Wat een geluk had ik een tijdje geleden. Ik stond in de digitale wachtrij voor kaartjes voor Beyoncé en net toen ik er eindelijk na anderhalf uur doorheen was, bleek het uitverkocht. Enorm balen natuurlijk, maar juist op dat moment werd ook bekendgemaakt dat ze een extra concert zou geven! En aangezien ik nog in het systeem hing, kon ik daarvoor wél tickets kopen. Mijn vreugde was groot toen ik er twee afrekende voor mij en vriendinnetje Paulien!

Gisteren was het zover: de Mrs. Carter Show World Tour deed Amsterdam aan. Samen met Jolien reed ik in mijn Micraatje van Rotterdam naar de Ziggo Dome, zij ging namelijk ook met een vriendin. Wel zo gezellig om dan te carpoolen natuurlijk! Het was immens druk en er stond een enorme rij, die wij nog even ontweken door eerst een hapje te gaan eten met z’n vieren.

Toen Paulien en ik naar onze zitplaatsen op zoek gingen, waren we blij verrast. Ik had al zo’n vermoeden dat het me was gelukt zeer goede plaatsen te bemachtigen en dat bleek ook wel: aan de zijkant, 1e ring, rij 3. Wat een goed zicht! Eva Simons verzorgde het voorprogramma, maar daaraan wil ik eigenlijk niet al te veel woorden vuilmaken. Leuke meid, maar ze playbackte het grootste deel van haar toch vrij korte optreden. Jammer wel.

Daarna was het de beurt aan de ster van de avond. Het publiek ging hélemaal uit z’n dak toen ze op het podium verscheen. Beyoncé is hot, en terecht. Wat een klasse straalt deze vrouw uit.

De show was te gek. Het licht, de schermen, de outfits, de dansers… Maar vooral: haar stem. Beyoncé kan echt prachtig zingen en dat was vooral bij haar ballads heel goed te horen. Natuurlijk straalde ze tijdens nummers als Run The World (Girls), Put a Ring On It (Single Ladies) en Naughty Girl kracht en sexyness uit, maar haar langzame liedjes bracht ze met veel gevoel en kwetsbaarheid.

Het was jammer dat ze zich door haar liefde voor mooie pakjes iets te vaak omkleedde, waardoor ze regelmatig de vaart uit haar show haalde. Het enthousiasme waarmee ze het concert steeds weer vervolgde, maakte echter een hoop goed. Net als het opzwepende en voor Beyoncé zo kenmerkende gedraai met haar welgevormde achterwerk. Shake it baby!

Ik heb echt een geweldige avond gehad. Een paar keer heb ik me afgevraagd hoe het voor haar moet zijn om in elke plaats waar je komt aanbeden te worden door je fans. Om steeds weer zo’n volle, uitzinnige concertzaal te betreden om jouw kunstje te doen. Al die mensen die alleen voor jou komen en voor niemand anders. Kun je daar ooit aan wennen?

Ik kijk in ieder geval weer uit naar het volgende concert: Rihanna op 24 juni!

Sinds een paar jaar vind ik Mumford & Sons fantastisch. Op 26 september 2010 stonden ze in de Heineken Music Hall en daar was ik bij. In mijn eentje. Ik zat op dat moment niet heel lekker in mijn vel en wilde er perse heen. Via Marktplaats wist ik heel last minute een kaartje te scoren. Daar stond ik dan, in de mensenmassa. Keihard mee te blèren en soms ongegeneerd mijn tranen de vrije loop te laten. Dat avondje Mumford & Sons was de perfecte therapie.

Toen ze aankondigden weer naar Nederland te komen, maar dan in de geweldige Ziggo Dome, moest ik daar natuurlijk ook bij zijn. En deze keer met Johan! Toen de kaartverkoop begon, heb ik tevergeefs een uur in de online én telefonische wachtrij gehangen. Ik kwam er gewoon niet doorheen. Wat had ik de pee in zeg, ongelofelijk.

