De musical All Shook Up – Love Me Tender trekt al een flinke tijd door het land om locale theaters te betoveren met Elvis-songs. Met heerlijke René van Kooten als hoofdrolspeler is het optimaal genieten en swingen geblazen!

Alhoewel deze grote musical van Joop van den Ende Theaterproducties al enige tijd speelt in diverse theaters in het land en Ze.nl ook aanwezig was bij de presentatie van de cast en ook enkele sterren sprak, had ik hem nog niet mogen aanschouwen. Met René en Brigitte Heitzer als hoofdrolspelers moest het echter wel een spektakel zijn, dus nam ik alsnog een kijkje en kwam ik al heel snel tot de conclusie: ga deze voorstelling zien nu het nog kan!

‘Een musical die je ontroert, laat lachen en waardoor je opnieuw verliefd wordt!’ – www.musicals.nl

In All Shook Up – Love Me Tender zien we hoe macho Chad (René van Kooten) vrijgelaten wordt uit de gevangenis. Met zijn motor, leren jack, gitaar en vooral veel aandacht voor het vrouwelijk schoon trekt hij de wijde wereld in en schudt daarbij kleine stadjes wakker met zijn bruisende persoonlijkheid. Als hij getroffen wordt door motorpech, doet hij een klein plattelandsdorpje aan waar de vrouwelijke monteur Natalie (Brigitte Heitzer of Rosalie de Jong) zich over zijn vervoersmiddel ontfermt.

Natalie leeft door Chads aanwezigheid helemaal op. Ze droomt er al jaren van om het suffe stadje te verlaten en op zoek te gaan naar avontuur, natuurlijk met een mooie sexy en stoere man aan haar zijde. Chad kon weleens die geluksvogel zijn en dus stort ze zich vol overgave op hem. Helaas is Natalie eigenlijk niet het type vrouw waar Chad voor valt, dus zal ze daar iets op moeten bedenken. Dit doet ze op een heel eigenzinnige en verfrissende wijze, maar de vraag is natuurlijk of haar acties wel het gewenste effect hebben…

Naast Natalies missie om Chad om haar vinger te winden, volgen we zijdelings nog meer liefdesverhalen. De zoon van de burgemeester (Tommie Christiaan) worstelt bijvoorbeeld met zijn verboden liefde voor de dochter van de simpele (en dus veel lager gerangde) dochter van de kroegeigenaresse. En Natalies vader, die een tijd geleden zijn vrouw verloor, is weer (licht wanhopig) op zoek naar iemand waar hij zijn liefde aan kwijt kan.

Het verhaal wordt ondersteund en versterkt door 25 precies in het verhaal passende -naar het Nederlands vertaalde- klassiekers van The King of Pop: Elvis Presley.

Vrolijke fifties
Chads vrijlating uit de gevangenis, met het passende nummer Jailhouse Rock, trekt gelijk je aandacht en zorgt ervoor dat die ook tijdens de rest van de voorstelling niet meer verslapt. René is ont-zet-tend charmant als macho en vrouwenversierder Chad en je snapt meteen waarom alle vrouwen als een blok voor hem vallen. Met zijn leren jack, legendarische ‘blue suede shoes’ en gitaar zet hij het hele stadje op stelten. (Tipje van de sluier nog voor alle vrouwen: zijn T-shirt gaat uit! En mennn, wat zit daar iets smakelijks onder verstopt…)

Een teleurstelling is het vaak, als bij aanvang van de show blijkt dat niet de bekende hoofdrolspeler op het toneel zal staan, maar zijn/haar alternate. In dit geval maakt dat echter helemaal niets uit, want Rosalie de Jong (die derde werd in de zoektocht naar Mary Poppins) spat van het podium. Wat een humor heeft zij en wat zet ze het personage Natalie geweldig goed neer. Ze heeft er overduidelijk ontzettend veel lol in om in de huid van deze dame met een gouden hart te kruipen. De rol lijkt haar op het lijf geschreven.

De songs van Elvis zorgen daarbij voor een zeer vermakelijke show. Niet altijd zijn ze even herkenbaar, door de vertaling naar het Nederlands, maar ze zijn wel precies op de juiste momenten in de show verwerkt waardoor ze heel goed bij het verhaal passen en ‘m een extra dimensie geven. Denk maar eens aan het welbekende Hound Dog, A Little Less Conversation en Can’t Help Falling In Love, die door de enthousiaste jonge cast met vetkuiven, petticoats en eveneens ‘blue suede shoes’ heel aanstekelijk worden gebracht.

