Ik ben gek op chickflicks. (Voor de leken: girly movies met knappe acteurs en veel liefde en romantiek en soms nog humor en ook vaak roze.) Geef mij zo’n soort film en je hebt geen kind aan me. Ik ga er helemaal in op en blijf na afloop ook nog lang in zo’n roze zwijmelende roes hangen. Vriendje J. kan -voor zijn eigen bestwil- op zo’n moment maar beter niet bij me in de buurt zijn, want ik ben dan nog kleffer dan ik normaal gesproken al ben waardoor ik hem alleen maar afschrik.

De film Valentine’s Day leek me dan ook helemaal iets voor mij. Met vriendinnetjes Jo, Nick, Tess en Pien organiseerde ik een meidenavond, waarbij Jo ons eerst verwende met een smakelijke maaltijd en we daarna richting bios togen om vol spanning te wachten op wat komen ging. Een film met Patrick Dempsey (a.k.a. McDreamy) en Eric Dane (a.k.a. McSteamy) kon immers onmogelijk tegenvallen… dachten we. Helaas deed ie dat toch een beetje.

Het idee erachter is simpel: prop zoveel mogelijk grote namen in één film en dan wordt het vanzelf een succes. Maar helaas, het was too much. Te veel oppervlakkige personages met te veel niets toevoegende verhaallijnen. Het was bijna onmogelijk te onthouden wie met wie ging en wie met wie op een andere manier verbonden was. Verwarrend hoor, poeh… En teleurstellend ook.

Neuh, ik was not impressed, ondanks het feit dat mijn hottie Taylor Lautner (weet je wel, van Team Jacob?) ook een -weliswaar piepkleine en nietszeggende- rol speelt in de film. Valentine’s Day wordt vaak vergeleken met Love Actually, maar dat is een regelrechte belediging voor die laatste. Love Actually verdient een Oscar vergeleken met dit. (Sowieso verdient Love Actually een Oscar trouwens. Da’s echt één van mijn lievelings.)

Positief puntje: de trailer van Sex and the City: The Movie 2, voorafgaand aan de film. Want hoewel ook daarvan het idee mij nog totaal onduidelijk is, kijk ik er ontzettend naar uit. (Het opgewonden gekir in de zaal verraadde overigens dat ik daar niet de enige in ben.) SATC behoeft namelijk geen diepgang; Carrie & friends zijn voldoende. Fashion, gevatte quotes die niet zouden misstaan op een truttig tegeltje en een overheerlijk ‘vriendinnen-zijn-alles-en-mannen-soms-gewoon-echt-stom’-gevoel. Love it. Mennn, ik kan niet wachten tot ik die film mag gaan zien!

Ik had me ontzettend goed voorbereid. Weken van tevoren speurde ik het internet af, op zoek naar een geschikte outfit die bij me paste. Het werd uiteindelijk Pipi Langkous; met haar sproeten en vlechten is zij hét voorbeeld van een goed en schattig meisje met ondeugende trekjes. Eigenschappen die ik, hopelijk, ook een beetje in me heb… ;) Ik kocht een overgooier, felgekleurde beenwarmers en oranje haarverf uit een spuitbus. Vriendje J. had nog ijzerdraad liggen dat door een vriendin van hem vakkundig in mijn haar zou worden gevlochten.

Ik zong mee met Jos van Oss z’n zachte G en harde L en natuurlijk mochten ook ‘De groeten uit Brabant, kut!’ niet ontbreken. Ik raapte warme kleren bij elkaar om tijdens de optocht niet helemaal te bevriezen en haalde goede herinneringen op aan het carnavalsfeest van mijn katholieke basisschool, waar ik zelfs nog Dansmarieke ben geweest. Ik was hyperdepieper en had er zin in: die Brabanders mochten mij eens laten zien wat feesten is.

Helaas, het liep even anders…

Op zondag ontbeten we met de hele groep bij de McDonald’s, om een stevige bodem te leggen voor alle alcohol die in de uren erna rijkelijk zou gaan vloeien. Het smaakte me prima, aangezien ik al weken niet had gesnackt (remember mijn goede voornemen?), maar misschien dat juist die vroege vette hap me uiteindelijk fataal is geworden. De eerste twee biertjes vielen namelijk compleet verkeerd en voelden aan als een baksteen op mijn tere maagje. Straalmisselijk heb ik me nog een tijdje goed gehouden, maar uiteindelijk trok ik het echt niet meer: ik ging bijna over mijn nek, midden in de hossende menigte.

Zodra de ontzettend leuke en gezellige optocht vol mooie praalwagens voorbij was en echt iedereen de kroegen in dook, heb ik een taxi gepakt naar vriendjes huis en me daar op de bank genesteld met een warm dekentje over me heen. Ik had me voorgenomen om ’s avonds nog terug te keren naar het feestgedruis, maar ook dat is me niet meer gelukt.

Een schrale (heel fijne) troost: vriendje J. deed toch aan Valentijn! Op zondagochtend, toen we allebei helemaal uitgedost waren en klaar voor vertrek, toverde hij een klein pakje tevoorschijn met daarin één van mijn favo geurtjes: Femme van Hugo Boss. Te lief echt, aangezien we uiteindelijk hadden afgesproken niets aan Valentijn te doen. Het was hem echter opgevallen (misschien door het vorige blogje?) dat ik wel degelijk van Valentijn hou en hij kon het daarom niet over zijn hart verkrijgen dit geruisloos voorbij te laten gaan. De schat.

