Eerste mijlpaal bereikt

Op 11 juni begon ik met hardlopen. Het volleybalseizoen was afgelopen en ik wilde in beweging blijven. Geïnspireerd door vriendje startte ik met rennen met behulp van Nike+, de 5 km voltooien was mijn doel. En dat dan ook binnen het half uur, want dat moet ik kunnen als sportieveling. Vond ik.

Ik dacht dat ik het nooit zou halen. Na mijn eerste run, van 2.08 helse kilometers, was ik he-le-maal kapot. Mijn benen waren loodzwaar, ik hyperventileerde meer dan dat ik normaal ademde en ik ging zowat over mijn nek van uitputting. Ik vroeg me af hoe al die andere mensen, onder mijn Facebook- en Twitter-vrienden, die 5 km (en veel verder) in godsnaam volhielden. ‘Opbouwen’, kreeg ik telkens te horen. Dat was het sleutelwoord. Maar ja, zeg dat maar eens tegen iemand wiens middle name ‘ongeduld’ is.

Ik hield toch vol. Ik probeerde drie keer per week hard te lopen, maar meestal bleef het bij slechts twee loopjes. Andere dingen gingen dan toch voor, waren toch belangrijker en leuker. Ik dacht dat ik het nooit zou halen; iedere keer als ik een grote stap voorwaarts maakte, had ik de keer daarop weer een enorme terugval. Wat leek die 5 km ver weg!

Maar vandaag is het me gelukt. Na eindelijk de laatste Harry Potter te hebben gezien, was ik daarmee nog zo druk in mijn hoofd dat het me een goed moment leek om nog een klein rondje te lopen. Heel spontaan, zonder druk of verwachtingen. En wat bleek: dat werkte optimaal. Het was heerlijk weer, eindelijk niet meer zo klam, en mijn benen voelden goed. In mijn hoofd zong ik mee met de liedjes die voorbij kwamen geshuffeld op mijn iPod en mijn longen leken wel enorme luchtballonnen. Halverwege wist ik: dit wordt ‘m. Ik ga die 5 km halen, binnen het half uur.

Toen ik bij mijn huis aangekomen was, op 5.05 km, juichte ik van binnen. Ik was zo fit, dat ik er nog wel een kilometer aan had kunnen plakken. Maar hee, je moet ook niet overdrijven; dan ligt de lat voor de volgende keer weer zo hoog. Ik sprintte naar mijn laptop om de gegevens van mijn run naar de site van Nike en mijn social media te exporteren. Stiekem om mijn vrienden te laten zien hoe goed ik het had gedaan.

Ik zeg het gewoon: ik ben trots op mezelf. Nog een paar keer die 5 km lopen, en dan op naar de 6. Whoehoe!

LEES OOK:

18 reacties

  1. Wow, echt knap!
    Ik kan niet eens een kilometer rennen zonder last te krijgen van m’n knieën… En daardoor is mijn conditie nu denk ik ook onderhand praktisch op 0.

  2. Kei goed! Ik hoop dat ooit ook nog eens te presteren ;-) Helaas lijken mijn enkels nog niet zo hard te willen als ik. Dus rustig aan en geduld dan maar.

  3. Goed zeg :) Ik ben nog niet eens in de buurt van de 5km gekomen. Ik ben gewoon niet gemaakt voor hardlopen. Ik ren twee weken fanatiek (en ben dan helemaal trots dat ik tien minuten aan een stuk kan lopen) om vervolgens weer te stoppen. En dus kan ik voor de zoveelste keer weer opnieuw beginnen. Maar echt, goed van je :)

  4. Die 5km is en takke afstand, niet mijn ding.
    Mooi gedaan en bedenk dat langzaam snel maakt!.
    Groet Rinus, gaat zometeen ook weer eens rennen.