Archive for the 'Miek werkt' Category

zondag, juli 20th, 2008

Vrouwenborrel & het ontmoeten van medelogsters

Bij Ze.nl werken we met een groep vrijwillige schrijfsters. Super leuke en enthousiaste meiden die van schrijven houden en zich betrokken voelen bij de site. Tenminste, zo komen ze over via de mail! Want het contact dat ik met ze heb, beperkt zich eigenlijk tot het internet; veelvuldig mailen, forummen en soms ook Hyven en MSN’en.

Om deze meiden te bedanken voor hun inzet, maar ze ook goed te informeren over de stand van zaken bij Ze.nl én om nu eens in het echt kennis te maken (met mij en met elkaar) hadden wij een borrel georganiseerd. Met een ietwat grote mond had ik gezegd dat ik wel een presentatie in elkaar zou draaien en wel even voor de groep zou gaan staan. SLIK. Als ik érgens een hekel aan heb, dan is het wel aan presenteren. Maar omdat ik vond dat het professioneel zou staan als ik als hoofdredactrice een praatje hield, zat er niets anders op dan me te verbijten en ervoor te zorgen dat het zo snel mogelijk voorbij zou zijn.

En het was leuk! Naja, die presentatie niet helemaal, maar ik heb me er met een rood hoofd en zweetuitbraken doorheen geworsteld. De reacties waren wel positief, dus misschien viel het toch mee. Maar met name de meiden en de sfeer op de borrel waren super! Na een onwennig begin ging iedereen lekker met elkaar aan de klets en werd er volop gegeten en gedronken. Voor mij zat er nog een extra bijzonder tintje aan: blogsters Sanne en Susanne zijn via mij bij Ze.nl terecht gekomen en behoren dus ook tot de crew… Vooral Sanne’s log volg ik al erg lang, dus was het heel bijzonder om haar nu eens echt te zien. En de dames zijn leuk!! :)

Het doel was om die meiden te laten zien dat ze echt bij ons horen en dat we hun inzet heel erg waarderen. Volgens mij is dat gelukt, want de volgende dag kreeg ik allemaal leuke reacties van ze. Het is een hele fijne groep en ik hoop dat ze nog lekker lang voor ons blijven schrijven!

woensdag, juli 16th, 2008

Pijnlijke voeten voor de kroonprins

Het koninghuis is altijd zo onbereikbaar. Het dichtst bij dat ik ooit ben gekomen, is heel wat jaartjes geleden toen koningin Beatrix met haar hele gevolg ons stadje Culemborg aandeed en ik als jong meisje met een vlaggetje in mijn hand langs de weg stond te zwaaien.

Des te gaver was het dan ook toen wij met Ze.nl werden uitgenodigd voor de zomer-fotosessie van prins Willem-Alexander en zijn gezin! Wanneer maak je dat nou mee? Met collega Stephanie ging ik op pad, naar Landgoed De Horsten te Wassenaar. Door de slechte verbinding met het openbaar vervoer, moesten we achtelijk vroeg opstaan op onze vrije vrijdag. Maar hee, dat hadden we ervoor over; we gingen immers als heuse paparazzi en royalty-verslaggevers heel dicht bij ons leuke kroonprinsgezin komen!

Volgens 9292OV.nl moesten wij vanaf Den Haag CS een bus pakken richting Wassenaar om vervolgens 20 minuten te lopen naar het landgoed. No way natuurlijk! In de bus besloten we maar een taxi te bestellen om ons vanaf die uitstaphalte naar de plaats van bestemming te rijden. Helaas, fout gedacht. Wisten wij veel dat het op vrijdagochtend in Wassenaar teveel gevraagd is om een taxi jouw kant op te krijgen?! Maarliefst 4 (!) taxicentrales hebben we gebeld en geen van hen had een autootje vrij die ons kon ophalen. Daar stonden we dan, in the middle of nowhere in Wassenaar, of all places. Gelukkig was de meneer van de laatste taxicentrale zo aardig om ons te vertellen hoe we erheen moesten lopen, want ja, er zat niks anders op! Qua tijd had de routeplanner het inderdaad goed; 20 pijnlijke minuten hebben we gelopen op onze kekke hakjes - we wilden er immers mooi uitzien voor onze prins en hadden er niet bepaald op gerekend een marathon op die schoenen te moeten afleggen.

