Archive for the 'Miek & sport' Category

zaterdag, september 6th, 2008

Dancing with the Stars goes Suriname

Op een bruiloft moeten natuurlijk ’s avonds de voetjes van de vloer. Nu kan ik aardig dansen, zolang ik maar gewoon los mag bewegen, in mijn up. Van stijldansen heb ik nooit kaas gegeten. Mijn moeder vond eigenlijk altijd dat het bij mijn opvoeding hoorde om mij ‘op stijldansen te doen’, maar ten eerste had ik er geen tijd voor (vanwege al die andere sporten die ik al deed) en ten tweede betwijfel ik of ik ooit een geschikte danspartner had kunnen vinden. Kortom: van dat stijldansen is het nooit gekomen.

Daar had ik tijdens de bruiloft van Naomi en Tim in Suriname toch wel spijt van. Er was een heerlijke salsa-achtige Caribbean-style band en ik was bang een flinke flater te slaan tussen al die heupwiegende setjes. Tot de bruidegom me bij mijn armen (en heupen) greep: ‘Kom Miek, met jou moet ik ook zeker een dansje maken!’ HELP! Tim en Naomi hadden namelijk geoefend en kwamen niet slecht voor de dag. Dat ging mij nooit lukken!

Na een paar voorzichtige kleine pasjes en wat geschud met mijn kont, werd het wat eentonig en bekende ik beschaamd aan Tim dat ik niet veel meer kon dan dit. Daar dacht hij duidelijk anders over: ‘Oh jawel hoor, let maar eens op!’ En whoesh, daar ging ik! Meneer slingerde me van zich af, liet me soepeltjes onder zijn arm door draaien en trok me vervolgens weer galant terug in zijn armen. Wauw. Ik kan dansen! :)

Wat blijkt: dansen in paren is zo moeilijk nog niet, als ik maar een partner heb die stevig leidt. Gooi me, draai me, duw me… ik volg wel. En dan ziet het er nog best okee uit. Vrijwilligers? ;)

maandag, juli 14th, 2008

Ik ga het weer doen!

Zoals jullie wellicht weten, is mijn Theo profvolleyballer. En aangezien ik zelf ook vanaf mijn 12e verslaafd ben aan dat spelletje, zijn wij een ideale combinatie. Ik zit bijna elke wedstrijd fanatiek aan te moedigen op de tribune en als we na een wedstrijd terugrijden naar huis, kunnen we samen de hele wedstrijd analyseren. En die mogelijkheid heb ik, omdat ik er zelf nu alweer twee seizoenen helemaal uit ben en dus zaterdags altijd vrij ben. Twee seizoenen lang heb ik zelf geen bal aangeraakt, maar heb ik mijn lieverd de sterren van de hemel zien spelen bij Omniworld en Jong Oranje.

Ik ben destijds gestopt, omdat het me toen allemaal even teveel werd. Ik was afgestudeerd en ging direct fulltime aan het werk, wat voor mij heeeeeel erg wennen was. De omschakeling van het studentenleven naar die ‘echte’ baan, ging bij mij niet zo lekker helaas. Drie keer per week met mijn zo geliefde sport bezig zijn, kon ik er helaas niet meer bij hebben en met pijn in mijn hart heb ik toen het bijltje (balletje?) erbij neergegooid.

Tot nu. Het kriebelt. Het kriebelt heel erg! Mijn leven is op orde, volledig in balans. Ik ben overal aan gewend, heb de leukste baan op aarde en ik moet gewoon sporten. En wat kan ik dan beter gaan doen dan volleyballen? Weer bij een team horen, leuke dingen met hen doen, lekker fanatiek die competitie in en zaterdagen in de sporthal…

En dus ga ik het doen! Ik ga terug naar Taurus uit Houten, waar ik al twee seizoenen speelde en ook Theo heb leren kennen. Ik ken er al veel mensen en voor Theo is het ook heel erg leuk om daar regelmatig terug te komen. Om bij mij te kijken (natuurlijk!), maar ook om zijn vrienden vaker te zien die hij daar nog heeft. Volgend seizoen speel ik met Taurus Dames 3 in de 3e divisie, het niveau waarop ik daar ook ben gestopt en waar ik nu weer op mag instromen. Super!

