We Owned The Night
Toen Nike bekendmaakte een run speciaal voor vrouwen te gaan organiseren, was ik er als de kippen bij. Ik hou van die speciale ladies runs. Dat soort evenementen geven me altijd een beetje het gevoel dat hardlopen toch een teamsport is.
Gisteren was het zover: We Own The Night, een 10 km run door het Amsterdamse Westerpark. Deze run wordt door het sportmerk in diverse steden over de hele wereld georganiseerd en nu was ook ons landje aan de beurt. Collega Debbie was zo lief om mijn startnummer op te halen bij de Nike Store in Amsterdam en wat bleek: ik had nummer 6. Van de in totaal 2800 deelneemsters!
Voorafgaand aan de race was ik super nerveus. Mede door het slechte weer en veel afspraken had ik weinig getraind. Eigenlijk was ik gewoon helemaal niet goed voorbereid en was mijn laatste 10K veel te lang geleden. Zou ik het wel halen? En in wat voor tijd dan? Meestal ben ik tevreden als ik ‘m net onder het uur loop, maar dat zou een pittige opgave worden.
Van tevoren wist ik al dat er heel veel bekenden mee zouden doen. Ik verzamelde bij het groepje van GirlsLove2Run’s Fieke en Francien (die gevolgd werden door een cameraploeg) en daar trof ik ook make it count-maatje Lisa. Daarna zag ik nog blogsters/Twitteraars Annemerel, Esmée en Claartje. Ik had vriendinnetje Paulien uit Den Haag gestrikt, zij rende haar eerste 10 km in wedstrijdverband. En ook vriendinnetje uit Culemborg Veerle en Johans collega Sigrid waren van de partij. Wat een gezelligheid!

Over de run zelf kan ik kort zijn: die ging helaas niet heel best. De start was te gek, met leukie Jan Kooijman als host van de avond. Maar mijn benen voelden zwaar, het parcours was op sommige stukken heel smal waardoor je moest inhouden of afgesneden werd en er zaten een paar heuvels in, wat ik helemaal niet gewend ben en wat mijn knie ook niet heel tof vond.
De finish was gaaf bedoeld, namelijk IN de Gashouder, maar omdat daar een opstopping ontstond, kwam er nogal abrupt een einde aan je run. Niet fijn, ik wil na de finish altijd even rustig uitwandelen en een flesje water leeglurken. Ook was het binnen echt stikbenauwd. De halfnaakte mannen die het welverdiende armbandje aanreikten, konden me op dat moment dan ook gestolen worden, haha.
Mijn eindtijd was 1.00.57. Daar ben ik dus niet zo blij mee, maar ach. Het was gewoon mijn eigen schuld, ik had te weinig gelopen en dan kun je niet verwachten dat je een toptijd neerzet. De sfeer was echter te gek, zo gaaf om te zien hoe bijna iedereen het oranje wedstrijdshirtje had aangetrokken en we een ellenlange sliert sportieve chicks vormden.
Aanstaande zondag ga ik in de herkansing, dan loop ik de Marikenloop in Nijmegen. En daarna is het toch echt zaak dat ik ga trainen richting die 16K! Op naar de Dam tot Dam!



Eindelijk is het zover. Het is lente! We hebben de koude, gure tijden achter ons gelaten en de zon laat zich steeds vaker en langer zien. Wat heb ik hiernaar uitgekeken! De winter duurde zo verschrikkelijk lang en het hardlopen wilde daardoor maar 











