Archive for november, 2007

woensdag, november 28th, 2007

All I Need Is Christmas!

Ik wéét dat het Sinterklaasfeest nog in volle gang is. Dat de Pieten hun lading kado’s nog lang niet bij alle kinderen hebben afgegeven en dat Sint (geholpen door alle hulp-Sinten) flink wat routes afgaloppeert op schimmel Americo om alle verplichte bezoekjes af te leggen. Dat ik het nog ga vieren met collega’s en dat er ook gezellige vrienden een avondje bij ons langskomen voor kado’s en lekkers (zowel in eet- als drankvorm). En dat we eerst alle pepernoten, choco-letters en taai-taai nog die winkels uit moeten eten. Mijn hoofd zit echter al een beetje bij de kerst. Ik verheug me heel erg op die heerlijke kneuterigheid en knussigheid!

Onze echte eigen nep-kerstboom, voor de tweede keer samen optuigen. Direct nadat we de Sint gedag hebben gezegd, gaan wij namelijk al aan de slag om het huisje in kerstsferen te brengen. Daarna lekker uitkijken naar de paar vrije dagen die dit jaar erg gunstig doordeweeks vallen (hoera, gratis vrij!). Gezellig langs opa en oma, gourmetten met de schoonfamilie, uiteten met mijn papa, mama en broer. En natuurlijk ook heerlijk met z’n tweetjes zijn, zoetsappig knus met m’n mop.

Ik kan er niet heel veel aan doen dat ik dat kerstgevoel al zo hoog heb zitten. SBS6 draagt er namelijk flink aan bij: de Kerst-All-You-Need komt eraan en dat zullen we weten ook!! Al een tijdje komen er promo’s en voorstukjes voorbij van verliefde mensen die elkaar huilend in de armen vallen, onverwachte huwelijksaanzoeken in de sneeuw en al die andere denkbare romantiek. De kerstaflevering van All You Need Is Love met Robert ten Brink is wel één van de hoogtepunten ieder jaar en een echte traditie geworden, ondanks dat de reguliere uitzendingen van het programma allang zijn uitgezwaaid. Op kerstavond zit ik dus zéker voor de buis met een zak kerstkransjes en een pak zakdoeken in de aanslag. En jank ik mee met alle mensen die hun lover zó ver weg hebben zitten… hoe houden ze het vol?! En ben ik extra dankbaar dat ik mijn liefie elke dag lekker dicht bij me heb.

zondag, november 25th, 2007

Hyves - een bijenkorf vol vriendjes

Hyves vind ik een geniale uitvinding. Ik ben best een beetje Hyves-verslaafd. Ik wil dat mijn profiel mooi gepimpt is, maak een paar keer per dag mijn ‘WWW’ up-to-date, ik krabbel regelmatig bij vriendjes en vriendinnetjes in de hoop ze dan ook weer gezellig terug te krijgen, ik sluit me aan bij groeps-Hyves van mijn interesses én heb er zelf ook een paar opgestart. Het allerleukste is natuurlijk dat je in contact komt en blijft met mensen die je in levende lijve niet meer zo vaak ziet. Of al een hele tijd niet meer gezien hebt. Zo blijf je toch nog een beetje op de hoogte en kun je bovendien gebruik maken van het enorme netwerk dat je met vrienden-van-vrienden opbouwt. Zo zijn Theo en ik aan ons appartementje in Utrecht gekomen.

Ik krijg alleen altijd commentaar dat ik zoveel Hyves-vriendjes heb. Vaak daarbij ook nog een sneer dat ik ‘vast niet iedereen persoonlijk ken’ en ‘gewoon iedereen maar toevoeg’. Ehh, nou nee. Het leuke van Hyves is juist dat je in contact bent/blijft met bekenden. Maar ik kan wel uitleggen waar ik al die vrienden vandaan haal hoor, geen probleem.