Deze musical, die maar liefst tien keer genomineerd is voor een John Kraaijkamp Musical Award 2010, is zo heerlijk veelzijdig dat ie voor bijna elke doelgroep een feestje is. Niet alleen fans van Elvis zullen genieten, maar ook jongere generaties smullen van dit liefdesverhaal. Want zeg nou zelf: iedereen heeft toch weleens met de liefde te maken gehad? En is de liefde niet toch echt het allermooiste dat er is?

Na het concert van The Baseballs van vorige week maandag en afgelopen donderdag deze musical met Elvis-songs te hebben gezien, ben ik helemaal into rock ‘n’ roll. All Shook Up - Love Me Tender is nog enkele maanden te zien in verschillende Nederlandse theaters, dus grijp je kans en koop nog snel een kaartje!

Kijk op www.musicals.nl voor speeldata en -locaties.

Ook verschenen op Ze.nl

Als er iemand is die een grote donderwolk boven je hoofd kan verjagen, is dat Mika wel. Het beste medicijn tegen een asgrauw humeur zijn namelijk zijn super blije liedjes. Op 7 mei trad hij op in de HMH en Ze.nl was erbij!

In een astronautenpak komt ie op: vanuit de lucht gevlogen tussen de planeten en honderden kleine lampjes die als sterren fungeren, na een intro-toneelstukje van zijn bandleden. Uit zijn meegebrachte koffer tovert ie de zo bekende eerste hit Relax, Take It Easy, waarmee de toon direct is gezet. Big Girl maakt vervolgens, met heuse grote opblaasbare vrouwenbenen, echt duidelijk dat het een mooie Mika-avond zal gaan worden!

De 26-jarige Brits-Libanese Mika blijkt een onuitputtelijke bron van energie. De man is een stuiterbal: hij huppelt, danst en springt over het podium, met constant een enorme grijns op zijn gezicht. Hij geniet zichtbaar van het optreden en leeft zicht helemaal uit. Het diverse publiek (jong, oud, grijs, gezinnen, hetero, gay, stelletjes, singles, huismoeders en het hipste van het hipste) wordt meegesleept in zijn enthousiasme en beleeft een heerlijke avond uit.

Mika maakt ook vocaal indruk. Tijdens het beluisteren van zijn albums Life In Cartoon Motion en The Boy Who Knew Too Much verbaas je je al over die ontzettend hoge tonen die hij weet te produceren, maar live lukt hem dat net zo goed. Vooral bij rustige nummers als Happy Ending, een hoogtepuntje van de show met een prachtig einde dat door het hele publiek wordt meegezongen, staat het kippenvel op mijn armen. De man kan zingen!

In een prachtig kleurrijk decor met een groot scherm vol fantasierijke beelden waar Mika overduidelijk zijn creativiteit op los heeft kunnen laten, hebben ook zijn band en backing vocal-meisjes het erg naar hun zin. Mika zoekt ze regelmatig op voor een maf dansje, een gekke bek of een serieuze samenzang. Eén van de dames brengt zelfs een stukje opera-zang ten gehore, wat door het publiek erg gewaardeerd wordt met een daverend applaus. Mika zelf dwingt respect af door de bezoekers regelmatig aan te spreken met lange zinnen in het Nederlands, die met luid gejuich ontvangen worden.

Met slechts een klein dipje -het ietwat saaie Over My Shoulder waardoor daarna het eigenlijk prachtige I See You niet krijgt wat het verdient- zet Mika een fantastische show neer in de Heineken Music Hall in Amsterdam. De lange toegift met zijn feesthits Grace Kelly en Lollipop is een waardige afsluiter van een wervelende show, met op het podium dansende mensen in cartoonpakjes en enorme gekleurde ballonnen die gezellig over de hoofden en handen van alle fans door de zaal stuiteren.

Conclusie: tijdens een concert van Mika heb je geen sterke drank nodig. Je komt dronken van vrolijkheid de zaal uit gerold en de eerder genoemde Mika-grijns zal ook bij jou voor langere tijd op je gezicht blijven staan!

