Archive for the 'Miek stuff' Category

maandag, september 22nd, 2008

Feeling skinny Uggly

Eindelijk is het zover: ik heb Uggs! Ik denk er al heel lang over; iedere keer als ik iemand met die heerlijke pantoffelschoenen zag lopen, werd ik stikjaloers. Genoeg mensen vinden ze lelijk (uggly!), maar ik vind ze gewoon schattig. En dus had ik er maling aan: mijn eerste paar is gekocht. Ik heb de zogeheten ‘cardy’ versie, de gebreide. Wat helemaal in harmonie schijnt te zijn met de aankomende knitwear-trend van deze winter (handig, werken voor een vrouwensite).

Maar door die Uggs ben ik noodzakelijkerwijs van mijn geloof afgestapt. Ik was namelijk altijd zwaar TEGEN de skinny jeans. Ik vond die wortelbroeken alleen mooi staan bij heeeeeel slanke meisjes, zelf wilde (durfde?) ik er niet aan. Tot ik dus vorige week in de Uggs-winkel stond, aan die verkoopster vroeg of ik mijn Uggs niet gewoon gelijk aan kon houden en dus met hangen en wurgen mijn spijkerbroekje in de laarsjes propte. “Je moet eigenlijk een skinny jeans aan als je ze over je broek heen wilt dragen. Je spijkerbroek is wel een beetje te wijd he?” Grrr. Dat mens had gelijk. Er zat niks anders op: Miek moest aan de skinny jeans.

Dus heb ik direct maar een bezoekje gebracht aan de ONLY-shop, me in een zwarte stretch skinny (dat kleedt het meest af) gehesen en die ook maar gelijk aangehouden. En ik moet toegeven: het staat me niet slecht! ;)

Vol trots liep ik vervolgens te paraderen over de Utrechtse grachten. Ultra hip in mijn skinny jeans met echte Uggs. Het is waar wat ze zeggen: troostshoppen is een erg goed medicijn tegen een k*tgevoel…

woensdag, september 10th, 2008

Yesssss

Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van een redactrice van de Yes. Ze was via via op mijn weblog gekomen en ze vond hem leuk! Nu is dat natuurlijk altijd fijn om te horen, maar al helemaal van een redactrice van een leuk populair tijdschrift; ze vroeg me namelijk of ik een keertje in de Yes wilde in hun rubriekje ‘Bloggen’!

Extra aandacht voor mijn blogje is natuurlijk nooit verkeerd, dus ik werkte er graag aan mee. Ik wist alleen niet precies in welke Yes ik zou komen te staan… tot ik deze week van Sanne en andere vriendinnen verraste smsjes kreeg: ‘Hee, ik zie je hoofd in de Yes!’

Uiteraard ben ik diezelfde dag naar een sigarenwinkeltje gehold om een Yes te kopen en heb ik de afbeelding ingescand, zodat al mijn trouwe blogvriendjes en -vriendinnetjes kunnen meegenieten van dit heugelijke feit. Tadaaaaaaaaaa:

dinsdag, augustus 5th, 2008

I did it!

Ik ben er weer! Helemaal alive and kicking. Het duffe is voorbij en ik heb weer een stralend gebit. Couldn’t be happier! Thanx voor jullie lieve steunbetuigingen!

In de wachtkamer was ik wel ontzettend bang en zenuwachtig. Gelukkig mocht Theo mee tot ik in slaap gevallen was. Zoals al gezegd zag ik nog het meest op tegen die naald; dat was terecht, want die deed ook echt wel even gemeen zeer (of mijn pijngrens is gewoon heel laag). Vervolgens kreeg ik stickers op mijn borst en buik om mij in de gaten te houden tijdens de narcose en werd constant mijn bloeddruk gemeten. Best wel engig allemaal. Gelukkig was de anesthesist heel aardig en vroeg ie me honderduit over mijn vakantie… nog voor ik op alles antwoord had gegeven was ik al weg, heel gek om te voelen dat je wegzakt in een hele diepe slaap (ik was nog nooit onder narcose geweest).

En voor ik het wist, werd ik wakker in een rolstoel en zat mijn lieve Theo me lachend aan te kijken. Daar was ik weer! Ontzettend duf en slaperig, een dikke mond van de verdoving, pijn aan mijn keel van de buis/slang die daar heeft gezeten en slappe benen. Na een tijdje mocht ik naar huis en werd ik in de rolstoel naar de auto gereden. Thuis plofte ik op bed en wilde ik niks anders dan slapen. Gelukkig kon dat ook! :)

Theo heeft heel lief soep voor me gemaakt, dus ik heb net weer voorzichtig wat gegeten. Mijn mond voelt heel raar, maar in de spiegel ziet alles er perfect uit. Gaatjes zijn gevuld, ik heb gladde tanden en alle grijze vullingen die ik had, zijn mooi wit gemaakt. Wat ben ik blij!! Ik kan er weer helemaal tegenaan, dit is echt een aanrader voor mensen die zo bang zijn als ik. Het is nu de bedoeling om elk half jaar op controle te gaan daar, dat kan gewoon zonder narcose. Hopelijk kunnen zij mij helemaal van mijn angst af krijgen. De eerste stap is in ieder geval gezet: mensen van de Narcosetandarts: bedankt!!!