Om te beginnen heb ik natuurlijk op een basisschool gezeten, waar je meer mensen kende dan alleen die van je eigen klas. Vervolgens kwam daar de middelbare school waarvoor hetzelfde geldt én heb ik een HBO-opleiding afgerond waar ik in verschillende groepen les had en ik een minor Journalistiek op een andere faculteit heb gevolgd. Ik heb lang aan volleybal gedaan en dit op TWEE verenigingen, waar het altijd ‘ons kent ons’ is. Vroeger heb ik nog geturnd en op jazzballet gezeten, waar ik ook een hoop mensen nog van ken. Bovendien is Culemborg maar een klein stadje; daar haal je zo een flinke groep Hyvers vandaan. Ik heb een jonger broertje met héél véél vriendjes die vaak bij ons over de vloer kwamen. En wat dacht je van m’n familie aan vaders- en moederskant? Omdat ik al een flinke tijd aan webloggen doe, heb ik al een paar logvriendinnetjes in het echt mogen ontmoeten en ook van de andere vaste logbezoekers, kun je wel zeggen dat je elkaar een beetje ‘kent’, omdat je elkaar al langer volgt. Ik heb een (erg lief!) vriendje die natuurlijk ook weer zijn eigen familie, vrienden en teamgenoten heeft, die je dan ook leuk kan toevoegen. Dan heb je nog een paar ‘losse’ Hyves-vrienden die ik op andere manieren ken, van bijvoorbeeld de camping waar wij vroeger altijd kwamen, van andere zomervakanties of mensen van de voetbalclub van mijn broertje en vader. En vergeet natuurlijk oud-collega’s en huidige collega’s niet.

Je ziet, Hyves-vriendjes zijn zó verzameld. Ik ken graag een hoop mensen en vind het heerlijk om van anderen te weten hoe het met ze gaat. Ik ben me wel bewust van het feit dat de openheid van Hyves ook nadelen met zich meebrengt (denk aan ongewenste gluurders als werkgevers of andere zakelijke relaties), waardoor ik mijn Profiel sinds kort niet meer zo toegankelijk heb gemaakt. Maar internet is en blijft gewoon één grote interactieve community waar ik graag actief aan meewerk! :)

vrijdag, november 23rd, 2007

The End

 

dinsdag, november 20th, 2007

Wanted: tijdverdrijver

Kon ik maar een tijdverdrijver hebben zoals Hermelien had in deel 3 van de Harry Potter-reeks. Waarmee je even een stukje terug kan gaan in de tijd, zodat je echt álles kunt doen wat je leuk vindt. En dus niet hoeft te kiezen of gestresst hoeft te raken van tijdgebrek. Momenteel heb ik namelijk zóveel leuke dingen te doen en té weinig vrije tijd. Help!

Ten eerste is er natuurlijk het lang verwachte laatste deel van Harry Potter. Zaterdagochtend werd ie al bezorgd, maar omdat Theo nou eenmaal sneller leest dan ik, won hij de strijd en mocht hij het als eerst lezen. Hij had het dit weekend uit en gisterenavond ben ik dan ook ein-de-lijk begonnen! Ben heel benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren, maar tegelijkertijd wil ik niet te snel lezen… het is tenslotte het laatste deel.

Daarnaast ben ik volop aan het knutselen aan mijn nieuwe website. Vorige week opgezet met vriend Henk-Jan, maar nu lekker mijn eigen ding aan het doen. Hij wordt best mooi, al zeg ik het zelf, maar is nog echt niet af. Daar moeten echt nog wel wat uurtjes werk in gaan zitten, Pietje Precies als ik ben!

Verder heb ik een hoop vriendinnetjes al een tijdje niet gezien en zou ik dolgraag met ze afspreken om eens lekker bij te kletsen, uitstapjes te maken en ander vrouwelijk geneuzel. Ik ben zó druk dat ik ze echt een beetje verwaarloos en dat vind ik niet leuk. Zo ben ik namelijk helemaal niet, ik hecht veel waarde aan mijn vriendschappen en probeer iedereen aandacht en interesse te geven. Helaas gaat dat niet altijd zoals ik wil.

Seizoen 3 deel 2 van Grey’s Anatomy is binnengekomen en aangezien wij die nog niet op tv hadden gevolgd, konden we niet wachten om hieraan te beginnen! Wat is het toch een geweldige serie…

Ook heb ik nog een flinke stapel digitale foto’s op mijn schijf staan waar ik graag fotoboeken van wil maken. Ik vind het zonde dat je sinds de digitalisering van de foto’s geen mooie boeken meer hebt om met een weemoedig gevoel doorheen te bladeren. Dus heb ik besloten om fotoboeken te blijven maken, al is het nu geen geknoei meer met fotolijm, maar gewoon lekker via de Album Software van de HEMA.

Japans Puzzelen vermaakt mij ook nog steeds. Het lijkt vooralsnog geen bevlieging te zijn, het hokjes kleuren maakt me nog steeds erg rustig en ik kan heerlijk geconcentreerd uren aan zo’n puzzel bezig zijn. Hoe suf.