Ook verschenen op Ze.nl

In een strak uitverkochte en dus bomvolle Melkweg maakten The Baseballs er gisteren een mooi feestje van. Met hun covers in rock ‘n’ roll-stijl zweepten ze het publiek op en lieten ze menig vrouwenhart sneller slaan.

Onder luid gejuich zet de Duitse band, na een uur vertraging omdat de aswolk roet in het eten gooide, hun eerste nummer in. Zangers Sam, Digger en Basti stralen zodra het doek valt, dat hen nog van het direct al uitzinnige publiek scheidde. Met grote vetkuiven, witte blouses met de kraag omhoog en afgetrapte AllStars-gympen hebben ze een guitige uitstraling en flirten ze er meteen op los. De toon is gezet!

The Baseballs veroverden Nederland met hun rock ‘n’ roll-cover van Rihanna’s hit Umbrella, maar het blijkt wereldwijd een succesformule om popsongs van nu in een rock ‘n’ roll-jasje te steken. Het album Strike brengt de muziekstijl uit de 50′s weer helemaal terug en de massaal toegestroomde bezoekers krijgen in de Melkweg te Amsterdam met een heerlijke live show waar voor hun geld.

De mannen schudden de een na de andere aanstekelijke meezinger uit hun mouw, waarbij hun soepele heupen en bijna elastieke benen (denk: Elvis in zijn beste jaren) de dames in de zaal het hoofd op hol brengen. De charmeurs halen vanalles uit met hun microfoons op standaards en kletsen, grappen en flirten met hun publiek, dat heerlijke nummers als Angels (Robbie Williams), Hey There Delilah (Plain White T’s) en Love In This Club (Usher) luidkeels meezingt.

Niet alleen worden er nummers van hun album gespeeld, ook worden we verrast met een aantal ‘nieuwe’ songs. Die aanhalingstekens staan er omdat het nog altijd covers zijn waarmee hun repertoire is uitgebreid, maar dat werkt vooral in hun voordeel: elk nummer is, na even een ‘welke is dit ook alweer?’, direct mee te zingen waardoor de aandacht van het publiek niet verslapt. Onder andere Sex On Fire (Kings of Leon), Poker Face (Lady Gaga) en Chasing Cars (Snow Patrol) zijn te herkennen in de bijna twee uur durende setlist.

Het is jammer dat het publiek halverwege de show de prachtige a capella-versie van onder andere Bleeding Love (Leona Lewis), met slechts een mondharmonica en knippende vingers als begeleiding, niet erg weet te waarderen – de swingende nummers hebben blijkbaar toch de voorkeur. Gelukkig zijn er genoeg songs op voorraad en gaan de jongens, met hun eveneens gevetkuifde band, vrolijk verder. De vraag ‘Who wants to be our girlfriend?’ wordt met oorverdovend gegil beantwoord, waarop Don’t Cha (The Pussycat Dolls) wordt ingezet.

Als de hit Umbrella dan eindelijk wordt gespeeld, gaat het dak eraf. Daarna volgt nog Let Me Love You (Mario), waarbij de zangers van plaats wisselen met de band en ze allemaal laten zien hoe ongelofelijk muzikaal ze zijn. Met Hot N Cold (Katy Perry) en The Look (Roxette) komt er dan echt een einde aan een fantastische Baseballs-avond in Amsterdam. Kom maar op met dat volgende album!

Ook verschenen op Ze.nl

Ik zweer bij mijn iPhone. Hij is 24/7 bij me in de buurt en als ie dat -om een onverklaarbare reden- opeens niet is, raak ik direct in paniek. Als soulmates bestaan, is m’n iPhone de mijne. Maar toen was er de BlackBerry…

Ruim anderhalf jaar geleden kreeg ik Apple‘s iPhone in mijn bezit. Collega’s hadden er al eerder mee lopen pronken en ik, met mijn honger naar gadgets, moest en zou ‘m ook hebben. Het bleek een gouden match, liefde op het eerste gezicht: mijn iPhone en ik waren geruime tijd heel gelukkig samen.

