Na het zien van De Gelukkige Huisvrouw wist ik het zeker: voorlopig geen baby’s voor mij. Hoewel de film prachtig was en Carice weer een ster van wereldformaat, is die bevallingsscène toch datgene dat blijft hangen. Steeds als het over die film gaat, is het eerste wat je hoort: ‘Aaaaah, die bevalling!! Ik wil nooooit (meer) kinderen!’ En dan pas: ‘Maar wat deed Carice het weer fantastisch.’

Ik heb altijd al geroepen dat ik een bevalling vast niet aankan. Ik ben kleinzerig, een watje… Mijn pijngrens ligt lager dan laag. Ik moet er niet aan denken dat ik zo’n (relatief) groot ding door zo’n kleine opening moet persen. Vaak lukt dat ook gewoonweg niet, zodat vrouwen (niet altijd even netjes) bijgeknipt worden of gewoon van voor naar achter compleet uitscheuren. Zoals in die film dus. Mijn moeder probeert me altijd moed in te praten door te zeggen: “Ach, er is er nog nooit eentje blijven zitten, dus jij kunt het ook.” Nou, een hele geruststelling… De vraag is niet zozeer OF dat kind er wel uit komt, maar meer HOE dat dan gebeurt.

Vrijdag ging ik echter met vriendje J. op kraamvisite bij een goede vriendin van hem, die onlangs bevallen is van haar eerste kindje, een allerschattigst babymeisje. Na de ahhh’s en koetiekoetie’s was het tijd voor de hamvraag: “Die bevalling hè… hoe is dat nou?”

“Eitje!” was haar antwoord. Ik stond met mijn mond vol tanden en klapperende oren. Eitje? Hoe kan dat in hemelsnaam?! Ze vertelde dat ze in het ziekenhuis aan een monitor lag waarop met grafieken te zien was dat ze weeën had, maar dat ze het zelf eigenlijk nauwelijks voelde. Pas toen het kindje besloten had daadwerkelijk de wijde wereld in te willen gaan, werd het even pijnlijk – maar nog altijd draaglijk. Binnen een mum van tijd was het gepiept: floep, daar ging de kleine meid.

Direct gloorde er bij mij een grote sprank hoop. Mijn eierstokken rammelen al jaren, tot grote onrust van vriendjelief, maar die vreselijke bevallingsverhalen maanden ze altijd weer tot rust. Tot nu; het kan dus ook anders! Heel voorzichtig durf ik me weer te verheugen op het moment dat ik een eigen klein hummeltje in mijn armen mag houden. Begrijp me niet verkeerd, dat is niet nu (eerst een groter huis, lange(re) relatie en financiële zekerheid please), maar een vrouwenhart mag sneller kloppen toch? Ondanks mijn gezonde dosis ambitie, hoop ik ooit ook een heel Gelukkige Huisvrouw (zonder depressie dus…) te mogen worden!

Regelmatig scoor ik een ontbijtje of tussendoortje bij de AH To Go. Ja, ik weet dat ik me had voorgenomen daar minder geld heen te brengen, maar ik kan het niet helpen… De geur van vers (af)gebakken broodjes is te sterk en sluipt zonder dat ik daar enige controle over heb zo m’n neusgaten in. En ik ben héél gevoelig voor fijne geuren (een lekkere mannengeur in een mooie mannennek, wauw!). En lekker eten.

Het gaat me echter in dit blogje een keer niet om de verleiding van lekkernijen en het wel of niet kunnen weerstaan daarvan, maar om de mevrouw (het meisje?) achter de kassa van de AH To Go op Amsterdam Centraal. Aan haar klantvriendelijkheid schort niets: ze lacht vriendelijk haar hagelwitte tanden bloot, kijkt je belangstellend in je ogen aan en behandelt je zoals je als klant behandeld wilt worden. Zij MOET met vlag en wimpel geslaagd zijn voor de cursus ‘Hoe bindt AH To Go klanten aan zich?’.

Er is helaas één ding aan de dame dat haar hoge cijfer bij de introductiecursus in één klap doet vervagen: haar lange nagels. Begrijp me niet verkeerd: ik  -als fervent nagelbijter- mag daar eigenlijk niets over zeggen, maar van haar handen word ik gewoon bang. Haar nagels zijn zo lang dat ze krom trekken en ze heeft mij, bij het teruggeven van mijn wisselgeld, er al een paar keer mee gekrabd.

Ik ben een voorstander van mooie verzorgde nagels, ik ben er zelfs stikjaloers op, maar dit gaat echt te ver. Steeds als ik de dame in kwestie mijn geld geef of iets van haar terug moet krijgen, reageer ik heel schichtig en snel, bang om er weer een volgende kras op mijn hand aan over te houden.

Nu hoor ik jullie denken: neem dan gewoon een andere rij! Zo logisch lijkt het wel… Het is alleen zo dat ik altijd in gedachten verzonken die AH binnenloop, m’n lekkers uit de schappen grijp en dan zo snel mogelijk uit die (altijd veel te drukke) winkel weg wil zijn. Ik zoek de kortste rij, sluit er zonder nadenken aan en voor ik het weet ben ik aan de beurt en kijk ik het bewuste kassameisje weer in de ogen. Ze is gewoon de beste en de snelste.

