Zo, en nu is het klaar. Het is tijd dat de blogpost hieronder naar beneden zakt, ondanks dat enorme aantal hartjes onder mijn riempje. Het is niet de bedoeling dat ik en mijn zo geliefde bezoekers steeds met een depressief gevoel mijn website verlaten. Dus met het lijflied van alle vrijgezelle dames (zo werd mij in één van de reacties verteld) op de achtergrond, schrijf ik dit stukje. Life goes on. Natuurlijk zijn er de dipjes, de heldere momentjes, het besef dat m’n leven 180 graden is gedraaid zonder dat ik daar ook maar iets over te zeggen had, maar ik kan gelukkig nu vertellen dat het over het algemeen goed met mij gaat.

Dat komt natuurlijk ook omdat de zomer voor de deur staat. Het WK voetbal, Defqon.1, Hajraa-volleybaltoernooi, Twilight 3: Eclipse, Betuws Spektakel, Marco Borsato Live in het Westerpark… Allemaal events waar ik heerlijk naartoe leef en die ervoor zorgen dat ik besef hoe top mijn leven eigenlijk is. Een man moet een mooie toevoeging aan je toch al leuke bestaan zijn, niet iets waar je hele leven om draait. Bovendien zijn mijn vrienden en vriendinnen, familie, bloglezers en Twitter-volgers er allemaal voor me en dat heeft me zo ontzettend goed gedaan. Onwijs bedankt, ik hou van jullie! :)

Dus gaan we nu weer over tot de orde van de dag: de agenda vol plannen met meidenavonden, dates met goede vrienden en bezoekjes aan mijn lieve familie. Op zoek naar nieuwe, leuke blogonderwerpen. I’m getting back on track! En die ene aanvulling op mijn leven, die Ene Ware, komt vanzelf op mijn pad!

‘One more glas of wine
before I turn off the lights.
This time, this time I’ll be fine.’
- Laura Jansen, Single Girls

Onder het mom van ‘beter goed gejat dan slecht verzonnen’ knal ik hier gewoon schaamteloos de woorden van Luxepaardje neer, omdat die zó treffend verwoorden wat ik nu voel dat ik het zelf never nooit beter zou kunnen.

“Goed, laat ik dan gewoon alles in de openbaarheid gooien: er was een zevende hemel, een roze bril en de energie van een ontplofte atoombom. Nu is er een krater in mijn hart en de daadkracht van een Pfeiffer-patiënt.”

Het is over. Vriendje J. en ik zijn uit elkaar en ik ben er stuk van. Ik kan wel weer een heel dramatisch verhaal ophangen zoals ik de vorige keer deed, maar daar heb ik gewoon effe geen zin in.

Ik ben verdrietig, stuk, kapot, gesloopt… geef het een naam. Hoewel het uiteindelijk zijn keuze was en hij de knoop doorhakte, weet ik ook dondersgoed dat het niet helemaal lekker liep de laatste tijd, niet zoals ik wilde en nodig had in ieder geval. Maar goed, dat maakt de pijn er niet minder op natuurlijk.

De komende tijd zal dus in het teken staan van veel huilen, opkrabbelen, mezelf weer bij elkaar rapen, tot in den treuren tegen mezelf blijven zeggen dat ik heus wel leuk ben en mijn eigen leventje weer herinrichten. Zonder J.

En nu ga ik heel hard hopen dat er snel leukere blogonderwerpen in mijn hoofd oppoppen.

Ik val maar meteen met de deur in huis: ik hou van zoete witte wijn. (Ik heb al ingecalculeerd dat ik met deze bekentenis bloglezers en Twitter-volgers verlies.) Ik probeer echt regelmatig andere wijnen uit, omdat ik al geruime tijd geen 16 meer ben en heus wel weet dat zoete witte wijn dus eigenlijk niet meer kan. Maar het lukt me niet, droge witte of rode wijn vind ik gewoon echt vies.

Ik heb een tijdje gedate met een wijnkenner. En dat was heel fijn, want niet alleen accepteerde hij zonder bijdehante opmerkingen dat er aan mijn wijnkennis en -smaak nogal wat schort, ook bracht hij steeds nieuwe wijnen voor me mee. Als eerst een wel héél zoete, waardoor zelfs bij mij bijna het glazuur van m’n tanden sprong, maar daarna steeds een iets minder zoete. Hij leerde mij wijn drinken en had daar nog plezier in ook. En daar was ik hem uiteraard erg dankbaar voor! Even zag het er naar uit dat het nog wat ging worden met mij -wijntechnisch dan- maar het bleef uiteindelijk bij een paar dates. Tot een acceptabel wijnniveau is het dus helaas nooit gekomen.

Sinds een tijdje lust ik echter ook rosé. Een flinke upgrade al: met een rosé kun je immers wel aankomen als je in de kroeg of sportkantine gevraagd wordt wat je wil drinken. Helaas betreft het alleen nog de zoete rosé en de allerlekkerste die ik daarvan geproefd heb, is die van de Lidl (voor de liefhebbers: de White Zinfandel met de zomerse naam ‘California’). En laat ik nou net geen Lidl in de buurt hebben… Wat ik gelukkig wél heb, zijn hele lieve ouders met wél een Lidl om de hoek. Bovendien weten zij dat ik erg blij word van een glaasje koude California. Dus altijd als ik bij ze op visite ben (hoe volwassen, op visite bij je ouders!), krijg ik eerst een professionele cappuccino -met extra suiker- uit hun superdeluxe koffiezetding met vers gemalen bonen en opgeklopte melk dat de perfecte stijfte (is dat een woord?) heeft en vervolgens de vraag: “Roseetje Mariek?”

