[VIVA] Er was eens… een meisje verslaafd aan showbizz

Geplaatst op 20 December 2011 door Marieke

Sinds kort blog ik ook op Viva.nl! Daar schrijf ik over showbizz, tv, films en andersoortig entertainment. Omdat ik sommige blogs ook graag in mijn eigen archief wil bewaren, zal ik er hier ook regelmatig eentje plaatsen. Ze zijn terug te vinden in de categorie Miek op Viva.nl!

Sommige mensen hebben een hekel aan hun baan. Sommigen vinden ‘m wel oké en anderen kunnen zeggen dat ze een leuke baan hebben. Ik heb het geluk de overtreffende trap te kunnen gebruiken: mijn baan is de leukste die er bestaat! Ik ben namelijk showbizzredacteur voor diverse vrouwensites van Sanoma en vanaf nu ook blogger op Viva.nl!

Vleugelhaar
Het begon allemaal met de ontdekking van Goede Tijden Slechte Tijden: mijn fascinatie voor tv, showbizz en entertainment. Ik zat nog op de basisschool toen ik verslingerd raakte aan de avonturen van de soapies uit Meerdijk en me later ook ging afvragen hoe die acteurs in het echt zouden zijn. Zou Reinout ‘Arnie’ Oerlemans in zijn dagelijks leven ook vleugelhaar hebben en Antonie ‘Peter’ Kamerling ook na de opnames trouw zijn zwarte leren jack dragen? En als je ze eens zou tegenkomen, zomaar op straat, moet je ze dan Arnie en Peter noemen of toch Reinout en Antonie? Of zeg je dan maar gewoon helemaal niets, want (oh ja!) jij mag hen dan wel zo goed kennen, zij jou natuurlijk totaal niet… Verwarrend, maar ook zo fascinerend en mysterieus.

De pizzabakker
Dichterbij kwam het, toen pizzabakker Mario uit de serie Spijkerhoek (ook Wegwijs-Piet van Sinterklaas, maar dat wist ik toen nog niet) bij ons in het stadje bleek te wonen. Een bekende Nederlander, zomaar bij ons in de buurt! Ik bleef op afstand, als ik hem zag wandelen. Ik was diep onder de indruk en staarde hem met grote ogen en open mond na. Hij was een beroemdheid en dat maakte me ook een tikje zenuwachtig. Zou hij aardig en toegankelijk zijn, of het juist vreselijk vinden dat ‘ie niet eens normaal met zijn kinderen door de stad kon lopen, zonder aangegaapt te worden door tenminste één zo’n fan als ik? Ik ben er nooit achter gekomen.

Rijk en beroemd
De interesse in de levens van nationale, en later ook internationale, sterren is altijd gebleven. Die werd bovendien alleen maar groter. Ik verslind tijdschriften met interviews, entertainmentsecties van de kranten, buitenlandse showbizzwebsites en denk stiekem heel dicht bij beroemdheden te staan door via Twitter een kijkje te nemen in hun levens. Ik heb zelfs een tijdje geroepen dat ik ook dolgraag beroemd zou willen zijn, vanwege alle deuren die het opent, mogelijkheden die je erdoor krijgt en de mensen die je erdoor ontmoet. Rich and famous, wat wil je nog meer?

Vergrootglas
Nu ik ze sinds een tijdje professioneel bestudeer (als in: voor mijn werk als showbizzredacteur), zie ik ook de keerzijde van dat beroemd zijn. Weinig privacy en altijd blijven lachen met foto- en filmcamera’s op je neus, ook al huil je van binnen. Zoals Sylvie van der Vaart het onlangs verwoordde toen ik haar interviewde: je leeft onder een vergrootglas. En dat is niets voor mij. Stel je voor dat mijn geheime slechte eigenschappen en gewoonten, zoals het extreem laten versloffen van mijn huishouden, het nagelbijten en mijn voorliefde voor slecht eten en dus mijn schommelende gewicht (oh, geef ik er toch zomaar een paar prijs…), breed worden uitgemeten in de pers? Ik kijk wel vanaf de zijlijn toe en observeer. De glitter en glamour, die mooie mensen: ik vind het fantastisch.

Gezonde zenuwen
Ik sta liever naast de rode loper dan erop. Niet alleen schrijf ik nieuwtjes, interviews en achtergrondverhalen, ook mag ik vanaf nu hier mijn belevenissen, waarnemingen en meningen ventileren. Naast een serieuze showbizzredacteur ben ik namelijk stiekem nog steeds dat meisje dat de sterren bewondert en heel zenuwachtig wordt van een pop-up in haar Outlook-agenda, die zegt dat ze over 10 minuten toch echt een telefonische afspraak heeft met Glennis Grace… En daar vertel ik jullie graag over!

