Kenners zijn ervan overtuigd: het gaat ons eindelijk eens lukken. Nederland zal de finale halen en daarin nog hoge ogen gooien ook. De bookmakers zeggen het, en de bookmakers hebben bijna altijd gelijk.

Nee, ik heb het niet over een EK of WK voetbal. Was het maar zo’n feest. Ik heb het natuurlijk over het Eurovisie Songfestival. Deze week is het weer zover, het jaarlijkse liedjesfestijn gaat van start. Het evenement waarop Nederland zelden een rol speelt en waarvan we bij voorbaat al weten dat we gaan falen, al is het maar door de vriendjespolitiek van de andere deelnemende landen.

Cornald Maas kan het weten
Maar dit jaar schijnt het eindelijk écht eens te gaan gebeuren. Dit jaar hebben we namelijk eens niet zo’n standaard, slappe hap inzending, maar een echt stoere chick met een dijk van een stem. Een dame die het op haar eigen manier doet, met haar eigen bijzondere liedje. Cornald Maas vindt het de beste Nederlandse inzending ooit. En hij kan het weten.

Roemloos onderaan
Zelf kijk ik eigenlijk al jaren niet meer. Waarom proberen we het überhaupt nog, is mijn opvatting. Ik kan al slecht tegen mijn verlies, dus zie niet in waarom je aan zoiets mee zou doen als je toch al weet dat bevriende landen, vooral in het oosten, elkaar de meeste punten gunnen. Bovendien: we verliezen niet alleen, we bungelen ook nog eens altijd roemloos ergens onderaan.

Mussen van het dak
Toen ik Birds van Anouk voor het eerst hoorde, dacht ik: ja hoor, alsof dit het wél is. De sufheid. En zingt ze nou echt zo ongeveer iets als ‘de mussen vallen van het dak’, maar dan in het Engels? Maar inmiddels kan ik het wel waarderen. Het nummer blijft in ieder geval verschrikkelijk snel én lang in je hoofd hangen, wat voor zoiets als het Songfestival natuurlijk wel handig is.

The Killing
En Anouk valt op, daar in Malmö. Vooral omdat ze regelmatig schittert door afwezigheid. Ze wil gewoon dat podium op en haar liedje zingen, meer niet. Al die poespas er omheen, daar moet ze niets van hebben. Het zal haar dan ook niet heel slecht uitkomen dat ze met een potje bowlen (!) geblesseerd raakte aan haar been en daardoor de openingsceremonie moest missen. Nu kan ze namelijk lekker op haar hotelkamer The Killing afkijken. Ik heb die serie ook verslonden en ik zeg je: als je daar eenmaal in zit, zet je daar alles voor opzij. En die Songfestival-poppenkast al helemaal.

Ik ben wel nieuwsgierig hoe Anouk het vanavond gaat doen in de halve finale en zal dan ook voor het eerst in jaren waarschijnlijk weer voor de buis zitten. Maar als het wederom mislukt, zullen we dan voor eens en voor altijd stoppen met die onzin? Want dan hebben we écht alles geprobeerd.

Ook verschenen op Viva.nl

Hij zwerft al even over het internet, maar ik kan het toch niet laten nog even aandacht te besteden aan het filmpje dat Dove maakte over schoonheid. Ik spreek voor mezelf, maar ik weet zeker dat er vele andere vrouwen hetzelfde over denken, als ik zeg dat ik bijna continue bezig ben met hoe ik eruit zie. En dat ik eigenlijk nooit écht tevreden ben met mezelf.

Er kunnen altijd wel een paar kilootjes af. Mijn bovenbenen mogen een stuk slanker, mijn kont mag een slag (of twee) kleiner, mijn schouders zijn te breed, mijn borsten te klein, m’n armen te dik, m’n gezicht te bol, m’n neus te scheef. Foto’s moeten 100 keer over voor ik er tevreden over ben en ze op social media en m’n blog geplaatst mogen worden. Ik kijk vol bewondering naar meiden met een in mijn ogen perfect figuur en neem me keer op keer voor om daar nu ook eens echt voor te gaan: gezond eten en meer sporten. Om keer op keer helaas weer heel snel te falen.

Herkenbaar? Voor veel meiden waarschijnlijk wel. Dove stelt zelfs dat maar 4% van de vrouwen over de hele wereld zichzelf mooi vindt. Maar wat blijkt: we zijn veel mooier dan we zelf denken. Het beautymerk heeft daarvoor zelfs bewijs geleverd, dus het valt niet meer te ontkennen!