Maar, lieve Johan to the rescue. Hij wist hoe graag ik naar het concert van M&S wilde, dus regelde hij via via alsnog kaartjes die ik afgelopen jaarwisseling, toen we twee jaar bij elkaar waren, van hem kado kreeg. Het waren zitplaatsen op de tweede ring, maar hee, we waren er in ieder geval bij! Afgelopen zaterdag was het zover. Ziggo Dome was al afgeladen terwijl wij ons een weg naar boven baanden naar onze zitplaatsen. In eerste instantie waren we een tikkeltje teleurgesteld: het was wel errug hoog en we zaten helemaal aan de zijkant van het podium; ietsjes verder en we hadden de artiesten erop niet eens meer kunnen zien.

Toen het concert begon, bleek echter dat het allemaal best meeviel. We hadden fantastisch zicht op de hele zaal en het was zo mooi om het publiek uit z’n dak te zien gaan. Bovendien keken we recht op het podium, waardoor we goed konden zien wat Mumford & Sons daar nou eigenlijk allemaal uitspookten. Als ik in zo’n bomvolle zaal sta, ben ik eigenlijk vrij afhankelijk van de grote schermen om daar iets van mee te krijgen. Na een hele avond staan, krijg ik bovendien altijd last van m’n rug en dat was nu niet het geval: we wisselden staan, dansen & klappen af met rustig, zittend genieten van de ballads.

Mumford & Sons is live echt geweldig. De energie en het plezier spatte ervan af, ze gaven zich net als vorige keer helemaal. Het was een mooie mix van het oude en nieuwe album en iedereen zong uit volle borst mee. Enig minpuntje: toen de band om absolute stilte vroeg om achterin de zaal een goede toegift te kunnen geven, kon lang niet iedereen zijn mond houden en was er dus nog volop geroezemoes. Onbegrijpelijk.

In ieder geval heb ik weer een superavond gehad. Op naar de volgende concertervaring: Beyoncé op 21 april! :)

Foto 2: Jochem Geerdink

Sinds we bij elkaar zijn, hebben Johan en ik er een traditie van gemaakt om er óf op zijn verjaardag óf op de mijne lekker tussenuit te gaan. Even een dagje, of twee, totale ontspanning in een spa/kuuroord. Ook dit jaar was het weer zover: afgelopen donderdag, toen ik 30 werd, togen we richting Nijmegen voor ultieme relaxation in Sanadome. (Nadat ik overigens eerst een te gék kado kreeg: twee toptickets voor een thuiswedstrijd van de New York Yankees als we daar begin juni zijn. HOE COOL!)

Het fijne aan Sanadome is dat iedereen gewoon lekker zijn of haar badkleding aan houdt. Ik heb door jarenlang volleyballen met tientallen bekende en vreemde dames onder de douche gestaan, maar op zo’n dag hou ik niet van naakt. Ik voel me niet eens ongemakkelijk bij het idee dat ik bekeken zou worden, dat interesseert me weinig, het gaat erom dat ik zelf dingen zie die ik niet zo nodig bij anderen hoef te zien. In badkleding valt lang niet alles te verhullen, zo blijkt wel uit het feit dat we een bepaalde vrouw de nickname ‘shag dame’ gaven, maar het scheelt toch iets.

(Zeg mij: waarom zou je als vrouw in godsnaam je okselhaar NIET afscheren? Why?!)

Twee dagen lang hebben we gebadderd en gebubbeld. Op dag 1 kreeg ik zelfs een massage van 25 minuten, die natuurlijk veel te snel weer voorbij was. Hoe heerlijk is het om helemaal nergens aan te hoeven denken, behalve welk (bubbel)bad of sauna de volgende wordt en hoe laat en wat je zult gaan lunchen. Af en toe zonder make-up, in een zachte witte badjas en op slippers rondslenteren is echt iedereen aan te raden.

