Archive for juli, 2007

dinsdag, juli 31st, 2007

Italie

maandag, juli 30th, 2007

Back home…

Nou, de vakantie zit er weer op. Althans, die in het buitenland. Kort maar krachtig zullen we ‘m noemen!

Ja, ik ben dus weer thuis. De planning was twee weken Italië, maar het is er maar eentje geworden. Mijn allerliefste schatje werd de hele week (en nu nog steeds) gekweld door een verschrikkelijke pijn vanwege een doorgekomen verstandskies. Aspirines hielpen al snel niet meer en een sterker medicijn die we van een aardige Italiaanse apotheek-mevrouw meekregen ook niet. Hij heeft nauwelijks fatsoenlijk kunnen eten en allebei hebben we door z’n pijn geen nacht goed geslapen. Toen we daarna met ruim 40 graden zwaar vermoeid in de auto zaten op zoek naar de volgende camping, waren we het eigenlijk zat. Het was een gekkenhuis, dit was geen vakantie. We kwamen voor rust en de mooie omgeving, maar die vonden we op deze manier allebei niet. Theo had heel erg behoefte aan een goede Nederlandse tandarts (als je dáár behoefte aan hebt, moet het wel héél erg zijn!) en dus gingen we weer op huis aan. Na een erg lange reis met heel veel file en Duitse gekken op de Autobahn, zijn we vanmorgen heel vroeg thuis aangekomen en direct ons eigen bedje ingedoken om flink wat uurtjes te maken. Helaas, het is niet anders!

We hebben wel een paar heerlijke dagen aan het Lago Maggiore gestaan waar het lekker warm was en de echt Italiaanse plaatsjes eromheen heel erg mooi zijn. Daarna zijn we ook nog een dag in Milaan geweest; wat een geweldige stad! Van de mooie witte kathedraal tot de écht dure shopping-straten (geen celebrity gespot helaas, daar was het waarschijnlijk te warm voor - die liggen met hun beautiful asses aan privé-stranden). De pizza, lasagne en ijs heb ik overigens wél op, dus de belangrijkste dingen van Italië heb ik in ieder geval geproefd… ;-)

Ik ben gelukkig niet op Italië afgeknapt hierdoor. Er zijn nog zoveel mooie plekjes die ik niet gezien heb! In het najaar ga ik dan ook met mijn vriendinnetje Paulien nog een paar dagen naar een Italiaanse stad. En misschien vliegen Theo en ik volgend jaar wel naar Sicilië ofzo. We zien het wel! Ik heb nu nog twee heerlijke weken vrij van mijn werk, dus Theo en ik gaan nog leuke dingen doen hier in ons eigen kikkerlandje. Dat komt dus helemaal goed!

En voor nu… maar eens een rondje langs alle logjes! :-)

maandag, juli 23rd, 2007

Ciao!

zondag, juli 22nd, 2007

Holland Casino…

Een mooie gelegenheid om uit te gaan - Ingrediënten: 7 prettige gestoorde vrouwen, slechts 1 (net zo prettig gestoorde) man, eten, drinken en gezonde competitie. Even husselen en wat krijg je dan? Juist, ons zeer geslaagde personeelsuitje! Lees verder >>

vrijdag, juli 20th, 2007

Bikini-drama *zucht*

In mijn pauze gisteren dacht ik wel even ‘last minute’ een bikini te scoren. Fout gedacht. Het is gewoon echt niet leuk. Pashokjes zijn te klein, het licht is te fel waardoor je élk oneffenheidje ziet en de pasvormen van die dingen zijn alleen geschikt voor dames a-la deelneemsters van Holland’s Next Top Model. Daarbij is mijn lijf nog te wit, kwam ik tot de harde conclusie dat ik het WW-dieet echt wat beter had moeten volhouden én ik had meer moeten sporten waardoor het er allemaal wat strakker uit zou hebben gezien… En dat bedenk je je dan 3 dagen voor je vakantie. *zucht*

Gezien mijn online-shopverslaving probeer ik dit ook maar op deze manier. Lang leve Wehkamp waar je er rustig 10 tegelijk kunt bestellen, ze netjes de volgende dag al worden bezorgd, je ze rustig thuis in je vertrouwde omgeving kunt passen (en je zelf kunt beslissen of je het licht aan laat) en ze desnoods allemaal weer retour kunt sturen. Laten we hopen dat er wat bij zit…

woensdag, juli 18th, 2007

Het mooie Italie

Maandag vertrekken Theo en ik naar Italië voor twee weken. Gezien het drukke jaar voor ons beiden en recente gebeurtenissen, zijn we er saampies heel erg aan toe.

Waarom Italië? - Vanwege mijn liefde voor het land terwijl ik er nog nooit geweest ben. Heel apart, maar Italië geeft mij een gevoel van spanning, romantiek en heerlijkheid. En het is dus nergens op gebaseerd. Toen we het een tijdje geleden samen over deze zomer hadden en plannen maakten voor onze allereerste vakantie samen, was de keuze dus snel gemaakt: ik wil Italië ontdekken! En dat Theo met me meegaat naar het land waar ik zó nieuwsgierig naar ben, is natuurlijk helemaal speciaal.