Als experiment liet Dove een aantal gewone vrouwen zichzelf beschrijven aan een forensisch tekenaar, die hen niet kon zien. Vervolgens werden de dames ieder door een andere vrouw beschreven aan diezelfde tekenaar, zodat van elke vrouw twee portretten werden gemaakt. Wat bleek? Het portret dat naar aanleiding van andermans beschrijving werd gemaakt, was veel mooier en vrolijker. En bovendien veel meer gelijkend! (Bekijk de video hieronder, als je ‘m nog niet gezien hebt.)

Volgens het merk staan vrouwen zichzelf het meest in de weg bij het accepteren van hun eigen schoonheid. Een ander kan nog zo vaak zeggen hoe mooi ze je vinden, je zult er eerst zelf van overtuigd moeten zijn, wil je dat kunnen geloven. En daarom lijkt het mij een goed idee om maar eens te benoemen wat je sterke punten, je mooie uiterlijke kenmerken zijn.

Ik begin: ik hou van mijn lange, volle, dikke haar. Van mijn grote ogen, lange wimpers, mijn zomersproetjes en rechte tanden. Van mijn platte buik en strakke wenkbrauwen, die ik nooit hoef te epileren. Zo!

En nu daag ik jullie uit: vertel mij in de comments, wat zijn jouw pluspunten?

Eindelijk is het zover. Het is lente! We hebben de koude, gure tijden achter ons gelaten en de zon laat zich steeds vaker en langer zien. Wat heb ik hiernaar uitgekeken! De winter duurde zo verschrikkelijk lang en het hardlopen wilde daardoor maar niet lukken… Ik snakte naar lange zwoele lente-/zomeravonden, waarop je na het eten nog even de hardloopschoenen aan kunt trekken zonder dat je in het enge donker bang hoeft te zijn voor mannen met verkeerde bedoelingen.

Hardlooptechnisch ben ik helemaal in m’n hum momenteel. Ik ren zo drie keer per week. Soms lang, soms kort, net hoe m’n pet staat. De avonden zijn mijn favoriete renmoment van de dag: even het hoofd leeg na een lange werkdag bij een heerlijke temperatuur. Niet te warm, niet te koud. Perfect!

Toch blijkt dit weer ook een groot nadeel te hebben, zo heb ik inmiddels ondervonden. Ik heb drie hardlooproutes gevonden bij mij in de buurt, waarvan twee rond een plas. Daar had ik in mijn oude stad nog geen ervaring mee, maar nu blijkt dat dat in deze broeierige tijden een enorme uitdaging is. Gisteravond rende ik een rondje om de Bergseplas in Rotterdam en werd zo’n 4 km lang bedolven onder de vliegjes!

Ik maak geen grap als ik zeg dat ik er wel 100 heb ingeslikt. Ik had nog niet gegeten voor ik op weg ging, maar dat heb ik onderweg dus ruimschoots goedgemaakt. Het was echt te smerig voor woorden! Ik ben het hele rondje bezig geweest vliegjes uit te spugen en uit m’n gezichtsveld te slaan. Op sommige stukken werd ik serieus áángevallen door hele zwermen. Constant, echt de hele tijd, door een gordijn van vliegjes rennen, is dus echt niet grappig.

Ik heb er even aan gedacht te stoppen en weer terug naar huis te lopen, maar ik was inmiddels zo ver dat ook rechtsomkeert maken een hel zou zijn. Hoestend en proestend heb ik het rondje afgemaakt. Ik redde het nog tot 7,5 km, toen kon ik echt niet meer. Wat had dat veel energie gekost! De laatste 1,5 km naar huis heb ik afwisselend gesjokt en sprintjes getrokken, ook weleens goed natuurlijk.

Ik baal echt als een stekker, want het is zo’n lekker en mooi rondje om te rennen. Zouden die vliegjes er de hele dag gezellig met z’n allen rondhangen? Of alleen in de avonden? En hoe lang is dat dan nog het geval, blijft dat de hele zomer zo? Dat zou toch vrij jammer zijn. Bestaat er misschien al iets van een hardloopbril en een mondkapje??? ;)

Ja hoor, ik heb weer een stel boeken verslonden… Wat gaat het soms toch snel als je er een paar pareltjes tussen hebt zitten! Ik heb er nog genoeg liggen, dus ik ga gewoon door met lezen. Bekijken jullie dan van onderstaande boeken even naar welke je nieuwsgierig bent?

Arjen Lubach – IV
Op Twitter had ik ‘m al een aantal keer voorbij zien komen: het boek IV van Arjen Lubach. Het zou een spannend, niet weg te leggen boek zijn. Toen ik voor mijn verjaardag bol.com- en boekenbonnen kreeg, wist ik dus ook direct dat ik deze zou kopen. En dat bleek een heel goede zet! IV is van begin tot eind boeiend en inderdaad vooral heel erg spannend. Wat baalde ik als het echt tijd was om te gaan slapen en ik het boek moest wegleggen. Of als mijn trein bij mijn aankomststation was gearriveerd! Dikwijls heb ik lezend over het perron gelopen om nog even die ene passage of zelfs dat ene hoofdstuk uit te lezen.

