Running & rocking Rotterdam

Na vorig jaar maandenlang geblesseerd te zijn geweest aan mijn knie, moest ik dit jaar weer helemaal opnieuw beginnen. Wat werd ik er soms moedeloos van: het leek maar Geriforte online auctions niet te lukken. Korte afstanden, ijskoud weer, geen vooruitgang… Bah, ik was het zo zat. Die 10 km van de marathon Rotterdam op 14 april leek verder weg dan ooit. Figuurlijk dan, want letterlijk kwam ie juist angstvallig dichtbij. Tot lieve mede-hardlopers mij weer op het goede pad brachten. Ik maakte grote stappen en ik wist: ja, ik ga die dag toch starten. Ik wil rennen in mijn eigen, nieuwe stadje.

Vandaag was het zover! De weersvoorspellingen waren lastig: het zou warm worden, maar ’s ochtends nog niet. Aangezien ik nogal een koukleum ben, hield ik een dun jasje met lange mouwen aan. En daar was ik vooral in het begin erg blij mee. De sfeer bij de Hofpleinvijver, waar de startvakken zich bevonden, was goed. Iedereen was opgewonden en had er zin in. Ikzelf was enorm zenuwachtig. Toen we eindelijk richting de start op de Coolsingel liepen, ging echter de knop om. Ik ging dit doen.

De eerste kilometers gingen lekker. Het was druk op het parcours, maar het was te doen. Ik genoot van alle mensen aan de kant, geweldig al die aanmoedigingen. Op ongeveer 3,5 km stonden Johan, Pien How much paroxetine is in brisdelle , Daan en Faas te zwaaien en te juichen, wat een enorme boost gaf. Maar toen moest ik nog wel een eindje!

Op een gegeven moment liep de route best een tijdje iets omhoog. Ik voelde mijn benen zwaarder en zwaarder worden. Toen ik bovenaan het bordje van 7 km zag, kreeg ik een mentale klap. Moest ik er echt nog drie?! Ik dacht dat ik al veel verder was… Wandelen was voor mij geen optie, dus wist ik: ik moet langzamer, wil ik dit uitlopen. Een kilometer lang sjokte ik wat vooruit, waardoor ik enigszins op adem kwam. Daarna kon ik gelukkig de energie vinden om me te herpakken en was uiteindelijk de finish, ook op de Coolsingel, in zicht. Dat laatste stuk was echt geweldig, wat een mensenmassa. Het waren zware laatste meters, maar de toeschouwers hielpen me er doorheen. Super!

Cheap micronase medication

Mijn eindtijd was volgens mijn Nike-app iets onder het uur, maar op de site van de marathon Rotterdam bleek dat ik er net iets boven zat. Voor mij helemaal prima: mijn knie weerhoudt me er immers toch van te snel te lopen en het gaat mij nu echt om de afstand. Ik moet kilometers maken en daarin ben ik heel goed op weg.

Deze run uit te hebben gelopen voelt als een enorme overwinning. Een bevestiging dat ik het echt wel (weer) kan. Het geeft me vertrouwen in de aanloop naar hét ultieme hardloopdoel van dit jaar: de Dam tot Dam op 22 september. Ik kan dat, hell yeah!

Follow on Bloglovin

Share Button

LEES OOK:

23 reacties

  1. GEWELDIG! Gefeliciteerd meid, klasse. We gaan gewoon beiden ons doel halen aan het einde van het jaar, wedden?

  2. Geweldig! Goed gedaan!
    Heb zelf vandaag voor het eerst een wedstrijd gelopen, een 5 km wedstrijd, en hopelijk wordt de volgende een 10 km :)

  3. Súper! Gefeliciteerd met je prestatie. Wat een heerlijk gevoel geeft dat hé!?
    Ik heb me via mijn werk ook weer ingeschreven voor de dam tot dam. Vanaf nu moet ik dus ook echt aan de bak ;-)

  4. Goed gedaan hoor, wees maar lekker trots op jezelf per slot van rekening heb je het toch helemaal zelf geflikt.

  5. Hoe tof! Wat een heerlijke overwinning! Ik LOL trouwens keihard om foto 3 met het rode cirkeltje! Echt hardop lachen, haha! Tof kind :-) X