Donderdagavond gingen we ook nog even Nijmegen in voor een shopsessie, diner met goddelijke witte wijn en jammie cocktails. De vrijdag sloten we, ook traditiegetrouw, af met een pitstop bij de McDonald’s. Helemaal perfect, niets meer aan doen. En het mooie? Bij thuiskomst moest het weekend nog beginnen!

Ik weet het nog goed: ik zat in VWO6 en mocht een jurk kopen voor mijn eindexamengala. Wat vond ik dat fantastisch. Samen met mijn moeder, die moest betalen, ging ik op missie.

Het werd uiteindelijk een lang, zilverkleurig gewaad vol glitterende pailletjes. Als ik dat ding aan had, voelde ik me net een zeemeermin. Ik kocht er een grijze boa bij (die achteraf veel te veel kriebelde) en open sandaaltjes. Op de dag zelf liet ik samen met een vriendin mijn haar opsteken bij de kapper en haalde mijn toenmalige vriendje (strak in pak) mij op. Ik voelde me een prinses.

Ik heb die jurk nog steeds. Of ik er nog in pas is een tweede, maar zo nu en dan trek ik hem even uit de kast en bekijk ik ‘m met een weemoedig gevoel. Ik heb sinds mijn examenjaar namelijk nooit meer een gala gehad. Nooit meer had ik me helemaal sjiek de friemel aangekleed en opgemaakt.

Galapremière
Tot afgelopen zondag! Ik had een uitnodiging gekregen voor de galapremière van de musical Sister Act. Dresscode: Black Tie. Aan de ene kant natuurlijk geweldig, want ‘ik mocht weer een keer’, maar aan de andere kant: wat deed ik aan? Die zilveren glimjurk van de middelbare school kon écht niet meer, die bewaar ik puur om nostalgische redenen. Korte jurkjes had ik wel, maar ik wist niet in hoeverre het not done was om daarmee aan te komen.

Een rondvraag in mijn omgeving leverde een succesje op: ik mocht een jurk lenen van de zus van een vriendinnetje. Een prachtige, zalmroze strapless jurk van een soepel vallende stof.

Oh the glamour!
Helemaal in m’n sas ging ik op pad. Ik had vanwege de kou wel een zeer oncharmante vleeskleurige panty aangetrokken, maar hee, dat zag toch niemand. Helaas zakte ie steeds af, waardoor ik constant de drang voelde om ‘m op te hijsen. Natuurlijk kan dat niet in zo’n sjieke outfit, dus hing het kruis op een gegeven moment op mijn knieën.

Bovendien is mijn autootje al een tijdje kapot, waardoor ik met de trein van Rotterdam naar Den Haag zou reizen. Uiteraard waren er net die dag werkzaamheden op mijn traject. Met een dikke winterjas over de mooie jurk heen nam ik dus maar de vieze, stinkende metro. Oh the glamour!

Wereldster
Gelukkig nam het glamourgehalte bij het Circustheater toe. Een lange rode loper, publiek met camera’s en handtekeningenboekjes in de aanslag en veel pers en paparazzi. Er zou namelijk een heuse wereldster aanwezig zijn: niemand minder dan Sister Act-icoon Whoopi Goldberg gaf acte de presence.

Samen met een vriendin genoot ik van de swingende voorstelling en de bijbehorende hapjes en drankjes. Ik voelde me prachtig tussen al die opgedirkte mensen, veelal BN’ers. De een nog mooier gekleed dan de ander.

Moe maar voldaan zat ik ’s avonds laat weer in die vieze metro terug. Thuis schopte ik m’n pumps en panty uit, hees ik me in mijn warme pyjamabroek en boende ik de make-up van mijn gezicht. Daar was de gewone Marieke weer, maar wat was het heerlijk om weer eens een avondje een mooie versie van haar te zijn.

Ook verschenen op Viva.nl