Ook verschenen op Viva.nl

Rubriek(en): Miek op Viva.nl, Miek werkt | Laat een reactie achter

Huizen hebben ook gevoel

Geplaatst op 02 December 2011 door Marieke

Ik wist het al een jaar: de nieuwe eigenaar van mijn huisje wil me eruit hebben, zodat hij de boel grondig kan verbouwen. Maar aangezien de vergunning voor de drastische opknapbeurt nog niet rond was, mocht ik blijven zitten. Ik zou vanzelf wel horen wanneer de kogel door de kerk was en tegen die tijd een opzegtermijn van twee maanden hebben om iets anders te vinden. Prima deal, zo vond ik.

Helaas kreeg ik kort voor mijn vakantie van drie weken te horen dat ik per 1 december toch echt mijn huisje zou moeten verlaten, na ruim 5,5 jaar. Ik wist dat het eraan zat te komen, maar toch kwam het rauw op mijn dak. Ik had stiekem gehoopt dat de Nederlandse bureaucratie ervoor zou zorgen dat ik lekker kon blijven zitten waar ik zat, tot het huis van vriendje verkocht zou zijn en wij samen op zoek konden gaan naar een plekje van ons samen.

Dat zat er dus niet in, er was een tussenwoning nodig. Iets zoeken en bekijken voor mijn vakantie ging niet meer lukken, met als gevolg dat ik bij terugkomst nog slechts drie weken (!) de tijd had om nieuwe woonruimte te vinden. In Utrecht (want daar volleybal ik nog t/m april), welteverstaan. Een pittige missie die me flink wat wanhoop, hoofdpijn en andersoortige ellende heeft bezorgd.

Bij elke optie (en dat bleken er, voornamelijk dankzij social media, nog best wat) was er wel een reden om het niet te doen. Te duur, te klein, te ver, te grote stap achteruit… Op een gegeven moment begon de tijd echter te dringen en kon ik het me niet meer permitteren alles af te wijzen.

Daarom zei ik uiteindelijk ‘ja’ tegen een grote kamer die ik via Twitter vond. Ik ga er in alle opzichten op achteruit: het is duurder, kleiner, ik moet mijn keuken en badkamer delen, het is heel ver van het station, ik betaalde veel bemiddelingskosten en moet er minstens een jaar blijven zitten, anders krijg ik mijn hoge borg niet terug.

Maar ik zal er het beste van moeten maken. Er zit niets anders op dan me neer te leggen bij het feit dat ik mijn fijne huisje, waarin ik 5 jaar en 9 maanden heb gewoond en heel erg veel heb meegemaakt, moet verlaten. Ik heb gehuild, gebaald, getreurd, geschreeuwd… Ik voel me zoals het meisje van Kinderen voor Kinderen dat haar oude kamer niet in de steek wil laten. Huizen hebben ook gevoel, weet je.

Komend weekend ga ik over. Ik ben de hele week al bezig dozen in te pakken, veel zooi weg te gooien en logistieke planningen te maken. Vriendje, vader, moeder en broertje zijn ingeschakeld. Even twee dagen bikkelen en dan heb ik weer een thuis.

Rubriek(en): In en om het huis | 25 reacties

Ik heb Flair!

Geplaatst op 30 November 2011 door Marieke

Op Twitter zag ik een tijd geleden een oproepje voorbij komen. Mijn collega’s van Flair waren op zoek naar mensen die vroeger heel erg fan waren van iemand. Te denken viel daarbij aan de Backstreet Boys, Take That en de Spice Girls. Van die laatste groep was ik vroeger samen met vriendinnetje Paulien helemaal idolaat, en aangezien ik het zelf ook altijd prettig vind als er mensen reageren op een interviewoproep, besloot ik te helpen.

Ik mailde mijn verhaal inclusief allerlei anekdotes naar de betreffende journaliste en ik werd nog uitgekozen ook. Samen met vier andere dames werd ik (telefonisch) geïnterviewd over mijn obsessie van vroeger. Een paar weken later moest ik op komen draven voor een heuse fotoshoot, want het stuk tekst zou opgeleukt worden met een gezellig portret. Visagie en styling waren inbegrepen, dus dat was een avontuur waar ik erg naar uit keek.