Maar het was het waard! Eenmaal aangekomen waren we de pijn direct vergeten, we keken onze ogen uit naar al die bekende cameraploegen en royaltykenners. Met onze roze Ze.nl-shirtjes (wel met keurig net jasje erover) vielen we een klein beetje uit de toon, maar door ons mutserige enthousiasme vond de rest ons geloof ik wel schattig en was iedereen in ons geinteresseerd.

Na strenge instructies kwamen ze dan echt: Neerlands trots. Wat een onwijs mooi gezin is het toch! De meisjes super schattig en de prins en prinses ontzettend aardig. Na een fotosessie volgde binnen een vraagmomentje voor de schrijvende pers (wij!) en kwamen ze daarna nog even buiten voor de cameraploegen. En wat bleek: ’s avonds waren we op het NOS Journaal nog met onze hoofdjes in beeld ook!

Op de terugweg heb ik mijn laarzen maar gewoon uitgedaan en kwam mijn bloedende kleine teentje tevoorschijn… *huil* De buschauffeur en de andere passagiers keken wel wat raar op toen ik de bus instapte op mijn blauwe sokken, maar dat kon me even niks schelen. Die krengen waren eindelijk uit!

Wij hebben weer wat beleefd en weer een artikel geschreven waar we trots op mogen zijn!

maandag, juni 30th, 2008

Mutserigheid ten top

Op het werk ben ik heel geordend. Dat zal mijn directe omgeving (lees: nu Theo, vroeger mijn ouders) echter niet beamen. Thuis ben ik namelijk een ramp, een chaoot eerste klas. Ik kan er niks aan doen, maar als mijn hoofd niet op mijn romp vast zat, zou ik die ook nog vergeten…

Vorige week ondervond ik daar pas echt nadeel van. Het was de laatste werkdag van de week, het was de avond ervoor laat geworden door de Ze.nl-borrel (waarover later meer) en ik zat verdiept in mijn verslavende boek (Gossip Girl - heerlijk!). Mijn trein gaat ’s ochtends altijd om 8.10u van spoor 5 op Utrecht CS. Meestal is hij iets te vroeg, waardoor iedereen rustig de tijd heeft om in te stappen (dat beseft overigens niemand zich, want het is altijd duwen en trekken geblazen).

Zo ook die ochtend. Om 8.05u kwam er netjes een trein binnenrijden en in gedachten verzonken stapte ik in. Hij reed keurig op tijd weg en alles leek goed te gaan. Tot het omroepbericht: ‘Dames en heren, nogmaals onze excuses voor de opgelopen vertraging, wij proberen hier onderweg zoveel mogelijk van goed te maken.’ Ik dacht nog: huh, het valt toch best wel mee met die vertraging? Maar goed, ik had mijn boek dus vond het allemaal wel best.

Tot het volgende omroepbericht: ‘Dames en heren, het volgende station is Gouda.’ Toen schrok ik wakker. Gouda?! Ik moet naar Amsterdam! Met een schrik bedacht ik dat dit dan vast de trein voor die van mij moest zijn geweest, richting Den Haag. En die had dan inderdaad wel een dikke vertraging! Op zo’n moment erger ik me dood aan mezelf; dit kan ook echt alleen mij weer overkomen. Niemand leek zich namelijk druk te maken, iedereen beschouwde station Gouda als heel vanzelfsprekend.