Volgend jaar sta ik paraat voor carnavalspoging nummer twee. Want tot het moment dat mijn maag begon te protesteren, had ik het hartstikke gezellig! Hoewel de oranje verf nog zowat in mijn oren zit, kan ik oprecht zeggen: carnaval is leuk!

Nog even en dan is het Valentijn. Stiekem ben ik een enorm romantische muts, maar helaas heb ik nog nooit een vent getroffen die mij op de Dag van de Liefde eens compleet verraste.

Op de middelbare school had ik jaren hetzelfde vriendje. Dat waren ook de laatste jaren dat ik echt iets van Valentijn heb gemerkt. We gaven elkaar kadootjes (denk aan: kettinkjes, knuffels en grote kaarten met lieve boodschappen erop) en gingen zelfs uit eten. Heel bijzonder, want dat deed je niet zo snel op je 14/15/16/17e.

Daarna ging het helaas bergafwaarts. Ik was erg gelukkig met de vriendjes die daarop volgden hoor, maar Valentijntechnisch behaalden zij nooit meer het niveau dat ik gewend was. Valentijn was volgens de heren in kwestie maar een commerciële bende. En dat is hoe veel mensen er tegenwoordig over denken, zo hoor ik om mij heen.

Vriendje J. heeft zich echter laatst laten ontvallen dat ie ’soms’ wel aan Valentijn doet. Hoewel ik daar natuurlijk weinig mee kan (Wanneer is ’soms’? Kom ik in aanmerking voor die ’soms’?) is het al een stap in de goede richting en gloorde er bij mij toch een sprankje hoop. Dat sprankje werd echter snel weer de kop in gedrukt toen ik mijn agenda bekeek: 14 februari is aanstaande zondag al én vriendje J. heeft Brabants bloed. Zeg maar dag tegen dat Valentijn, want op zondag 14 februari staan wij te hossen, springen en zuipen in een bomvolle kroeg in het zuiden des lands.

Van de positieve kant bekeken: een Valentijn met foute outfits, veel bier en Brabants gelal kan ook z’n charmes hebben toch? In plaats van het te fluisteren bij een romantisch diner met kaarslicht, schreeuw ik onder Jos van Oss z’n carnavalskraker wel even keihard in vriendjes oor dat ik van ‘m hou… Ook leuk. :)

Ben ik nou zo ouderwets en draait Valentijn echt alleen nog maar om commercie? Of zijn er (please, please) nog mede-romantici onder mijn lezers?! Voor die laatste groep -in de hoop dat die er nog is- heeft Ze.nl in ieder geval nog wat verleidingstips!

We worden als maatschappij overladen met dringende oproepen om geld te storten voor al die goede doelen die er tegenwoordig bestaan. Zie jij door de bomen het bos nog staan? Ik eerlijk gezegd niet. Alles is even zielig, triest en meelijwekkend en het liefst zou je je hele vermogen overmaken om mensen te steunen die dat heel hard nodig hebben.

Toch wil ik even aandacht vragen voor een prachtig initiatief dat is opgezet voor een goed doel dat bij vrijwel iedereen bekend is en al tientallen jaren ontzettend goed werk verricht: Artsen zonder Grenzen.

De Tour for Life vindt komende zomer voor de tweede keer plaats. Ploegen van maximaal negen wielrenners (inmiddels al 31 teams) zullen in acht dagen maar liefst 1250 km fietsen, van Italië naar Nederland. Dat zijn gemiddeld dus zo’n 155 kilometers per dag! Tel daarbij op dat ook heuvels en echte bergen (denk aan een Alp d’Huez) bedwongen worden en je kunt niet anders dan diep respect tonen voor de sporters die deze uitdaging aangaan.

Zoals gezegd doen zij dit voor Artsen zonder Grenzen en is het de bedoeling dat ze per team minimaal 15.000 euro aan sponsorgeld ophalen. Ik hoor je denken: dat is niet niks! Klopt, dat is het zeker niet – daarom is elke euro ook heel erg welkom…

Ik heb mijn steentje bijgedragen aan dit initiatief door de website te maken voor Pedala Pedala, het enthousiaste en retefanatieke team waar vriendje J. zich bij aangesloten heeft. Fietsen kan ik zelf voor geen meter (in ieder geval niet zo lang en ver), dus heb ik andere kwaliteiten ingezet. Ieder z’n ding, zal ik maar zeggen… Op de site vind je alle informatie over de tour, het goede doel en sponsormogelijkheden (voor particulieren én bedrijven), maar ook houdt het team er een weblog bij over hun voorbereidingen, uitjes en ander Pedala-nieuws.

Met deze blog wil ik al mijn trouwe lezers (en toevallige passeerders natuurlijk) oproepen om geld te storten voor Pedala Pedala, zodat zij straks -eind augustus- de mogelijkheid hebben om deze ‘tour voor het leven’ te rijden. De rekening waarop gestort kan worden (en instructies over hoe dit te doen) vind je hier, maar je kunt je ook eerst inlezen op de Pedala-site.

Alvast onwijs bedankt, namens Pedala Pedala, Artsen zonder Grenzen en al die slachtoffers die door hun goede werk geholpen kunnen worden!