We gaan op de bonnefooi en hebben dus niets geboekt. Ook dit heb ik dus nog nooit gedaan (ben best een beetje een ‘control freak’), dus gezond zenuwachtig zal ik tijdens de reis wel zijn. Mijn lieve schoonouders stellen hun auto beschikbaar, dus die gooien we lekker vol met een tent, andere kampeerbenodigdheden, eten en drinken… en dan gáán! Daarnaast alleen wat goede routekaarten en een Lonely Planet Italy op zak, dat moet genoeg zijn voor een geweldige vakantie.

Sowieso willen we erg graag naar the place to be if you’re talking about romance: Venetië! Best een eindje rijden, maar dat hebben we er zeker voor over. Rondom Venetië gaan we andere plaatsen bezoeken, een heerlijk meer vinden waar we kunnen relaxen en zonnen en verder gewoon genieten van al het moois en lekkers dat Italië ons te bieden heeft (denk aan pasta, pizza, salades, wijn, etc.). Mjammie!

Wij gaan twee weken genieten. Theo en ik samen op avontuur. Can’t wait!

dinsdag, juli 17th, 2007

Now… you’re a star in heaven

zondag, juli 15th, 2007

In The Picture: Paulien

Paulien en ik ‘go way back’! We zaten bij elkaar in de brugklas en vanaf de allereerste schooldag leek ze me heel leuk. Ik vond laatst zelfs een oud dagboek terug waarin ik hierover had geschreven: ‘Paulien lijkt me erg aardig, ik hoop dat we vriendinnen worden.’ Lief toch? Vriendinnen zijn we dus inderdaad geworden en ook al lang!

Paulien is heel avontuurlijk. Ze is onlangs voor 4 maanden weggeweest om door Thailand en Maleisië te trekken. Daarnaast is ze erg slim en kan ik supergoed met haar praten, ook omdat we elkaar al zo lang kennen. Ik heb aan één woord (wat zeg ik, aan één blik) al vaak genoeg. We denken over heel veel dingen hetzelfde. Paulien is ook iemand die zich allerlei dingen voorneemt en ze dan ook daadwerkelijk uitvoert. Voor heel veel mensen (ook voor mij… zucht) blijven dat vaak maar mooie plannen of dromen, maar Paulien maakt ze dan ook echt waar. Net als bijvoorbeeld die mooie verre reis.

Doordat Paulien en ik elkaar al zo lang kennen en een groot en belangrijk deel van onze jeugd samen hebben doorgebracht, kennen we elkaar goed en hebben veel dezelfde interesses. We houden beide van dansen, zijn gek op allerlei soorten muziek en bezoeken samen graag concerten, zijn verzot op internet (kan me nog middagen en avonden herinneren dat we bij Pien thuis samen achter de pc zaten, omdat mijn ouders nog niet aan internet wilden en die van haar wél), kijken graag films en series (Harry Potter!) en zo kan ik nog wel even doorgaan… Op de middelbare school vielen we zelfs een keer op dezelfde jongen. Ik was gebroken toen ie voor haar koos, maar na een jaar kreeg ik ook nog wat met ‘m en heb ik het maarliefst 4 jaar met ‘m volgehouden… ;-)

Heel veel! Ik zou Pien echt niet meer kunnen missen. Ze is nu werkzoekend en ik hoop echt dat ze iets in Utrecht of omgeving vindt, zodat ze hier lekker blijft wonen. Dan kunnen we lekker makkelijk blijven afspreken! Pien heeft mijn hele jeugdgeschiedenis meegemaakt, zó handig dat je geen hele achtergronden en verbanden meer hoeft uit te leggen! Een topvriendin dus!

zaterdag, juli 14th, 2007

Miek in de auto naar A’dam…

Zucht. Ik ook altijd met mijn grote mond dat vrouwen best kunnen autorijden. Dat mannen eens op moeten houden met dat gezeur en geklaag. Dat wij dames een prima richtingsgevoel hebben en inparkeren ook voor ons een fluitje van een cent is. Zelfs achteruit.

Maar nee. Vanavond ben ik zelf het levende bewijs geweest dat het vooroordeel van vrouwen-en-auto’s toch klopt…

Vriendinnetje Lies is zondag jarig en gaf vanavond een feestje in haar leuke huisje in Amsterdam. Ik kwam nogal gehaast uit mijn werk (je weet wel, drukke week gehad) en wilde nog even rustig eten, douchen en omkleden (jaja, en ook mijn weblog checken!). Als ik me met bus, trein én metro richting de hoofdstad zou begeven, zou ik er véél te lang over doen. En uiteraard wilde ik op tijd op Lies d’r feest verschijnen! Theo bood daarom aan dat ik zijn autootje (de Fox) wel mocht gebruiken. Nu vind ik rijden heel erg leuk, maar eigenlijk alleen naar plaatsen waar ik eerder ben geweest en de route erheen mij dus zeer bekend voorkomt. Een ritje Amsterdam zag ik eigenlijk niet zo zitten (nog nooit eerder gedaan en A’dam is zo groot en eng!), maar de voordelen wogen veel en veel zwaarder dan de nadelen. Op de routeplanner zag het er allemaal best makkelijk uit, dussss… route overgeschreven (printer doet het niet…) en gáán!