Enige nadeel: ik zal niet meer elke wedstrijd van Theo kunnen zien, want we spelen natuurlijk allebei op zaterdag onze competitiewedstrijden. Maar we gaan ons best doen dit zo goed mogelijk te combineren en zoveel mogelijk van elkaar te zien. Want ik weet zeker dat ik op mijn best speel met mijn liefie langs de kant.

Can’t wait!

zaterdag, april 5th, 2008

Sporty Miek… again!

Voor de zoveelste keer is het voornemen weer gemaakt: ik moet gaan sporten. De zomer komt eraan (ja echt, voor je het weet is het zover en moet je weer in bikini) en ik wil heel graag met mijn lief en vrienden aan het water kunnen liggen zonder me ongemakkelijk te voelen. Dan zal ik er nu toch echt aan moeten geloven!

Ik was vorig jaar heel fanatiek begonnen bij Touchee Dance Company: een uurtje streetdance per week. Toen ik nog bij Randstad werkte, ging ik direct na sluitingstijd van de vestiging uit mijn dak op de hipste beats. Ideaal! Want ik ken mezelf: als ik eenmaal op de bank ben geploft en het avondeten naar binnen heb gewerkt, krijg je me met geen mogelijkheid meer verplaatst.
Nu ik in Amsterdam werk, is dat vroege tijdstip van die dansles voor mij niet meer te halen en ben ik simpelweg te lui om een nieuwe latere les te zoeken. Zo ben ik dus al weken niet meer geweest en heb ik vorige week besloten het abonnement maar stop te zetten. Tsja, ik kan mijn geld wel beter besteden natuurlijk.

Tot ik gisteren weer jammerend voor de kast stond. Het lijkt alsof ik heel veel kleren heb, maar in werkelijkheid past een groot gedeelte me niet meer of zit lelijk strak. No way dus dat ik daarin ga lopen! En ik vertik het om nieuwe kleren in een grotere maat te kopen, dus dan wordt de kledingvoorraad op een gegegeven moment wel heel krapjes natuurlijk… letterlijk en figuurlijk.

Theo zag het met lede ogen aan en deed een nieuwe poging mij te helpen: ‘Zullen we vanaf volgende week minstens twee keer per week samen gaan sporten? Ik betaal je abonnement! Dan gaan we bij die mooie sportschool in Houten, waar we kunnen fitnessen, squashen en ook nog lekker een zonnebankje kunnen pakken!’ En dit alles met een grote smile.

De schat.

Vanaf volgende week moet ik eraan geloven, moedigen jullie me aan om het ook echt te gaan doen en volhouden? :)
Project Zomerfiguur gaat maandag 7 april  van start!

woensdag, september 12th, 2007

Van squash naar City Jam

Zie je, ik heb gewoon geen discipline. Zelfs wanneer ik samenwoon met een topsporter, lukt het me niet om me wekelijks naar de squashbaan te slepen. Had ik een tijdje terug nog enorm mooie voornemens, is daar in de praktijk nog bar weinig van terecht gekomen. Iedere keer als Theo het initiatief nam om nu écht eens te gaan sporten, wist ik met mijn onweerstaanbare (*grinnik) charmes weer voor elkaar te krijgen dat het toch weer een avondje voor de tv werd.

Tot dat Mirthe me erop attent maakte dat bij haar dansvereniging Touchee deze week weer het nieuwe blok van 4 weken begon! Ik had deze club zelf ook al ontdekt en me al voorgenomen om ooit eens te gaan kijken. Nu moest het er maar eens van komen! Vriendinnetje Paulien heeft vroeger ook volop gedanst en was direct enthousiast toen ik haar vroeg met me mee te gaan. Weer een poging in het kader van ‘met een sportmaatje word je beter gestimuleerd’.

Afgelopen maandag was het zover en ik kan maar één ding zeggen: het was supergaaf! We deden mee met een les City Jam, vergelijkbaar met het bekendere streetdance. Heerlijk up-tempo, weg met de technieken en keurige houdingen die ik vroeger bij jazzballet aangeleerd kreeg, en gewoon gáán! Stoere muziek, gave danspassen en twee overactieve leraressen zorgden ervoor dat ik die kick van het dansen weer helemaal terugkreeg. Ik heb me heerlijk uitgeleefd alsof ik weer op een podium voor een stampvolle zaal danste. Paulien en ik waren het erover eens: wij gaan dit wekelijks doen! Onze voorkeursavond zat helaas vol, waardoor we het komende blok helaas gescheiden moeten dansen (ikke op woensdag en Pien op donderdag), maar we staan op de wachtlijst. Mocht er een maandagplekje vrijkomen, worden wij als eerste op de hoogte gesteld. Want dat is wel zo gezellig natuurlijk.