Behalve één meisje, die keek ook wat paniekerig om zich heen. Ik stapte op haar af: ‘Goh, begrijp ik uit jouw reactie dat jij ook verkeerd zit?’ Yup, dat had ik bij het rechte eind! In Gouda zijn we dus maar uitgestapt, heb ik haar getrakteerd op een kop koffie en wachtten we samen op de stoptrein naar Amsterdam. En als er IETS irritant is, is het een stoptrein naar Amsterdam. Want die stopt dus werkelijk op ELK tussenstation, waardoor ik uiteindelijk een uur te laat op mijn werk aankwam.

En daar aangekomen? Zij hadden de grootste schik. En ik weer een verhaal om te vertellen op m’n log. Lesje weer geleerd; voortaan kijk ik ALTIJD op de borden! :)

dinsdag, juni 24th, 2008

Waardevolle Wenen-reis

Eind mei mocht ik naar Wenen. ‘Mocht’ ja… op een persreis! Wat inhoudt dat je 3 dagen lang vermaakt wordt, van hot naar her wordt gesleept en dit alles bovendien op andermans kosten. Luxe in vol ornaat, zullen we maar zeggen. Yup, weer voor die leuke baan van mij!

Nu ben ik niet zo’n heel reislustig type en al helemaal niet in mijn eentje, dus viel er voor mij best wat te overwinnen toen ik hoorde dat ik helemaal alleen zou gaan. Wel met collega-pers natuurlijk, maar toch, zonder bekenden! Natuurlijk kon ik deze kans niet laten schieten en bovendien zou het wel goedkomen, aangezien iederéén in zijn eentje was uitgenodigd… En dat kwam het gelukkig: al op Schiphol had ik volop aanspraak, mijn 9 reisgenoten waren ontzettend aardig en sommigen zelfs heel leuk. Dat beloofde veel goeds!

Drie dagen lang werden we als pers door hip & trendy Wenen rondgeleid, met maar één doel: het stoffige, saaie en bejaarde imago van Wenen te doen verdwijnen door een artikel aan de stad te wijden op onze sites, in onze bladen of in een krant. Kosten noch moeite werden daarom gespaard; volledig in de watten gelegd met een royale luxe hotelkamer en de meest culinaire lunches en diners (dat laatste is echter iets dat bij mij, de moeilijke eter, niet altijd het gewenste effect heeft… maar toch leuk!).

De meeste lol had ik nog op de ingeroosterde vrije middag: het was snikheet in Wenen, dus in plaats van een eigen redactioneel programma af te werken, streken we met een paar leuke collega’s neer in een strandbar aan de Donau waar we genoten van zomerse cocktails. Wat was het werkende leven zwaar op dat moment! ;)

Ondanks dat het een vermoeiend weekend was (het lijkt van buiten misschien een vermakelijk tripje, maar vergis je niet: het is de bedoeling dat je tijdens het overvolle programma constant je aandacht erbij houdt, enthousiast blijft en plekjes bezoekt die misschien niet op jouw programma hadden gestaan als je zelf een weekendje Wenen had geboekt), bleek het voor mij een ervaring om nooit te vergeten. Nog nooit heb ik zo snel contacten gelegd en mijn plekje in een groep gevonden. Bovendien heb ik weer een mooie lijst journalisten aan mijn netwerkje toegevoegd, die in de toekomst vast nog van pas zal gaan komen.

Ik heb de smaak te pakken; wanneer mag ik weer op reis? :)

Lees hier mijn artikel over Waanzinnig Wenen op Ze.nl!

woensdag, juni 11th, 2008

Miek a.k.a. paparazzo

Keer op keer blijf ik maar vertellen hoe leuk mijn baan is. Niet om jullie jaloers te maken, maar gewoon omdat ik zo blij ben en ik het toch ergens kwijt moet! ;) Bovendien mag ik dat lekker, want ‘t is mijn eigen weblog hier, haha.