Het boek gaat over Elsa die, nadat haar vader -die hoogleraar was- is vermoord, ontdekt dat hij een groot staatsgeheim op het spoor was, waarvan het uitlekken grote consequenties zou kunnen hebben. Samen met een vriend van haar vader gaat ze door waar hij was gebleven. Een grote achtervolging door Amsterdam volgt!

Lees. Dit. Boek. Nu. En hoe gaaf: er gaat een tv-serie van gemaakt worden!

Myrthe van der Meer – Paaz
Paaz werd mij aangeraden door een collega. Het zou een levensecht kijkje geven in het reilen en zeilen binnen een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. Het boek gaat over Emma, die op het eerste gezicht alles heeft wat ze zich maar kan wensen: een goede baan, leuke vriend. En ach, iedereen wil toch weleens dood, dat is toch heel normaal?

Nou, niet dus, realiseert ze zich heel langzaam maar zeker. Emma’s opname wordt een zoektocht door het doolhof van medepatiënten, gesprekken, regels, therapieën, medicijnen, dokters en verpleegsters. Ze worstelt met zichzelf en met de omgeving waarin ze zich bevindt, wat moet ze daar nou precies van denken? En gaat ze ooit wel beter worden?

Paaz is eerlijk geschreven en ondanks dat het zo’n zwaar onderwerp is, toch vaak ook grappig. Knap hoe deze autobiografisch getinte roman het leven binnen deze muren zo gedetailleerd beschrijft, zonder dat het langdradig wordt. Veel bewondering voor deze schrijfster!

Patricia van Liemt – De lab-baby
Toen ik weer eens moest wachten op de trein, viel dit boek me op vanwege zijn blauwe kaft met knalroze letters. Toen ik de achterflap las, moest ik ‘m gewoon meenemen. Op de één of andere manier spreken autobiografische boeken me altijd aan. Het feit dat iets waargebeurd is, maakt dat het verhaal nog net iets harder bij me binnenkomt dan normaal.

De lab-baby gaat over Suzanne die alles goed voor elkaar heeft, behalve het krijgen van een kindje. Dat gaat namelijk een stuk moeilijker dan ze had gedacht en gehoopt. Zij en haar grote liefde Jasper willen het echter dolgraag, dus storten ze zich vol overgave in de wereld die ivf heet. Ellenlange onderzoeken, behandelingen en vooral veel onzekerheid is waar ze tegenaan lopen. Hierdoor komt hun relatie onder druk te staan en gaat Suzanne aan vanalles twijfelen.

Dit boek is een eerlijk, recht voor z’n raap verhaal van een vrouw die wanhopig graag moeder wil worden, maar niet zeker weet of haar dat ooit gegund zal zijn. Zelf ben ik nog niet met kinderen bezig, maar ik weet wel dat het geen vanzelfsprekendheid is. Ik denk dat veel vrouwen zich zullen herkennen in dit verhaal en er wat aan hebben. Het las in ieder geval, ook voor iemand die er verder vanaf staat, erg lekker weg.

Marian Keyes – Watermeloen
Na twee wat zwaardere boeken was ik toe aan wat luchtigs. Ik koos voor een chicklit! Helaas heb je, zoals ik in een eerdere Letterhonger-blog al zei, verschillende degradaties binnen dit genre. Vaak wordt krampachtig geprobeerd heel lollig te schrijven of barst het verhaal van de clichés. Watermeloen was helaas geen hoogvlieger.

Het boek gaat over Claire, die op de dag dat hun eerste kindje wordt geboren in de steek wordt gelaten door haar man. Ze ligt nog in haar kraambed bij te komen, als hij opbiecht verliefd te zijn op een ander. Kapot van verdriet pakt ze haar boeltje én haar kind, dat nog niet eens een naam heeft, om bij haar ouders en zussen in Dublin te gaan logeren. Natuurlijk komt de betreffende kerel na een tijdje tot inzicht, maar met Claire gaat het dan alweer stukken beter.

Het was geen boek waaraan ik verslaafd raakte en dat ik maar niet weg kon leggen. Eerlijk gezegd heb ik me een aantal keer geïrriteerd aan de schrijfstijl en de hoofdpersoon. Ik was zelfs blij toen het uit was, zodat ik aan een volgend, veel beter boek kon beginnen. Helaas pindakaas, dit boek zou ik niet zo snel aanraden, er zijn veel betere chicklits geschreven!