De shoot zelf was hilarisch, ondanks de koortslip die de betreffende ochtend zomaar uit het niets op mijn onderlip was verschenen. Ik heb ontzettend gelachen met de dames visagist, stylist en fotograaf. Ook over de foto’s die ik na afloop toegestuurd kreeg was ik redelijk tevreden, zeker toen beloofd werd dat Photoshop koortsliptechnisch wonderen zou doen. Om zeker te weten dat ik echt blij zou worden van de uiteindelijke publicatie in Flair, mailde ik nog zo’n zes foto’s waarnaar mijn voorkeur uit ging terug. En duimde ik vervolgens heel hard dat één van die foto’s zou worden gekozen.

Helaas, dat was niet het geval. Hoewel iedereen in mijn omgeving me verzekert dat het een leuke, gezellige, spontane foto is geworden, ben ik toch niet blij. Er zaten veel leukere kiekjes tussen en ik vind het jammer dat er niet naar me geluisterd is. Je werkt vrijwillig mee aan zo’n productie, jij komt groot met je hoofd in het blad. Dan moet jij er zelf ook tevreden over zijn toch? Ik weet dan ook niet of ik snel nog een keer op zo’n oproep zou reageren en dat vind ik toch jammer… De ervaring an sich was namelijk ontzettend leuk.

Anyway… Bekijk hier de uiteindelijke publicatie in Flair 47 en hieronder een paar van de veel leukere foto’s (klik erop voor een grotere versie)!

Rubriek(en): Miek stuff | 20 reacties

Vriendinnen voor het leven

Geplaatst op 24 November 2011 door Marieke

Trots was ik, op mijn uitverkiezing voor het schoolvoetbalteam voor meisjes, in de brugklas. Ik zat zelf helemaal niet op voetbal, maar blijkbaar vond mijn gymleraar dat ik genoeg balgevoel had om tijdens een groot scholentoernooi de eer van onze school te verdedigen.

Tijdens de warming-up en het inschieten zag ik haar: mijn schoolvoetbalteamgenootje. Ze was een opvallende verschijning met haar getinte huid en lange zwarte haar. Ze kon het best voetballen van allemaal, zat zelfs bij de meisjesselectie van de KNVB. Het compliment dat ze me later gaf over mijn traptechniek, ben ik dan ook nooit vergeten. Het gaf mijn zelfvertrouwen een enorme boost, want zij kon het weten. Als zij het zei, dan was het waar. Ik glom van trots.

Forever friends
Toen ik op de eerste dag van mijn tweede schooljaar mijn nieuwe klas in liep, zag ik haar zitten. In no time waren we onafscheidelijk. Ze was zo grappig en had zo veel lef. Ik verveelde me bij haar geen minuut. Bovendien bleek ze stiekem gevoelig en heel lief te zijn. Begripvol en geïnteresseerd ook. In dat jaar werd zij mijn beste vriendin. En het mooie: dat is ze nu, 15 jaar later, nog steeds.

Lief en leed hebben we de afgelopen jaren gedeeld. We hebben elkaars vriendjes zien komen en gaan, elkaar gesteund tijdens het vallen en opstaan wat betreft studie en werk, elkaar geholpen bij familieperikelen. Vaak verwatert vriendschap na de middelbare school, omdat je ieder je eigen weg gaat en qua persoonlijkheid een verandering/ontwikkeling doormaakt. Vaak groeien vrienden in die periode uit elkaar. Wij niet. Wij zijn nog steeds steady as a rock.

I do!
Dat zij dat ook zo voelt, bleek drie jaar geleden. Vanuit het buitenland belde ze me, tijdens haar vakantie: ze was ten huwelijk gevraagd. Samen huilden we aan de telefoon. Hoe vaak hadden wij, een stelletje romantische mutsen, niet over dat moment gefantaseerd: dat de man van je dromen voor jou op de knieën gaat. Ik wist hoe veel het voor haar betekende en was blijer dan blij.

Ik mocht meehelpen bij het uitzoeken van dé jurk. Toen we ‘m gevonden hadden en vervolgens uitgeblust op een terrasje neerstreken, haalde ze een envelop uit haar tas en zei me iets te willen vragen. Ze las een zelfgeschreven gedicht voor, waardoor de tranen al over mijn wangen rolden. Ook omdat ik wist waar ze naartoe wilde. Uiteindelijk kwam daar die vraag: “Wil je mijn getuige zijn?” Met een volmondig ‘ja’ vielen we elkaar in de armen. Wat een eer. De eerste ‘I do’ was een feit!

Ook verschenen op Viva.nl

Rubriek(en): Miek & friends, Miek blikt terug, Miek werkt | 9 reacties