Beat the bridges

Erasmusbrug_running

Ik vind hardlopen heel leuk. Zolang het een vlakke route betreft, that is. Er hoeft maar een ieniemienie heuveltje in het parcours te zitten, of ik ga stuk. Misschien zit het wel grotendeels tussen mijn oren hoor, maar zodra de weg ook maar enigszins omhoog gaat, stort ik in. Dan verzuren mijn benen direct en lijkt mijn conditie als sneeuw voor de zon verdwenen.

Sinds ik niet meer volleybal, heb ik geen sterke (boven)benen meer. Slap als een vaatdoek zijn ze, zeg dat maar gerust. Dat heb ik bij de Marikenloop, vol heuvels en lange stukken vals plat, wel gemerkt. Ik had me voorgenomen om daar op het matje in mijn slaapkamer Alesse 28 generic Purchase midamor uses wat aan te doen, weet je nog, maar ja… ehhh… Dat is er nog niet echt van gekomen. Het is de laatste tijd ook relatief mooi weer geweest en tja, dan ga ik gewoon liever naar buiten om te rennen. Kilometers maken moet ik, met het oog op de Dam tot Dam!

Loopmaatje Where to buy xenical in uk Lindsey was het zat dat ik altijd maar die heuvels ontweek. Steeds als zij voorstelde over de prachtige bruggen van Rotterdam te rennen, kletste ik me er onderuit en gingen we ‘gewoon’ voor een vlak rondje om de plas. Vorige week nam ze een keer geen genoegen met mijn geklaag: we gingen voor een route van maar liefst 14K die zij wel even zou uitstippelen. Over de bruggen dus. “Miek, het is de Mount Everest niet!” Oké, oké!

We renden een voor mij nieuwe route door 010. Hele stukken langs de Maas, met prachtig uitzicht. En daar doemde hij ineens voor ons op: de Erasmusbrug. Normaal kan ik zo genieten van dat ding, vooral als ik er vanaf een terrasje op uitkijk. Maar nu moest ik er overheen, rennend! Vol goede moed ging ik omhoog.

En het viel mee! Het viel me echt 100% mee. Ja, het was zwaar. Ja, ik was dolblij toen ik puffend het hoogste punt had bereikt. Maar het ging. Zou ik dan toch vooruitgang hebben geboekt de afgelopen weken? Voordeel van zo’n heuvel is natuurlijk dat het stuk naar beneden juist heerlijk makkelijk gaat: een mooie beloning.

Aan de overkant van de Maas renden we richting de Willemsbrug, waarover we weer terug zouden gaan. Het was inmiddels gaan schemeren en toen we ‘m op liepen, zag ik in de verte de Erasmusbrug weer met daarbij de skyline van Rotterdam vol lichtjes. Ik keek Lin glunderend aan en riep: “Oké, dit is wel echt heel mooi!” Het was zo’n fijn liefde-voor-010-momentje dat ik steeds vaker heb. Ik woon hier nu een jaar en voel me zo thuis in deze stad.

Die 14 km heb ik uitgelopen en dus ben ik er bijnaaaa! Op 22 september staat er 16,1 km op het programma en ik heb er alle vertrouwen in dat het gaat lukken.

Follow on Bloglovin

Share Button

LEES OOK:

14 reacties

  1. Als je bij de Dam tot Damloop de IJ tunnel uit wilt komen zul je toch ook wel een beetje vertrouwen moeten hebben ;) Fjin dat het mee viel!

  2. Echt goed bezig hoor! Heuvels/ bruggen maken je zo sterk. Fijn dat je een hardloopmaatje hebt die je gewoon meesleept. ;)

  3. Heel goed van je!
    Die 2 km zou je tijdens een wedstrijd eventueel zelfs nog wel op karakter kunnen doen :) komt vast helemaal goed!

  4. Heel tof! Fijn dat die grote bergen die je er in je hoofd ervan maakt, toch gewoon maar kleine heuvels blijken die je best aan kan! :)

  5. Echt onwijs goed van je! Op een gegeven moment moet je het ook gewoon doen. En als je het hebt gedaan, voelt het als een enorme overwinning. Echt top! Nu nog die laatste kilometers, maar dat kan je. :)

  6. Poeh een brug trotseren met hardlopen lijkt me echt makkelijk, ik loop hier kleine heuveltjes op maar dat is niks in vergelijking wat jij doet. Ik woon aan een dijk dus die kleine stukjes die je in 20 seconden op rent ben je er zo vanaf.

  7. Heuvels zijn fijn en als ras echte Limbo loop ik ze vaak tijdens m’n rondjes. Maar de Erasmus is ook heerlijk! Ik liep ‘m met de Bruggenloop en op 14/4 :-)
    Love Rotterdam