Als ik dan later -inmiddels lichtelijk aangeschoten omdat ik in mijn eentje zowat een hele fles kortjan heb gemaakt- weer op huis aan ga, krijg ik vaak ook nog een paar flessen mee. Of een hele doos. “Voor je voorraad…” zegt mijn mama dan. Hoe lief is dat! Consequentie is wel dat als zij bij mij op visite komen (nóg volwassener!), gecontroleerd wordt hoeveel flessen er nog staan. En als ik dan, licht beschaamd, zeg dat ik er weer bijna doorheen ben, valt mij een lacherig ‘oohhh, dat meen je niet!’ ten deel. Alsof ik de alcoholist zelve ben.

Nu de zomer eraan komt, wordt het alleen maar erger. Er is niets heerlijker dan een koud glaasje zoete witte wijn of rosé op een fijn terras of aan het strand, vergezeld door een frisse salade en knapperig stokbrood met kruidenboter. Of een bittergarnituur, vooruit. Oh ja, en prettig gezelschap natuurlijk. In de zomer duiken er in ieder geval steeds meer medeliefhebbers op en voel ik me even niet zo kansloos meer. Hoera!

Wij zijn van de tv-serie-kijk-generatie. Wereldwijd worden er steeds meer tv-series bedacht waar wij jongeren verslaafd aan kunnen raken. Ik ben ook zo’n sucker voor tv-series. Ik kijk ze alleen niet op tv. Ik kan het niet opbrengen om, eenmaal verslaafd, een week te moeten wachten op een volgende aflevering. Aan downloaden doe ik niet, het is irritant om in het kleine beeldscherm van mijn laptop te moeten duiken en bovendien wil ik er uit luiheid Nederlandse ondertiteling bij, dus zit er maar één ding op: het aanschaffen van de dvd-boxen. Een dure grap, maar toch doe ik het. Ik kan dan op mijn gemak, als het moet tot diep in de nacht, alles achter elkaar kijken en bovendien staat het gewoon mooi in mijn kast!

Prison Break was zo’n serie die mij al héél lang in z’n greep hield. Jaren geleden, toen ik nog met Theo samenwoonde (voor mijn trouwe lezers: ja, dat ligt alweer zo ver achter me), was ik al verslaafd. Seizoen 1 t/m 3 pronkten in onze dvd-kast (ja, die hadden we), maar helaas liet deel 4 -de laatste- op zich wachten. Dat wachten deden we echter niet meer samen, want toen was daar De Breuk… en dus Het Verdelen Van De Spullen. Ik mocht Grey’s Anatomy houden, maar dan was Prison Break voor hem. Kiezen tussen McDreamy (Patrick Dempsey) en Michael Scofield (Wentworth Miller); een bijna onmogelijke opgave. De laatste delfde het onderspit en snikkend nam ik afscheid. Wat een verlies.

Toen ik 26 werd, maakten mijn lieve Dikkuh-vrienden mij ontzettend blij: ik kreeg de Prison Break-boxen van ze kado, zowel 1, 2 als 3. Hoewel ik ze dus allang gezien had, was ik verrukt dat ze weer in mijn dvd-kast pronkten. Gewoon, voor de heb. Zodat Wentworth altijd bij me is en ik hem tevoorschijn kan halen als ik daar behoefte aan heb.

Toen ik 27 werd, maakten mijn lieve ouders mij ontzettend blij: ze gaven me seizoen 4 en zo was de serie dan echt compleet. En het mooie was: ik had deze nog niet gezien! Een hele reeks verse afleveringen (met heftig slot, zo had ik links en rechts al gehoord) brandde in mijn handen. Maar helaas… het kon nog niet. Vriendje J. liep namelijk GIGANTISCH achter en begon op dat moment pas aan seizoen 1! Ik moest kiezen: zonder hem kijken, of op hem wachten tot ie eindelijk ook bij 4 was aanbeland.

Respect voor mezelf: ik deed dat tweede. Ik wachtte. Ik keek toe hoe J. zich door de afleveringen heen worstelde en langzaam maar zeker ook verslaafd raakte. Hij, die nooit tv kijkt en het zwaar zonde van zijn tijd vindt (behalve Studio Sport dan hè… mannen!), verslond de ene na de andere. Ik sprong een gat in de lucht toen het eindelijk zover was en ik weer kon aanhaken. Seizoen 4 bleek weer ongekend spannend en fantastisch, we zaten er he-le-maal in.

En toen was het afgelopen maandag dan echt tijd voor de allerlaatste aflevering. Het was al veel te laat, eigenlijk allang bedtijd, maar we konden het niet laten. En zo kwam het, dat ik uiteindelijk met betraande ogen naar de aftiteling keek en met een heel naar gevoel ging slapen. Niet alleen was er een einde gekomen aan het Prison Break-tijdperk, de manier waarop deed me bovendien veel verdriet. Een nieuwe serie is dan ook voorlopig nog niet welkom in mijn kast… Eerst dit maar eens verwerken.