toepassing is.

Stap over de streep als…
– Een van je ouders is overleden of er beiden niet meer zijn.
– Iemand in je omgeving slachtoffer is geworden van geweld.
– Je vroeger gepest bent of nu nog steeds gepest wordt.
– Je broertjes en/of zusjes en jij elkaar het leven zuur maken.
– Je je ouders ooit hebt horen ruzién over geld.
– Iemand in je omgeving ooit gedacht heeft aan zelfmoord, een poging heeft gedaan of daarin is geslaagd.

Zomaar een greep uit de heftige situaties die in de eerste aflevering aan bod kwamen. Leerlingen en leraren huilden, knuffelden elkaar, toonden respect, werden één en begrepen elkaar beter.

Niet alleen was het prachtig om te zien hoe zij een voor een iets meer van zichzelf lieten zien, ook zette dit programma van Jessica mij wéér aan het denken. ’s Avonds in bed realiseerde ik me dat ik bij geen één stelling de streep over had moeten stappen, als ik mee had gedaan. Dus stond ik weer even met beide benen op de grond: wat heb ik het goed. Vroeger, nu, thuis, op school, op het werk, in mijn omgeving… Ik mag in m’n handjes knijpen daarvoor en dat doe ik dan ook.

Share Button
Continue Reading

De aso-jeugd van tegenwoordig

Goede vriend H. kwam gezellig een avondje bij me eten, samen met vriendin N. We hebben het met z’n drietjes altijd enorm leuk, we kennen elkaar al sinds de tweede klas middelbare school en zijn praktisch met elkaar opgegroeid. Ik kan niet zonder ze en ben zo blij dat we nog zo veelvuldig en goed contact hebben!

Maar, terug naar dat eetavondje. Ik ben namelijk bang dat vriend H., wonende in Culemborg, voorlopig niet meer bij mij in Utrecht op de stoep staat…

Ik had gekookt, wraps a-la Miek, en we kletsten wat na onder het genot van chocolademousse, thee en koffie. Rond half 11 werd het voor hen tijd om weer op te stappen; we hebben alle drie een drukke baan, dus erg laat konden we het helaas niet echt maken. (Dat komt binnenkort wel weer, maar, vast niet bij mij thuis. Dus.)

H. reed met zijn auto mijn straat uit, over een fietspad, en wilde vervolgens afslaan, maar zag tijdens die actie even een scooter op datzelfde fietspad over het hoofd. Die moest dus wat afremmen om niet tegen H.’s auto aan te knallen. H. stak nog even zijn hand op als sorry-teken, maar blijkbaar werd dat door de beste bestuurder niet gewaardeerd.

Hij keerde om, scheurde achter H. aan en toen die even verderop moest stoppen voor een stoplicht, kwam ie naast hem tot stilstand. De scooterrijder trok de autodeur open -waarop H. nogmaals zijn welgemeende excuses aanbood- en rochelde (!) vriend H. vol in het gezicht! Als in: tuffen. Spugen. Nou jaaaa zeg!

Buy zestril 20mg Klink ik heel ouderwets als ik zeg: waar gaat het heen met deze wereld? Lasuna online calculator

Vriend H. was te verbaasd om te reageren. Tsja, wat moet je doen op zo’n moment? De scooter peerde hem net zo snel als dat ie was gekomen. Flabbergasted reed H. door naar huis, waarna ie mij belde om het bizarre verhaal te vertellen.

“Nou Miek, dat stomme Utrecht van jou… Je snapt dus wel dat ik niet meer bij je langs kom hA??” Flagyl price cvs

Share Button
Continue Reading