Mijn lijstje met favoriete weblogs wordt alleen maar groter, omdat er ook steeds meer leuke lieve weblogmensen een bezoekje aan mij brengen. En uiteraard kom ik dan altijd even terug én laat een reactie achter. Hierdoor ontwikkel je toch een soort van commitment, die je wil blijven nakomen. Dus voel ik me verplicht om jullie trouw te blijven, en dat is ook iets dat ik heel erg leuk vind. Ik vind veel gezelligheid online in weblogland!

Natuurlijk is er ook nog mijn cursus Webpage Designer, waar ik lekker mee aan de slag ben. Momenteel is het nog heel theoretisch en moet ik veel lezen, maar interessant is het zeker en ik ben blij dat ik ermee begonnen ben. Het leert mij vooral de basisbeginselen van HTML en CSS.

Tenslotte vraagt ons kleine huisje óók mijn aandacht: de wasmand puilt uit, er moet nodig gestofzuigd worden, de vaat heeft zich weer opgestapeld en er slingert gewoon veel rotzooi rond die opgeborgen moet worden.

Oh ja, ik heb ook natuurlijk nog een lief vriendje dat ook wat aandacht wil. We wonen dan wel samen, maar als ik al mijn vrije tijd besteed aan bovenstaande opsomming, wordt hij daar ook niet bepaald blij van natuurlijk… ;-)

Conclusie: ik wil een tijdverdrijver. Want prioriteiten stellen is NIET mijn sterkste punt.

vrijdag, november 16th, 2007

Een Glimlach met een grote G

Ik reis elke dag met de bus naar mijn werk. Naja, een reis kun je het niet echt noemen, aangezien ik totaal maar 10 minuten in de bus zit. Maar goed, dat doe ik toch wel élke werkdag (inmiddels 4 per week, whoei!). Ik kom dus een hoop verschillende mensen tegen. En dat zijn vaak niet de leukste.

Veel mensen in de bus zijn sjaggo. Omdat ze naar het werk moeten, omdat het vroeg is, omdat het stampvol in de bus is, omdat ze daardoor geen zitplaats hebben. Ze kijken gewoon niet heel vrolijk uit hun ogen. Ze schrikken zelfs af; daar wil je echt niet bij in de buurt komen. Daarnaast heb je nog de jongeren, die (zelfs ’s ochtends al) erg luid kwebbelend die bus instappen. Luid kwebbelend met vriend(inn)(en) die op de voet volgen óf tetterend in hun mobieltje. En dan heb je nog de mensen die het geluid van hun iPodje of andere muziekspeler zó hard hebben staan, dat je precies weet wat hun muzieksmaak is en prima met ze kan meezingen of meedeinen. Wat je dus niet wilt op de vroege morgen. Allemaal nare mensen, die in de bus.

Ik moet echter eerlijk bekennen, dat ik vaak ook één van die nare mensen ben. ’s Ochtends ligt het er bij míj aan dat het nog zo vroeg is, en ’s middags baal ik van de drukte. Gisteren beleefde ik echter een vrolijk momentje waardoor mijn weekend een goede start had.

Het was een drukke dag geweest op het werk, dus ik zat vermoeid in de bus naar huis. Ook nog eens snotverkouden ‘het lijkt wel of dat bij mij nooit ophoudt’ en ik had ‘m dus behoorlijk hangen. Tot overmaat van ramp kreeg ik in die overvolle bus een flinke niesbui. Achter me hoorde ik toen opeens een lieve meisjesstem zeggen: ‘Gezondheid!’ Met een loopneus en tranende ogen draaide ik me om en zag het meisje me met een vriendelijk gezicht en alleraardigste glimlach meelevend aankijken. ‘Dankjewel’, bracht ik nog net uit. De rest van de rit had ik toch echt wel een goed gevoel. Er bestaan nog vreemde mensen die echt zo gek nog niet zijn. Vriendelijkheid kost ook niets! :) Wat een goed begin van mijn weekend.

dinsdag, november 13th, 2007

Pica’s de la bella Italia - Pisa & Firenze

zondag, november 11th, 2007

Snuffelen op de Utrechtse Bazaar

Aangezien Theo z’n jas gestolen is door de inbreker, moesten we op pad voor een nieuwe. De winter komt er immers aan en we willen niet dat ‘t mannetje verkleumd de wintermaanden door moet. De mooie leren jas was gekocht op de zwarte markt in Beverwijk (of eigenlijk ‘Bazaar’ - zwarte markt mag ie niet heten). Nu bleek dat Utrecht ook zo’n snuffelmarkt rijk is, dus togen we gisteren richting Vleuten. Op zoek naar een nieuwe jas!