Gisteren had ik de eer om met collega Jet aanwezig te zijn bij de première van DE film waar iedereen naar heeft uitgekeken, namelijk Sex and the City: The Movie! Gewapend met de digitale spiegelreflexcamera van kantoor en een spraakrecordertje gingen we op pad. Natuurlijk geheel in stijl, het thema was niet voor niets ‘Glamorous Black Tie’! Jet bemachtigde een plekje tussen de schrijvende pers en ik deed me voor als heuse paparazzo; aan het einde van de roze (!) loper stond ik prima en legde ik alle (massaal opgetrommelde) BN’ers vast op de gevoelige plaat. Ik moet nog wel een beetje wennen aan dat duw- en trekwerk tussen die fotografen, om maar de allerbeste foto’s te krijgen. Ik zag er blijkbaar aandoenlijk uit (wankelend op mijn hoge pumps die ik nooit aan heb), want bij mij aangekomen bleven de meeste BN’ers gewoon heel lief lachend nog wel even staan voor een kiekje.

Voor de pers waren eigenlijk geen kaarten voor de film beschikbaar, maar omdat Jet goed vooraan stond bij de gastenbalie, kreeg ze het voor elkaar om toch twee van de uiteindelijk overgebleven kaartjes te bemachtigen! Wij hebben dus al optimaal genoten van Carrie & friends en daarna nog wat BN’ers kunnen strikken voor een reactie. Moe maar voldaan gingen we daarna op huis aan; wat een leuke avond! Het leven van een journalist is maar zwaar… ;)

Lees hier mijn artikel met veel foto’s op Ze.nl!

zondag, mei 25th, 2008

Knikkende knieën voor Chris

Al jaren ben ik fan. Sinds hij Adriaan speelde, de man van de mooie hippe journaliste Finette in Rozengeur & Wodka Lime, ben ik om. Wat een mooie man! Geen tieneridool, maar een volwassen, rijpe en ervaren man met een wereldse uitstraling. Blij was ik dan ook toen hij een rol speelde in de heerlijke Nederlandse feelgood-movie Ellis in Glamourland en later nog in Julia’s Tango verscheen. En veelzijdig als ie is, heeft ie tussendoor nog veel meer moois gedaan en gemaakt. Chris Tates is the man!

Knikkende knieën had ik dan ook echt, toen ik afgelopen donderdag met mijn collega Jet naar een persvoorstelling van Dirty Dancing mocht. Een kijkje achter de schermen, een diner, de voorstelling bekijken én interviews met 5 castleden! En aangezien Chris de rol van Dr. Jake Houseman (vader van Baby) speelt, hadden we hem van tevoren dan ook heel snel aangevinkt op de interviewlijst!

Het ging allemaal goed, alle hoofdrolspelers waren leuk: Martin van Bentem (Johnny Castle), Jette Carolijn van den Berg (Baby), Frances de Jong (Penny) en Anouk van Nes (Marjorie Houseman). Maar Chris sloeg alles. Met mijn spraakrecordertje in mijn zwetende hand vroeg ik hem het hemd van z’n lijf. En mocht ik hem een kwartier lang in zijn mooie vriendelijke ogen kijken. Jet vulde me goed aan als ik even dichtsloeg en maakte foto’s; het perfecte razende-reporter-duo waren we.

En daar stond ik dan. Eindelijk op de foto met mijn held. Lachend als een verlegen meisje met kiespijn, zwaar onder de indruk van een man die mijn vader had kunnen zijn - bij wijze van. Maar ik sta er! Chris Tates is fantastisch!

Tijdens het diner kletsten we honderduit met collega-pers (vriendinnetje Marlies was er ook, gezelligheid!) en daarna mochten we de magische, zo geweldig herkenbare voorstelling zien. Voor mij de tweede keer, maar ik genoot weer net zo hard. Ik denk dat ik straks de film maar weer eens aan zet. I had the time of my life!

De reportage ‘Achter de schermen bij Dirty Dancing’ en de reeks interviews zijn binnenkort te lezen op Ze.nl!

vrijdag, april 11th, 2008

Mijn eerste interview: Dunya & Desie!