P.S.: Ik zag iets over de narcose in de comments… Het is inderdaad niet goed voor je om onder narcose te gaan, maar zij pakken het iets anders aan. Door je infuus krijg je alleen een heel sterk slaapmiddel en zodra je van de wereld bent, verdoven ze je mond op de normale manier, zoals een ‘normale’ tandarts het ook zou doen. Dus toen ik wakker werd, was ik alleen maar moe en totaal niet misselijk ofzo. Ik had alleen voor mijn gevoel een heel dikke mond! :) Maar die verdoving is nu gelukkig helemaal uitgewerkt.

maandag, augustus 4th, 2008

Het is zover - wish me luck!

Ik ben bang. Extreem bang. En daarom was ik heel trots op mijzelf dat ik eindelijk die afspraak maakte voor het intake-gesprek. En daar had ik voor het eerst van mijn leven een fijn gevoel bij zo iemand; een hele barrière werd daarmee doorbroken. Een behandelplan werd gemaakt, een afspraak voor de echte behandeling werd vervolgens vastgelegd. Wel na flink wat gebel en gepost met de verzekering… of het allemaal wel vergoed werd. En gelukkig kwam daar dat verlossende telefoontje: ja! Dankjewel IZA!

Dat ik morgen na ruim 3,5 jaar eindelijk naar de tandarts ga, is voor mij een enorme overwinning. Ik word onder narcose gebracht, dus zal van de hele behandeling niks meekrijgen. Ze gaan mijn gebit volledig reinigen, oppoetsen en wat kleine verwaarloosde gaatjes vullen. En dit alles terwijl ik lekker lig te slapen. Als ik wakker word, ben ik er weer voor een flinke tijd vanaf! Alhoewel, ik heb me voorgenomen om vanaf nu echt weer elk half jaar te gaan.

Ik vind het doodeng. Want bij narcose hoort een infuus. En bij een infuus horen naalden. En laat ik daar nou ook net weer bang voor zijn. Duimen jullie voor me? Morgen om 13.30 uur ga ik onder zeil!

maandag, juli 7th, 2008

De schaamte voorbij

Het voordeel van alleen thuis zijn, is dat je lekker kunt doen waar je zin in hebt. Zo kun je een hele zaterdag in je slobberkleren rondlopen, jezelf heel zielig vinden dat je zo lang zonder je liefje moet, mag je heel veel rommel maken en je activiteiten beperken tot het voor de zoveelste keer kijken van Sex and the City, een nieuw DS-spel spelen en delen van een goed boek lezen. Je kunt ongedoucht alles eten wat los en vast zit (en er daarna ook weer keihard spijt van hebben), hardop praten tegen je schildpadjes en stiekem eens een keer je crosstraining overslaan (geen drill instructor Theo die je een schuldgevoel aanpraat als je een keer echt geen zin hebt).

Maar het mooiste is nog, dat je ongegeneerd met een deo-bus KEIHARD (en vals… dat dan weer wel) voor de spiegel mee kunt staan bleren (en dansen, niet te vergeten) met de foutste hits. Of met hele mooie nummers die door jouw toedoen vanzelf transformeren tot dat fouts. Geweldig! Je weer even jong voelen, je weer even laten gaan. En als de deo niet binnen bereik is, pakken we gewoon de haarborstel.

Ik weet heel goed dat ik valser zing dan een kraai, dat is mij vaak genoeg gezegd. Maar stiekem vraag ik mezelf soms af of men niet gewoon overdrijft. Want ik vind het zelf in mijn eigen oren toch best wel aardig klinken. Ach, wie doet me wat. Ik en mijn deo-bus: de beste vrienden. I’m gonna be a star!

In my dreams… ;)

zondag, juni 29th, 2008

My loved ones…

zaterdag, juni 7th, 2008

Hup Holland Hup!

Ik ben in de ban. Van het EK Voetbal natuurlijk! Vandaag is het officieel begonnen en a.s. maandag wordt het voor ons voor het eerst echt spannend. Want dan spelen ‘onze’ jongens. Onze helden. In wie ik alle vertrouwen heb. Overigens lijk ik hierin een beetje alleen te staan, want uit onderzoek is gebleken dat het grootste deel van de Nederlanders het nog maar moet zien. Of onze jongens het redden. Nou, die oranje leeuw staat dus mooi in zijn hemd!

Ik vertik het om negatief te zijn. Zo’n groot sporttoernooi, waar ons land eens in de 2 jaar (WK’s meegerekend) van op z’n kop staat, vraagt toch om positiviteit?! Ik wil die gekte voelen. Ik wil die spanning zien bij mensen die normaal gesproken niets om voetbal geven. Ik wil die saamhorigheid tussen Ajacieden, Feyenoorders en PSV-fans. Ik wil met z’n allen achter Oranje staan!