De Utrechtse is veel en veel kleiner dan de Beverwijkse, maar de sfeer is er hetzelfde. Vele rijen kramen waarop de mooiste (en lelijkste!) spullen uitgestald liggen. Gloednieuwe opgekochte partijen die voor een prikkie per stuk worden aangeboden, maar ook echte rotzooi die mensen van zolder hebben geplukt en aan de straatstenen niet kwijt kunnen. En dan heb ik het niet over spullen die nog best te gebruiken zijn, maar échte meuk. Dat je denkt; hoe durven ze het nog neer te leggen? Maar goed, er zijn altijd wel gekken die nog heil zien in de afgedankte troep van een ander.

Met tweedehands spullen maak je ons niet blij. We hebben daar gewoon niet zo’n prettig gevoel bij. Wij gaan echt voor de mooie producten die daar op die Bazaar voor veel minder geld worden verkocht dan in de reguliere winkels. Denk dan met name aan mascara’s en andere make up, potten haargel, dvd’s, shampoo, sokken. Ideaal als je een flinke partij wil inslaan, je bespaart er echt veel geld op.

We gingen dus oorspronkelijk voor een nieuwe leren jas voor Theo, maar die hebben we helaas niet gevonden. Hiervoor moeten we waarschijnlijk weer naar Beverwijk, waar het aanbod beduidend groter is. We kwamen wél thuis met wat spullen uit bovenstaand opgesomd rijtje én we hebben ook nog even van één van de vele eettentjes een lekkere snack mee naar huis genomen.

Snuffelen op de Bazaar… toch een leuk uitje voor de zaterdag!

vrijdag, november 9th, 2007

Iedereen kan webdesignen - nu ik nog!

Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig kan webdesignen. Ik kom op vele weblogs terecht en verbaas me dan vaak over de vele mooie lay-outs die in weblogland te vinden zijn. Bij de logs van Web-log of Punt.nl waar ik zelf zit, is het nog niet zo raar. Die zijn gewoon kant-en-klaar en door zelf de kleurtjes en indeling te kiezen, kom je al een heel eind. Ik doel meer op de sites die helemaal zélf in elkaar geknutseld zijn op een eigen domein.

Regelmatig beland ik op diverse logs van 17-jarige hippe meiden die net zo hippe eigen sites hebben. Strakke indeling, goed gekozen kleurencombinaties en een prettig lettertype op een ook nog eens origineel domein (mijn doorstuur-domein mariekebrouwer.nl is natuurlijk verre ván origineel…). Is Webdesign tegenwoordig een vak op de middelbare school ofzo? Hoe weten al die jonge dames nou hoe dat werkt?!

En neem maar eens een greep uit mijn vaste lezers en een paar van mijn favo sites: Sanne, Sandra, Inge, Manon, Suzanne, Lnnk… stuk voor stuk schitterende eigen weblogs waar ze helemaal hun eigen invulling aan geven. En die ze ook nog eens regelmatig net zo makkelijk verfrissen. Ik kan er niet onderuit: ik ben jaloers. Ik wil dat ook.

En dus ga ik dat ook doen. Aan mijn cursus Webpage Designer via het NTI ben ik natuurlijk al begonnen (al loop ik niet helemáál op schema…) én ik heb hulp uit een vertrouwde hoek. Mijn goede vriend Henk-Jan is opper-computernerd én daarnaast ook nog eens erg sociaal (die combi zie je niet vaak). Hij wil me dan ook gaan helpen. Volgende week hebben we een eerste afspraak om eens te kijken hoe mijn site eruit moet gaan zien en hoe we dat voor elkaar gaan krijgen. We doen het ‘gewoon’ met Wordpress, alhoewel ik daar een tijdje geleden met MSN-hulp van Manon helemaal niet uitkwam (lag aan mij, niet aan Manon). Hopelijk lukt het nu wel!

Tegen de tijd dat het klaar is, horen jullie het direct en hoop ik dat jullie allemaal met me meeverhuizen. Tot die tijd blijf ik gewoon trouw aan mijn Puntje. Want loggen is gewoon heel leuk! :)

dinsdag, november 6th, 2007

Heel Holland Helpt mijn tante!