Toen ik thuis kwam, bleef het nog lang druk in mijn hoofd en kostte het me moeite om in slaap te vallen. Ik was net een stuiterbal en Theo werd he-le-maal gestoord van me. Maar uiteraard was hij ook blij dat ik het zó leuk had gevonden. De volgende dag zijn Pien en ik direct op zoek gegaan naar hippe streetdance-sneakers, een lekker zittende dansbroek en coole topjes. We blijven immers vrouwen en óók tijdens het sporten willen we er tiptop uitzien! :-)

maandag, augustus 6th, 2007

Oh ja, ik zou gaan sporten…

Een hele tijd geleden vertelde ik dat ik weer zou beginnen met sporten. Althans, dat ik in dubio zat over welke sport het dan zou gaan worden. Zou ik het volleyballen weer oppakken of zou ik toch weer een leuke dansgroep zoeken? Ik zal jullie even updaten over de stand van zaken.

Dat volleyballen gaat ‘m niet worden. Ik dacht een leuk en geschikt team te hebben gevonden in Utrecht, maar helaas hadden zij geen plek omdat een aantal speelsters uit hogere teams een stapje terug wilden doen. Pech dus! Ik kon wel terug naar mijn oude club in Houten, maar dan zou ik op een heel ongunstig tijdstip moeten trainen en eigenlijk ook op ‘n iets te laag niveau naar mijn zin. Zie ik niet zitten! En andere clubs zijn eigenlijk geen optie. Ik mis het spelletje wel, zeker als ik met Theo dan even een balletje overspeel, maar ik denk dat het definitief over is voor mij. Voor een laag niveau ben ik veel te fanatiek en ik denk dat ik een ho(o)g(er) niveau niet meer zal halen omdat ik er al te lang uit ben.

Het dansen was bijna gelukt. Ik heb in ieder geval een leuke vereniging gevonden (van horen zeggen) waar ze in diverse groepen en bijbehorende dansstijlen lesgeven. Ik zou een keer gaan kijken en een proefles meedoen, maar dat kwam er steeds niet van. Iedere keer was ik te moe of had ik iets anders belangrijk(er)s. Of ja, ik was gewoon te lui. Ik snap er niets van, want vroeger was ik onwijs sportief; soms net een jongetje! Maar daar is helaas weinig meer van over. Die proefles ga ik zeker nog wel een keer volgen, alleen weet ik dus nog even niet wanneer… ;-)

Nadat ik voor de vakantie (en erna ook nog trouwens) zo ontevreden was over mijn bikini-lijf, vond Theo dat ie te hulp moest schieten (niet omdat hij het met me eens was, maar omdat ie het niet leuk vindt om een ontevreden vriendin te hebben!). Hij wordt dus mijn sportmaatje! Ik weet niet of jullie inmiddels een beeld van Theo hebben, maar hij is dus bijna té sportief… sport, sport, sport: hij krijgt er nooit genoeg van. Dat is zijn leven als topsporter: heeft ie zelf de hele dag in de gewichten gehangen en een looptraining gehad, gaat ie daarna ’s avonds gerust nog even een balletje slaan op de squashbaan. En dat is dus precies wat wij samen gaan doen: squashen!

Aangezien ik een aardig balgevoel heb en racketsporten superleuk vind, zullen we één avond per week een baan afhuren (je moet ergens beginnen, het kan altijd nog vaker…) en ons eens flink de benen onder het lijf vandaan rennen. Naja, ik denk hij vooral mij zal laten rennen en zelf niet al te moe zal worden. Maar goed, alles voor het goede doel: mijn conditie en lijf!

Het voordeel is dat Theo mij echt aan de sportafspraak zal houden. Geen smoesjes dus! Aan de andere kant ook een nadeel: als ik weer eens kapot uit mijn werk kom, zal ik hem best eens vervloeken met z’n sportafspraak… ;-)

————————

Update 07/08 16.15 uur: Theo wilde gelijk spijkers met koppen slaan, dus we zijn vanmiddag al geweest! Ben net terug, helemaal gesloopt. En ik heb een nieuwe bijnaam ‘Tomato’, dus je begrijpt hoe ik eruit zie…

zaterdag, maart 31st, 2007

Volley of jazz?