Ik volg het op de voet; met vrienden, familie en met collega’s op ons grote EK-WK.nl Voetbalfeest, in onze straat vol oranje vlaggetjes. En bij de AH met de schattige Welpies, bij de Super de Boer met de voetbalpoppetjes, bij de Blokker met het Brulshirt en bij de Nuon met de Nederlamp.

Maandag sta ik er: met oranje gekleurde plastic beha-cups over m’n t-shirt, een oranje hoela-rokje, de Trom-Pet van Heineken en oranje cheerleader pompons.

Lieve Klaas-Jan en kornuiten: maak heel Nederland gelukkig! Heel veel succes!

P.S.: Ben je een echte EK Voetbal-nitwit en heb je er de ballen verstand van? Lees dan ons artikel ‘EK voor beginners‘ op Ze.nl!

zondag, juni 1st, 2008

Applausje waard

Is het niet ontzettend knap dat ik, na DIT verhaal en 2,5 jaar niet te zijn geweest, nu eindelijk een afspraak heb gemaakt voor een intakegesprek bij de narcosetandarts…?

Ben best een beetje trots op mezelf.

donderdag, mei 1st, 2008

Ik & mijn roze schatje

Toen ik in maart 2005 ‘op kamers ging’, moest ik natuurlijk wel een computer hebben om contact te houden met de buitenwereld (en natuurlijk het ouderlijk nest). Ik mocht mijn spaargeld aanbreken en schafte bij Dell een mooi hip zwart pc’tje aan, goed genoeg voor wat ik er allemaal mee wilde: e-mailen, beetje surfen, verslagen tikken voor school en MSN’en.

Tot een paar weken geleden was ik zeer tevreden met mijn apparaat. Hij werd echter snel ouder en trager, kon niet meer aan mijn eisen voldoen. Ik wilde méér, omdat ik ook méér met de computer bezig ben: Photoshoppen, artikelen schrijven, website Ze.nl beheren, Hyven, veel en intensief webloggen, muziek downloaden en iPod updaten, Twitteren, méér foto’s opslaan… Hij kon het niet meer aan! Theo heeft wel een goede laptop, maar een computer delen met Theo is geen optie: hij downloadt en installeert grote spellen, plant veel irritante nutteloze snelkoppelingen op het Bureaublad en heeft een muzieksmaak die niet altijd aansluit op de mijne.

En dus besloot ik een ander te zoeken. Hoe pijn het ook deed om mijn eerste trouwe pc’tje te moeten vervangen, ik besefte dat het nodig was en stond open voor iets nieuws. En dat kwam snel! Dell blijkt een prima leverancier als het gaat om mijn pc-wensen en samen met een externe harde schijf waarop ik al mijn oude bestanden kan bewaren, kan ik er weer helemaal tegen. Ik en mijn roze laptop: een goed team!

N.B.: Mijn oude pc hoeft overigens niet naar de schroothoop (dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen), maar gaat naar mijn schoonouders die hem graag willen adopteren. Op hun internet-eisen zal ie namelijk weer prima aansluiten!

dinsdag, april 8th, 2008

Al het lekkers in de wereld

Ken je dat gevoel? Dat je zo’n onweerstaanbare zin hebt in wat lekkers. Dat je gewoon het allerliefst je tanden in een lekker saucijzenbroodje zou willen zetten of een grote roomsoes met chocolade en slagroom zou kopen.

Dat je zo’n trek hebt in gefrituurde frikandelletjes, kaassoufflé’s, bitterballen en een flinke hoeveelheid McDonald’s-food. Maar ook best een hele berg zoetigheid naar binnen zou kunnen werken als tumtums, zure matjes, Engelse drop, afgeprijsde paaseitjes, heksetanden, rode slierten, Marsjes, Twixjes en Snickers. En alle koekvarianten: boterkoeken, stroopwafels, bokkepootjes, roze koeken, mergpijpen, pennywafels, licht bruintjes en chocoprins. Bovendien zou een handjevol chips en/of nootjes het ook niet slecht doen, als je denkt aan bolognese chips, Hamkas, Wokkels, Nibbits (ringetjes en staafjes), Bugles, paprika ribbel, Doritos, tijgernootjes, studentenhaver, cashewnoten, pistachenoten, Japanse mix (in zulke hoeveelheden dat het niet meer verantwoord is) en suikerpinda’s.

Vergeet vooral de verse chocolademuffin niet. Want dat is de (mijn) allergrootste verleider.

Fout lekkers is het aantrekkelijkst als je het niet mag. Maar weet je wat een nog beter gevoel is? (Naja, bijna dan…) Dat je NIET bezwijkt! Wat nou onweerstaanbaar? En dat er dan weer een dag voorbij is gegaan waarop je alleen maar gezond bezig was en je dus ontzettend trots op jezelf mag zijn: je zit nog steeds op het goede spoor.

Project Zomerfiguur gaat door!