Een tijd geleden ben ik afgestapt van het plaatsen van mijn Ze.nl-artikelen op mijn eigen blog. Ik wilde niet dat jullie je gebruikt zouden voelen, dat het leek alsof ik jullie naar Ze.nl wilde lokken om zo meer bezoekers te genereren daar. Jullie moeten op deze blog komen omdat jullie meer willen lezen over mij en mijn leventje. En dat ik dan bij Ze.nl werk en daar ook weleens wat tik, tsja… dat moeten jullie uit jezelf dan maar willen lezen.

Nu wil ik jullie echter toch even verleiden tot een kijkje op de site waar ik alweer 2,5 jaar geleden mijn beroep van heb kunnen maken. Ik heb namelijk zelf eindelijk weer eens twee stukjes getypt en bovendien hebben we iets nieuws waar ik zeer trots op ben! :) Oordeel zelf, ik hoor graag wat jullie ervan vinden.

Mikaaaa
Afgelopen vrijdag mocht ik naar het concert van de uber blije zanger Mika. Zijn twee albums staan al een flinke tijd op mijn iPodje en altijd als ik sjaggo, depri of ziekig ben, zet ik ze aan. Vrolijkheid gegarandeerd! Ik schreef een verslagje van de avond en ben benieuwd wat je ervan vindt!
Lees verder >>

Ode aan de iPhone
Zoals jullie weten, ben ik al een tijd in het bezit van een iPhone en is ie mijn dierbaarste bezit. Toch ging ik vreemd… Weten hoe dat afliep? Check dan mijn column!
Lees verder >>

Single in the City
Toen ik met mijn Dikkuh-vrienden in de Ardennen zat voor een weekendje, vertelde mijn vriendinnetje Kimalou in geuren en kleuren over haar nog niet zo lang geleden verworven vrijgezellenstatus. Alle dames, inclusief ikzelf, hingen aan haar lippen; wat een fantastische verhalen! Ik strikte haar direct voor de site en met succes: haar eerste geweldige ‘Single in the City’-column is een feit.
Lees verder >>

Nieuw: Ze.nl TV
Filmpjes zijn het helemaal tegenwoordig en dus gaan wij graag met die trend mee. Collega en tevens vriendinnetje Jet durfde de presentatieklus wel aan (zij liever dan ik, brrr…) en ging met een cameraman op pad. Ik ben trots op het resultaat!
Lees verder >>

Thanx alvast voor jullie aandacht! :)

Zo hee! Door een tripje naar St. Maarten, een aswolk die letterlijk roet in het eten gooide en een fenomenaal weekendje weg met de inmiddels befaamde Dikkuh’s, zijn we zomaar ruim twee weken verder en voelt het alsof ik in geen eeuwen meer een blog heb geschreven. Wat in feite ook zo is natuurlijk…

Nou, ik leef dus nog, maar heb de afgelopen tijd wel enorme avonturen beleefd. Ik mocht zomaar ineens op persreis naar St. Maarten, met vijf collega-journalisten die ik van tevoren nog niet kende. Een flinke tijd geleden had ik al een soortgelijk reis(je) gemaakt naar Wenen, maar dit was het echte werk: een week lang naar een erg verre bestemming!

Ik kan je vertellen: het was leuk! De groep was aardig, geïnteresseerd in elkaar en ook nog erg gezellig. Vooral dit laatste kwam goed van pas, toen één of andere vulkaan in IJsland besloot dat ie zijn as-diarree niet meer kon inhouden en daarmee het vliegverkeer boven heel Europa compleet lamlegde. Gevolg: een ramp van wereldformaat en daar zat ik mooi middenin.

Op zich is het wel stoer: men sprak over de grootste luchtruimramp sinds 9/11 en bij gebeurtenissen van een dusdanig grote omvang zal men elkaar altijd blijven vragen waar men op dat moment was. ‘Waar was jij toen die aswolk boven Europa dreef en het luchtruim voor een tijdje eens vliegtuigstreepvrij was?’ Ik kan dan mooi, met lichte trots, zeggen: ‘Ik was slachtoffer, ik zat vast op St. Maarten!’

Uiteindelijk heb ik vijf dagen vertraging gehad, waardoor ik een  zeer belangrijke volleybalwedstrijd heb gemist en bovendien de kaartjes voor het concert van Rihanna moest verkopen, waar ik met vriendinnetje Monique heen zou gaan. Baal, baler, baalst dus. Bluh.

Natuurlijk kon het erger. Ik zat goed verzorgd in een hotel op een tropisch eiland, terwijl andere mensen al dagen op vage vliegvelden bivakkeerden zonder eten en drinken. Ik was, relatief gezien, niet zielig. Toch baalde ik flink: als je je erop ingesteld hebt dat je naar huis gaat, wil je dat ook gewoon. Je leven in Nederland, vol verplichtingen en leuke plannen, gaat aan je voorbij en dat geeft zo’n rottig gevoel van onmacht.

Toen ik maandagavond, na ook nog een weekendje weg te zijn geweest met mijn Dikkuh-vrienden, eindelijk weer eens in mijn eigen bed neerstreek, voelde dat zo ongelofelijk bijna niet te beschrijven heerlijk. ‘Oost, West, Thuis Best’ is zó waar! Voorlopig ga ik nergens meer heen. ;)