Nu ik alweer zo’n 9 maanden aan het werk ben en het sporten eigenlijk zo’n beetje heb afgezworen, begin ik het juist weer te missen. Mijn vriendinnetje Paulien doet verwoede pogingen om een tripje naar de sportschool voor mij zo aantrekkelijk mogelijk te maken (door er bijv. een girlsnight aan vast te knopen of me te lokken met de heerlijke sauna die bij het abonnement inzit), maar ik ben daar toch echt geen type voor. Heb het echt een paar keer geprobeerd, maar na 1 à 2 keer ben ik het alweer zat. Ik heb simpelweg de discipline niet en doe veel liever iets in een vaste groep. Gezien mijn jarenlange volleybalachtergrond ligt het voor de hand dat ik dat weer oppak. Er is echter nóg een optie…

Ik heb een hele tijd aan jazzballet gedaan. Vroeger, toen ik het nog kon combineren met school en volleybal, danste ik één keer per week de sterren van de hemel. Ik zat in een (vonden wijzelf) best professionele groep meiden die dolenthousiast waren over wat ze deden. Ik was het jonkie van het stel en danste vrolijk mee. Ondertussen enorm opkijkend naar die oudere meiden en hun in mijn ogen super volwassen leventjes. 

Eén keer per week trainden we ons suf op de nieuwste pasjes op de hipste hits. We hadden een lerares die geweldig creatief was en ook de oudere meiden kregen de kans om mee te denken over de dans. Af en toe hadden we een optreden waar ik me dan enorm voor kon opladen. Van tevoren was ik zo enorm zenuwachtig dat ik er misselijk van werd. Maar eenmaal op het podium en de muziek die uit de boxen schalde… ja, dat gaf zo’n enorme kick! We hebben onder andere in het Congresgebouw in Den Haag gestaan, en mooie dansen gemaakt op o.a. Janet Jackson en musicals Miss Saigon en De Jantjes. Een enorm gave tijd, die ik helaas moest afbreken omdat ik meer ging trainen voor volleybal dat toen echt heel goed ging. Ik moest een keuze maken, ook omdat het VWO ook nog even gehaald moest worden natuurlijk. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid van mijn jazzgroep Heartbeat. 

Volleyballen deed ik vanaf mijn 11e ongeveer. Gestart bij VC Shot in Culemborg, daar de gehele jeugd doorlopen om op mijn 16e te debuteren in Dames 1 dat uitkwam in de 2e divisie. Ik heb enorm veel geleerd en het daar altijd naar mijn zin gehad, maar in de laatste seizoenen ging het met de club niet heel best. Veel ervaren speelsters namen afscheid of deden een stapje terug, maar qua aanvulling vanuit de jeugd kwam er niet genoeg. Gevolg: twee keer degradatie achter elkaar. Ik zocht iets anders en vond het in Houten bij Taurus, waar ik twee seizoenen heb gespeeld (en niet te vergeten: waar ik Theo heb leren kennen!). Een mooie club, maar het 2e seizoen daar was niet mijn gelukkigste qua blessures en gevoerd beleid. Dat deed mij besluiten om er echt een jaartje tussenuit te gaan. Ik kon het ballen echter toch niet laten en Shot vroeg me voor Dames 2. Het was een leuk en gezellig seizoen, maar daarna werd het toch weer Dames 1. Het verdere verhaal is voor de meesten wel bekend; ik moest helaas stoppen omdat het in combinatie met mijn nieuwe fulltime job in Utrecht echt allemaal teveel was. 

Dan zijn we weer bij het beginpunt beland: Marieke wil weer gaan sporten. Wat zal het worden? Beide sporten lonken weer; mijn avondjes in Almere als ik Theo aanmoedig bij Omniworld en mijn middagjes in de Taurushal kijkend bij oud-ploeggenoten trekken me toch weer richting de balsport. Maar bij films als Step Up (onlangs aan mijn dvd-collectie toegevoegd; aanrader!) en Save The Last Dance begint het dansen weer te kriebelen en snak ik naar de kick van het optreden.

Moeilijk, moeilijk… Ik ga eens wat research doen naar mogelijkheden en hou jullie op de hoogte!