Als je hoofdredactrice bent van een online vrouwenmagazine, komt een keer dat moment dat je een interview moet gaan afnemen met een bekend iemand. Afgelopen donderdag was het voor mij zover: ik mocht de hoofdrolspeelsters en de regisseur van Dunya & Desie interviewen, oftewel Maryam Hassouni, Eva van de Wijdeven en Dana Nechushtan!

Aangezien ik bar weinig (zeg maar gerust: geen) ervaring heb in de Journalistiek, zijn mijn interview-skills nog niet zo goed ontwikkeld. Als je daarbij optelt dat ik best wel een beetje last heb van faalangst-neigingen, kun je je vast voorstellen dat het voor mij echt wel even heel spannend was. Zou het allemaal wel goed gaan?

Van tevoren had ik dus hele vragenlijsten gemaakt en deze netjes uitgetypt, ging ik veel te vroeg van kantoor weg (alhoewel dat geen straf was, want ik fietste in het zonnetje door Amsterdam) waardoor ik een half uur te vroeg aanwezig was en ik me alleen maar meer heb zitten opwinden. Ik hoopte maar dat ik niet compleet dicht zou klappen op het moment supreme.

Wat bleek: het viel enorm mee! Alledrie de dames waren ontzettend leuk! Heel open, spontaan en heel erg gezellig. Ze werkten goed met me mee en kletsten uit zichzelf honderduit. Vooral Eva (Desie) leek net een stuiterbal, wat een kletsmajoor! Met haar had ik nog wel uren kunnen doorgaan. Helaas had ik per persoon slechts 15 minuten de tijd, waardoor ik natuurlijk lang niet mijn hele lijst heb kunnen afwerken. Bovendien ben ik in alle opwinding vergeten foto’s te maken van de meiden. Gelukkig kreeg ik een cd-rom mee met mooi beeldmateriaal van de film, dus dat komt wel goed.

De vuurdoop is voorbij! Ik wil bij deze Maryam, Eva en Dana bedanken dat zij mijn eerste echte interview soepeltjes hebben laten verlopen. Ik vind het een eer dat ik met ze heb mogen kletsen!

De interviews zijn volgende week te lezen op Ze.nl!

zaterdag, februari 23rd, 2008

Voor de Kiosk-meneer

Sinds ik met vriendinnetje Paulien een tripje naar Italië heb gemaakt, lust ik cappuccino. Weliswaar met héél veel suiker, maar toch. Alle begin is lastig.

Nu moet ik elke dag vroeg met de trein naar Amsterdam. En om een beetje wakker te worden (en omdat ik toch ruim 10 minuten over heb omdat de aansluiting van mijn bus naar het station en de intercity naar onze hoofdstad aardig beroerd is), haal ik graag een cappuccinootje bij de Kiosk op spoor 5 van Utrecht CS. Die gedachte hebben meerdere mensen, het is er dan ook altijd stervensdruk. Gelukkig hebben ze een erg handig systeem bedacht: twee medewerkers staan als een gek koffie’s uit dat apparaat te trekken en twee anderen rekenen met de reizigers af. Super! Ondanks de lange rij hoef je dus nooit lang te wachten op je caffeine.

Het mooiste van dit alles, is dat elke ochtend dezelfde meneer al hard aan het werk is bij die Kiosk. En die meneer verdient enorm veel respect, omdat hij altijd onwijs vrolijk is. Elke ochtend weer. Tegen élke klant. ‘Goedemorgen mevrouw! Een cappuccinootje? Dat is dan twee euro. Owww, u heeft het al gepast voor me, fantastisch! Maak er een ontzettend mooie dag van vandaag!’ Stralend kijkt hij je aan, geeft je even een knikje en verwelkomt dan de volgende klant.

