Ik heb al drie keer een openingszin voor deze blog getikt en ‘m steeds weer gewist. Feit is dat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen! Ik heb een paar fantastische dagen in Barcelona achter de rug en het is eigenlijk allemaal te veel om te beschrijven. Toch ga ik het proberen, met heel veel foto’s erbij!

Nike heeft onlangs de nieuwste versie van de Nike Free-hardloopschoen gelanceerd. Ter gelegenheid daarvan waren een paar Europese redactrices van diverse media uitgenodigd om naar Barcelona te komen om er daar alles over te horen en vooral veel te ervaren. Je raadt het al: ik mocht er namens Grazia.nl bij zijn!

Samen met Rinke, redactrice van Vogue.nl, vloog ik woensdagochtend naar de Spaanse stad. Onze vreugde was groot toen bleek dat we in het W Hotel sliepen: een vijfsterrenhotel met een prachtig uitzicht over het strand en de zee. Onze kamers waren nog niet klaar, dus genoten we op het terras van dit paradijs van een verkoelend drankje. Ik verbrandde zelfs een beetje in mijn gezicht, maar dat boeide niet: de zon was heerlijk, wat had ik die gemist!

Onze kamers waren amazing, ik kan niet anders zeggen. Vanuit mijn bed, waar een fijn setje Nike-kleding én de schoenen waar het om draaide op lagen, zag ik de kustlijn van Barcelona. Ik heb er twee nachten geslapen en beide keren de gordijnen niet dicht gedaan: ik viel in slaap en werd weer wakker met dat onbeschrijfelijk mooie uitzicht.

Het was de bedoeling dat we twee dagen lang het plezier en gevoel van vrijheid dat sporten geeft optimaal zouden ervaren. De eerste dag gingen we met een grote kabelbaan naar de andere kant van de stad, waar we met z’n allen 2 km bergop (!) renden. Nou, dat voel ik nu dus nog steeds; ik ben er weer even aan herinnerd dat ik kuiten heb… Pretpark Tibidabo was speciaal voor ons nog open, waar we warme truien, fruit en een drankje kregen. De waaghalzen (waar ik natuurlijk niet bij hoor) deden even gezellig twee rondjes in een enorme zweefmolen. Respect! De dag werd afgesloten met lekker Spaans diner, waarbij we elkaar wat beter leerden kennen. Superleuk om daar met meiden uit Zweden, Duitsland, Italië, Frankrijk, UK, Turkije en Spanje te zijn!

Dag twee was al even gaaf. Na een uitgebreid ontbijt (ik HOU van ontbijtbuffetten!) verzamelden we ons op het strand voor een lekkere morning run. Vervolgens was het de bedoeling dat we met zeilboten naar een haventje verderop zouden varen, maar aangezien ik nogal snel zeeziek word, sloeg ik even over. Gelukkig was het daarna tijd voor een fietstocht, iets waar ik als Dutchie natuurlijk wél goed in ben. ;)

Natuurlijk moest niet vergeten worden waar we eigenlijk voor gekomen waren: de Nike Free. De schoen is gebaseerd op de meest natuurlijke manier van hardlopen: barefoot. Op je blote voeten dus. Hierdoor worden je spieren in je voeten, benen en onderrug extra getraind. Met de Nike Free-serie probeert het sportmerk dit zo goed mogelijk na te bootsen. De schoenen zijn erg licht en hebben een zeer flexibele zool. We kregen een mooie presentatie en duidelijke uitleg over dit principe. Erg interessant! Bovendien heeft Nike Running een motto waar ik groot fan van ben: ‘We believe that if you have a body, you’re a runner.’ Geen excuses meer, aan de slag!

Na een uitgebreide Spaanse lunch mochten we even 1,5 uur rusten op de hotelkamer. Daarna moesten we weer in vol ornaat klaarstaan: er stond een work-out op het programma! Met de Nike Training Club-app voor je smartphone kun je nu heel gemakkelijk thuis sporten. Wij zouden onder leiding van een professionele trainer een aantal van die oefeningen gaan doen, 50 minuten lang. Ik kan je vertellen: dat was pittig! Maar dat voldane gevoel na afloop, daar doe je het allemaal voor.

‘s Avonds werden we beloond met een diner in een luxe restaurant, waar de wijn rijkelijk vloeide en we uiteindelijk over gingen op cocktails. We namen nog een kijkje in club Eclipse op de bovenste verdieping van ons hotel, maar iedereen was te moe om nog even flink te gaan dansen. We waren actief genoeg geweest!

