In therapie #4: Kleine vorderingen

De hele week had ik er tegenaan gehikt en toen werd de 4e therapiesessie vorige week ineens gecanceld. Mijn psychologe had een ziek kind thuis en hoewel ze daar natuurlijk vrij weinig aan kan doen, baalde ik als een stekker. De sessies vreten energie, zowel ervoor als vlak erna. Het is heavy shit waar ik mee bezig ben en het liefst ga ik er gewoon zo snel mogelijk mee door. Anyway, ik moest dus 1,5 week langer wachten voor ze weer een gaatje voor me had, gisteren was het zover.

Share Button
Lees verder

In therapie #3: Nog meer plaatjes

Gezien de heftige sessie van twee weken geleden, zag ik er gisteren best tegenop om weer richting IPZO te gaan voor mijn therapie. ‘Meld je gewoon ziek’, zei een stemmetje in mijn hoofd. Maar ja, en dan? Zonder therapie loop ik ook vast, dus ik móet wel. ‘Het is voor het goede doel’, sprak ik mezelf streng toe.

Share Button
Lees verder

In therapie #2: Andere koek

We zijn begonnen! De tweede therapiesessie die ik gistermiddag had was echt wel even andere koek dan het relatief ontspannen intakegesprek van drie weken geleden. Ik brak. Ik huilde. Ik had tissues nodig bij m’n psych. Ik was een cliché zo groot als de Mount Everest, maar ik schaam me totaal niet. Ik werk aan mijn angst en daar gaat het om. So be it.

Share Button
Lees verder

Bye bye Micra

Daar gaat ie dan… Met pijn in mijn hart heb ik mijn allereerste echte eigen autootje op Marktplaats gezet. Begin mei stap ik over op private lease en ga ik een heuse Fiat 500 rijden. Wat ik écht te gek vind! Ik heb nooit veel om auto’s gegeven, maar dat Fiatje… oi oi oi, wat vind ik dát een leuk bakkie.

Share Button
Lees verder