Daarmee begint mijn dag goed. Want een glimlach kan ik dan echt niet meer onderdrukken. Je kunt onmogelijk chagrijnig blijven tegen deze alleraardigste man. Dus dit logje draag ik aan hem op. Dankuwel Kiosk-meneer!

dinsdag, februari 19th, 2008

BN-avontuur met Beau

Ik ben een muts. Zo iemand die helemaal van slag raakt en hyperactief op het moment dat een BN’er gespot wordt. Zo iemand waarvan je denkt: my God, get a grip! Ik ben gewoon niks gewend.

In Utrecht kom je nooit beroemde mensen tegen en in het stadje Culemborg (waar ik vandaan kom) vertonen ze zich al helemaal niet. Nu werk ik dus sinds kort in Amsterdam aan het Heineken-plein in De Pijp. En daar liep vorige week zomaar opeens een cameraploeg. Mijn collega zei nog (lichtelijk verveeld): ‘Daar heb je Beau!’ Ik zit aan het raam, dus toen ik mijn hoofd vlug draaide uit nieuwsgierigheid, zag ik het ook. Een beetje te luid kwam er dan ook uit: ‘Aaaah, dat is Beau van Erven Dorens!’

Als ik al het imago van hippe nuchtere meid had (daar hoopte ik wel een klein beetje op), dan was die nu in ieder geval compleet weggeslagen. Mijn collega’s konden er wel om lachen, zo van: die werkt ook twee weken in Amsterdam… ze wordt gek! ;) En dat werd ik ook.

Geboeid keek ik naar Beau, die met zijn ploeg een bepaalde scène/take een aantal keer overdeed. Toen het er (blijkbaar) goed op stond, pakten ze hun spullen en liepen het plein af… onze kant op! Vanaf 1-hoog bleef ik naar Beau kijken tot onze blikken elkaar opeens kruisten. Zonder erbij na te denken zwaaide ik vrolijk naar de olijke presentator, die daarop allerhartelijkst terugzwaaide en lachte! Met een kop als een boei dook ik snel weg en kroop ik maar weer achter mijn pc.

Collega’s hadden intussen de grootste lol. Ik moet duidelijk nog wennen aan de grote stad Amsterdam.

woensdag, februari 13th, 2008

Leven met OV

En zo reis je dus weer elke dag met het openbaar vervoer. En kom je erachter dat dat weer allerlei bijzonderheden met zich meebrengt. Dat je tot bepaalde inzichten komt.

Bijvoorbeeld dat aansluitingen van bussen, treinen en trams een bijzonder fenomeen zijn. Dat je ze altijd mist op het moment dat je ze écht wilt halen. Dat trams niet zo zijn als treinen, maar meer als bussen die dus voor elk stoplicht en eigenwijs overstekende voetganger moeten stoppen.

Mensen in drukke trams staan niet op voor een jonge vrouw op krukken. En een jonge vrouw (met kinderwagen) kan spontaan op een oudere vrouw beginnen in te trappen (je leest het goed) omdat haar iets niet zint. Je merkt dat buschauffeurs ’s ochtends net zo sjaggo zijn als jij. Dat die vier gratis krantjes toch wel heel erg op elkaar lijken. Dat je verleid wordt veel geld uit te geven op het moment dat je je trein net mist en dus moet rondhangen in een stationshal vól geweldige winkels (voor jou dan). En dat je die verleiding zelden kunt weerstaan. En zo leer je ook dat sommige mensen niet zo fris meer ruiken na een dag hard werken. Dat je blij bent zelf altijd een flinke bus deo op zak te hebben en je regelmatig heldhaftig met het ding in de weer bent.

Maar in de trein kun je bijvoorbeeld ook heerlijk lezen. Helemaal verzinken in de boeken van Khaled Hosseini. Of lekker met je iPod in je oren en je ogen dicht genieten van jouw muziek. En in bus en tram kun je ook lekker mensen gadeslaan en ze stiekem afluisteren. Je afvragen waar ze heen gaan, wat hun verhaal is. Het verhaal áchter de OV-reiziger.

Reizen met het OV is prima. Ik heb het ervoor over lang onderweg te zijn. Want mijn baan is geweldig!