Wat baalde ik toen het de volgende morgen tijd was om mijn koffer in te pakken (die bijna niet dicht ging door alle mooie kadootjes) en uit te checken. Ik had nog wel een week willen blijven! Mede door het superdeluxe hotel natuurlijk. Ongelofelijk.

De dagen zijn werkelijk voorbij gevlogen. Bovendien ben ik weer helemaal geïnspireerd voor een healthy & sporty lifestyle. Bedankt Nike voor alles en Barcelona: hopelijk tot heel snel!

Ik ben dus zo’n muts die het stiekem heel spannend vind om BN’ers te interviewen. Daar ben ik eerlijk in: iedere keer als ik tegenover een bekend iemand zit, voel ik de zenuwen door mijn lijf gieren. Ook al heb ik het inmiddels al heel wat keren gedaan. Gezonde spanning, zeg maar. Gelukkig is dat altijd ook heel snel weer weg, na de eerste vraag blijkt meestal dat het ook maar gewoon mensen zijn en dat ze er graag op los kletsen. Ik heb nog nooit een vervelend interview meegemaakt. (Even afkloppen…)

Een internationale ster is echter wel even andere koek, dat had ik nog nooit gedaan. Interviewen in het Engels leek me erg pittig. Ik kan het goed verstaan en ook heel aardig lezen, maar zelf spreken? Dat doe ik natuurlijk niet dagelijks. Toch lijkt het me fantastisch om ooit naar Los Angeles of New York af te reizen voor een gesprek met een échte A-lister, van het kaliber Ryan Gosling, Jennifer Aniston of Mila Kunis. Waarschijnlijk kan ik geen woord uitbrengen als ik daadwerkelijk tegenover ze zit, maar goed. Alle vragen netjes opschrijven en je komt al een heel eind!

Over dat reisje droom ik nog even verder, maar het interview met een buitenlandse ster is er inmiddels geweest! Kelly Osbourne kwam naar Nederland om haar programma Fashion Police te promoten en ik werd gebeld of ik haar wilde spreken. Samen met modecollega Debbie toog ik richting Amsterdam, waar we samen met nog vier andere media de kans kregen om Kelly een kwartier te interviewen.

Helaas was het niet ideaal om met zo veel redacteuren tegelijk een interview te doen. Je kunt het gesprek niet goed opbouwen, doorvragen is er niet bij en je bent afhankelijk van de vragen van anderen. Per persoon hebben we er namelijk maar twee kunnen stellen. Aan Kelly lag het echter niet, die kletste er vrolijk op los. Ze was haar goedgebekte, pittige zelf. Bovendien zag ze er fantastisch uit; wat is zij in de loop der jaren (positief) veranderd!

Na afloop gingen we even met haar op de foto. Niet gebruikelijk, ik vind het zelfs een tikkeltje onprofessioneel, maar ik wilde dit moment eigenlijk toch wel even vastleggen. Mijn eerste echte grote ster!

Lees het artikel dat Debbie en ik van het gesprek maakten op Styletoday.nl!

Ik ben al jaren donateur van het Wereld Natuur Fonds en ik geef regelmatig aan het KWF, omdat ik daar in mijn directe omgeving mee te maken heb gehad en ik toch zo hoop dat ze ooit iets tegen die rotziekte met de grote K kunnen doen. Ook steun ik zo nu en dan eenmalige projecten of inzamelingsacties van vrienden en bekenden, zoals de Tour for Life of heel recent het gevecht dat vriendin Veerle voor haar zieke zoontje is aangegaan.

Gisteren kwam ik in aanraking met Stop Kindermisbruik. Voor mijn werk ging ik naar de presentatie van de nieuwe campagne van deze stichting, opgericht door Yolanthe Sneijder-Cabau en Arjan Erkel. De film Nobody’s Girl die ze daar vertoonden was zo indrukwekkend, dat ik het kippenvel op mijn armen had staan.

De hele zaal had er last van. Het was muisstil en na afloop had iedereen behoefte aan een slokje water. Dit moest even landen: de vreselijke beelden van meisjes in India die daar opgesloten in kleine hokjes dag in dag uit door tientallen mannen worden verkracht. Wat een topwerk levert deze stichting door te proberen zoveel mogelijk meisjes uit deze uitzichtloze situatie te bevrijden.