Helaas, poging mislukt. Tot en met de afslag op de A10 ging alles nog goed. Fluitje van een cent, dacht ik nog. Dit bleek niet het geval: de rotonde die volgens de planner mijn volgende stap zou moeten zijn, zag ik toch echt nergens. PANIEK! Ik heb serieus een half uur rondjes gereden in Amsterdam, maar als je er niet bekend bent, heeft dat weinig zin. Je vindt het dan namelijk écht niet. Het vervelende is ook dat je nergens even stil kunt staan, omdat er altijd wel weer auto’s achter je rijden en al die weggetjes éénrichtingsverkeer zijn. Toen ik ein-de-lijk in een rustige woonwijk terecht was gekomen, kon ik Lies bellen. (Nadat ik overigens Theo al aan de lijn had gehad die even wilde checken of ik wel goed was aangekomen… de schat, hij kent me door en door!)

Ik noemde wat straatnamen op, maar die kon zij ook niet direct plaatsen. Ik toeterde naar een voorbijganger, die gelukkig doorhad dat ik iets wilde vragen en niet hard wegrende van schrik. De beste man wist waar ik moest zijn en kon me de route zó vertellen. Wat een opluchting! Met klamme handen kwam ik bij Lies aan, waarna ik welkom geheten werd met hapjes en cola light.

Het feestje was erg gezellig, Lies heeft leuke spontane vrienden en vriendinnen. En de terugweg verliep vlekkeloos dankzij Lies d’r goede uitleg. Thank God! Ik kruip nu maar snel mijn bedje in. Dat was me een avontuur!

donderdag, juli 12th, 2007

Flashback; kleine meisjes worden groot

Ik zit in de trein van Utrecht CS naar Culemborg, mijn ‘home town’. Ik lees in mijn zojuist gekochte boek ‘Echt Sexy’ van Renate Dorrestein. Ik vond haar vroeger altijd al heel leuk, ook omdat mijn toffe lerares Nederlands (Sabine Hukema, red.) haar ook altijd zo gaaf vond en ik destijds een goede indruk wilde maken bij mijn mondeling examen. Ik weet niet of die 8 daardoor kwam, maar blij was ik daarmee natuurlijk wel. Het boek gaat over een 13-jarig meisje en haar (belevings)wereld.

Hoewel het boek erg vlot en goed begint, kan ik me niet concentreren. In het 4-persoons zitje naast me zijn drie luid kwebbelende meisjes neergestreken. Ik doe een gokje naar de leeftijd en schat ze zo’n 13-14-15 jaar. Meisjes die zó uit het boek van Renate Dorrestein komen. Ik vermoed dat ze inmiddels vakantie hebben, want het is midden op de dag en ze dragen volle plastic tassen met zich mee. Deze meiden hebben overduidelijk geshopt en likkend aan hun Swirl [*edit: Swirls kun je niet likken, maar ze likken hun lepel!] genieten ze hiervan na.

Alles aan deze dames is fris en jong. En roze. Ze dragen nieuwe roze-met-zilveren-hartjes tassen, roze All Star-gympen en een hip meisjesachtig mobieltje behoort tot hun vaste accessoires. In één van de plastic tassen zie ik felroze kaftpapier. (Oh, dat doen jongeren dus nog steeds? Ik dacht dat ik destijds al achterliep doordat ik als één van de weinigen braaf mijn schoolboeken nog wel verpakte… weliswaar met stoer Ajax-papier; dat dan weer wel! Naja, misschien is kaften weer IN.) Zelfs om de roze elastiekjes van hun beugels kan ik niet heen; ze giechelen en kletsen aan één stuk door (met name over jongens uit de klas, vakantieplannen en Diddl-knuffels). De voorzichtig opgekomen jeugd-pimpels zijn vakkundig met camouflagestift weggewerkt en de rozige lipgloss glimt me tegemoet.

Ik zit dus in de trein naar Culemborg, mijn ‘home town’. Daar woonde ik toen ik net zo oud was als deze meiden. Op mijn middelbare school beleefde ik ook zulke avonturen. Ik had jaren hetzelfde vriendje, had géén stijl (was het de ene dag nog een tuinbroek met Dr. Marten’s, liep ik de volgende dag net zo graag in trainingsbroek en Nike Air Max), veel vriendinnetjes, was het lieverdje van de leraren (ik haalde goede cijfers en werd er NOOIT uitgestuurd), sportte veel en maakte me maar over weinig dingen zorgen. Kortom: een luizenleven!

Zittend in de trein naar Culemborg, mijn ‘home town’. En met een klap komt daar dat harde besef: kleine meisjes worden groot.