Maar zoals vaker gebeurt in relaties, ga je je na een tijdje ergeren aan bepaalde eigenschappen van je partner. Zo ook bij ons; er verschenen kleine barstjes in ons gelukkige samenzijn. Ik kon bijvoorbeeld maar niet wennen aan zijn touchscreen. Of het nou ligt aan mijn kleine worstenvingertjes of dat het een vaststaand feit is dat touchscreens gewoon niet voor iedereen zijn weggelegd, ik was er klaar mee. Bovendien is het slecht gesteld met zijn uithoudingsvermogen: zijn batterij gaat nooit langer dan een dag mee, daarna moet ie dringend aan het zuurstof. Misschien ook deels mijn eigen schuld, ik put hem overduidelijk uit, maar toch… Irritant is het zeker!

En dus ging ik vreemd.
Heel slecht, ik weet het. Maar ik zag steeds meer, heel hippe, jonge meiden met een BlackBerry rondlopen. Zo’n telefoontje met een toetsenbordje dat er zo fijn typbaar uitziet, nonchalant in de hand gehouden bij alles wat ze doen… Het doet een beetje Gossip Girl-achtig aan. Het begon meer en meer te kriebelen, ik wilde hem ook. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en vroeg dus een testexemplaar aan. Ik moest en zou weten of mijn affectie voor de iPhone nog sterk genoeg was of dat het tijd was voor een nieuwe ware liefde.

Om mij heen kreeg ik verschillende reacties. Een paar mensen juichten het toe, degenen die ook een BlackBerry als levenspartner hebben. Maar wat vooral overheerste, waren de kreten van afschuw. ‘Van iPhone naar BlackBerry? Dat kun je toch niet serieus menen? Dat zijn minstens 10 stappen terug!’ Maar ik was eigenwijs, ik wilde het helemaal zelf zien, doen en voelen.

Toen de BlackBerry Curve 8520 werd bezorgd, voelde ik gelijk die spanningskriebels die je altijd voelt bij een nieuwe date. Zou het wel klikken? Qua uiterlijk was ie in ieder geval al m’n type, hij glinsterde me toe vanuit de doos en ik kon niet wachten om met ‘m aan de slag te gaan.

Natuurlijk moest ik erg wennen aan mijn nieuwe partner. Op zijn knopjes drukte ik, zoals verwacht, maar al te graag. Wat voelde ie heerlijk soepel aan! Zijn menu was echter andere koek: daar had ik duidelijk een gebruiksaanwijzing voor nodig. Ik doe echter niet aan gebruiksaanwijzingen, daar ben ik veel te eigenwijs voor. Ik wil een telefoon gelijk doorhebben en lukt dat niet, is ie al snel afgeschreven… zelfs als dat stiekem gewoon aan mijzelf ligt. Helaas voor mister BlackBerry gebeurde dat dus.

Met hangende pootjes terug
Ik downloadde een stel applicaties (apps, for short), haalde mijn mail binnen, verzond wat voor BlackBerry zo kenmerkende Ping-berichten en Twitterde natuurlijk naar hartenlust, maar het was het toch net niet. Vergeleken met mijn vorige partner is de BlackBerry maar ingewikkeld; met de iPhone zou zelfs mijn ma direct overweg kunnen! (No offence overigens, mijn mama is best hip met een actief Hyves-account, een lange MSN-lijst en Nokia-mobieltje waarmee ze volop sms’t. Bovendien leest ze Ze.nl én mijn eigen blog.)

Ik kon niet anders dan al snel bekennen dat ik mijn iPhone heel erg miste. Ondanks zijn ‘flaws’ is het gewoon de beste telefoon (a.k.a. levenspartner) die ik me maar kan wensen. De mogelijkheden zijn eindeloos, het aantal apps ontelbaar en de gebruiksvriendelijkheid niet te overtreffen. Het is mijn beste maatje, mijn lover, mijn alles… Met hangende pootjes ging ik dan ook terug.

En zo gaat dat in relaties: elkaar accepteren zoals je bent, je bij iemands mindere eigenschappen neerleggen en daar zo goed en kwaad als het gaat mee zien te dealen. Door het aanschaffen van extra opladers -zodat ik er altijd en overal eentje bij me heb- en wat meer tijd te nemen voor het tikken van een berichtje, zijn de barstjes in onze relatie gelijmd en kunnen we weer jaren vooruit. Door buiten de deur te snoepen, realiseerde ik me weer wat ik eigenlijk al had en waardeer ik hem alleen nog maar meer.

Ik en mijn iPhone… We leven nog lang en gelukkig!

Ook verschenen op Ze.nl