Ik sprak Froukje de Both, een van de ambassadeurs van Stop Kindermisbruik. Samen met Yolanthe, Jim Bakkum, Bettina Holwerda, Glennis Grace, John Ewbank en Vivian Reijs zet zij haar bekendheid in om dit goede doel onder de aandacht te brengen. Ze was zelf naar India afgereisd om met eigen ogen te zien hoe het er daar aan toe gaat. Ik zat ademloos naar haar te luisteren.

En dus kan ik het niet laten om naast mijn artikel op Vrouwonline.nl ook op mijn eigen blog aandacht hieraan te besteden. Ik weet het, er zijn zo veel goede doelen, maar elke euro helpt! Want, zoals Froukje het treffend verwoordde: het zal je dochter maar zijn…

Geef jij aan een goed doel en waarom juist daaraan?

Beeld: Stop Kindermisbruik

Ik weet het nog goed: ik zat in VWO6 en mocht een jurk kopen voor mijn eindexamengala. Wat vond ik dat fantastisch. Samen met mijn moeder, die moest betalen, ging ik op missie.

Het werd uiteindelijk een lang, zilverkleurig gewaad vol glitterende pailletjes. Als ik dat ding aan had, voelde ik me net een zeemeermin. Ik kocht er een grijze boa bij (die achteraf veel te veel kriebelde) en open sandaaltjes. Op de dag zelf liet ik samen met een vriendin mijn haar opsteken bij de kapper en haalde mijn toenmalige vriendje (strak in pak) mij op. Ik voelde me een prinses.

Ik heb die jurk nog steeds. Of ik er nog in pas is een tweede, maar zo nu en dan trek ik hem even uit de kast en bekijk ik ‘m met een weemoedig gevoel. Ik heb sinds mijn examenjaar namelijk nooit meer een gala gehad. Nooit meer had ik me helemaal sjiek de friemel aangekleed en opgemaakt.

Galapremière
Tot afgelopen zondag! Ik had een uitnodiging gekregen voor de galapremière van de musical Sister Act. Dresscode: Black Tie. Aan de ene kant natuurlijk geweldig, want ‘ik mocht weer een keer’, maar aan de andere kant: wat deed ik aan? Die zilveren glimjurk van de middelbare school kon écht niet meer, die bewaar ik puur om nostalgische redenen. Korte jurkjes had ik wel, maar ik wist niet in hoeverre het not done was om daarmee aan te komen.

Een rondvraag in mijn omgeving leverde een succesje op: ik mocht een jurk lenen van de zus van een vriendinnetje. Een prachtige, zalmroze strapless jurk van een soepel vallende stof.

Oh the glamour!
Helemaal in m’n sas ging ik op pad. Ik had vanwege de kou wel een zeer oncharmante vleeskleurige panty aangetrokken, maar hee, dat zag toch niemand. Helaas zakte ie steeds af, waardoor ik constant de drang voelde om ‘m op te hijsen. Natuurlijk kan dat niet in zo’n sjieke outfit, dus hing het kruis op een gegeven moment op mijn knieën.

Bovendien is mijn autootje al een tijdje kapot, waardoor ik met de trein van Rotterdam naar Den Haag zou reizen. Uiteraard waren er net die dag werkzaamheden op mijn traject. Met een dikke winterjas over de mooie jurk heen nam ik dus maar de vieze, stinkende metro. Oh the glamour!

Wereldster
Gelukkig nam het glamourgehalte bij het Circustheater toe. Een lange rode loper, publiek met camera’s en handtekeningenboekjes in de aanslag en veel pers en paparazzi. Er zou namelijk een heuse wereldster aanwezig zijn: niemand minder dan Sister Act-icoon Whoopi Goldberg gaf acte de presence.

Samen met een vriendin genoot ik van de swingende voorstelling en de bijbehorende hapjes en drankjes. Ik voelde me prachtig tussen al die opgedirkte mensen, veelal BN’ers. De een nog mooier gekleed dan de ander.

Moe maar voldaan zat ik ’s avonds laat weer in die vieze metro terug. Thuis schopte ik m’n pumps en panty uit, hees ik me in mijn warme pyjamabroek en boende ik de make-up van mijn gezicht. Daar was de gewone Marieke weer, maar wat was het heerlijk om weer eens een avondje een mooie versie van haar te zijn.

Ook verschenen op Viva.nl