Wie kent presentatrice Wendy van Dijk nou niet vanwege haar welwillendheid om de ongelukkigeren van onze samenleving een helpende hand toe te steken? Deed ze het eerst met Hart in Actie, komt ze nu op RTL4 met een nieuw programma: Heel Holland Helpt! Een nieuw programma met óók een nieuw concept. Want Wendy steekt zelf niet meer de handen uit de mouwen, ze laat haar zogeheten ‘weldoeners’ de klus klaren. En laat mijn tante Marian nou nét zo’n weldoener zijn!

De bedoeling is dat deze weldoeners in de dop zichzelf kunnen aanmelden bij Wendy. Zij krijgen dan een bankpasje met daarop 1000 euro, waarmee ze iets goeds moeten doen voor een ander. Natuurlijk is het eigenlijk het leukst om niet zomaar die 1000 euro aan iemand te overhandigen, maar er iets origineels mee te doen. Er bijvoorbeeld 10.000 euro van maken… of ermee langs allerlei bedrijven gaan om wat dingen te regelen?! Hoe gekker en grootser, hoe beter. Dit alles leg je dan vast op camera en zo kan heel Nederland zien wat een lieve mensen er toch nog bestaan op deze wereld. Een lichtpuntje in de duistere dagen van oorlogen, kinderporno én inbraken bij onschuldige mensen als ik.

Mijn tante heeft zich aangemeld bij Wendy en kreeg de 1000 euro. Hiermee wilde ze graag mijn oom verrassen, die in juli van dit jaar zijn vrouw heeft verloren. Mijn tante dus, de zus van mijn moeder én van tante Marian. Het heeft onze familie een hoop verdriet gedaan en dat doet het nu nog steeds.

Vol goede moed ging mijn tante aan de slag; de 1000 euro is inmiddels ruim vermeerderd, waardoor mijn oom hiermee het grafje waarin mijn tantes urn komt te staan niet alleen kan betálen voor de komende 5 jaar, maar ook mooi kan onderhouden. Dit is echter nog lang niet alles! Ze heeft ervoor gezorgd dat mijn oom 2 dagen is weggelokt en weggebleven van zijn huis, samen met zijn dochter (mijn nichtje) en haar vriend. En binnen die dagen hebben ze de woonkamer én slaapkamer onder handen genomen. Met spullen én manskracht van bedrijven uit Nijmegen, die allemaal onder de indruk waren van mijn tantes verhaal en hier graag hun steentje aan wilden bijdragen.

Bij de opnames in de studio was de hele familie aanwezig in het publiek, dus ook mijn opa en oma, mijn vader en moeder… en ik! Mijn oom wist niet wat hem overkwam en was totaal overdonderd. Het is een erg mooie aflevering geworden waarin mijn familie helemaal aan het einde aan de beurt komt. Kijk dus allemaal aanstaande vrijdag 9 november om 20.30 uur op RTL4 en zie hoe mijn tante Marian een enorme verrassing heeft voor mijn ome Wim!

zondag, november 4th, 2007

Theo to the rescue - weer een inbraak!

Theo en ik hebben in de nacht van vrijdag op zaterdag iets heel engs meegemaakt. Ik heb er nog steeds trauma’s van, maar Theo de nuchtere natuurlijk helemaal niet meer. Hij was dan ook mijn echte held hoor, hij verdient groot respect. Vrijdagnacht rond 02.00u stond er namelijk een inbreker in ons huis…

We lagen allebei heel rustig te slapen en er was vooralsnog niks aan de hand. Ons huis is vrij gehorig, waardoor er altijd wel wat lawaai is van de studenten die boven ons wonen, de werkplaats die onder ons zit (wij zitten 1-hoog) of de buren die luide muziek draaien. Geen probleem, daar slapen wij altijd doorheen. Het is ons dan ook nog steeds een raadsel waarom Theo wakker werd van het licht klikkende geluid van een balkondeur die open gaat. De klink die naar beneden wordt gedrukt en de deur die uit het slot wordt geklikt.

Onze woonkamer zit aan de slaapkamer vast, slechts gescheiden door twee openslaande deuren die bijna altijd helemaal openstaan. Het is dus in feite één ruimte. Ik was in diepe slaap, maar merkte wel dat Theo op een gegeven moment met een ruk overeind schoot en werkelijk waar KEIHARD begon te schreeuwen: ‘Heeeeeeeeeee, g*dv*rd*mm*, oprotten kl**tz*k, wegwezen!’ Nog half slaperig schrok ik me helemaal wild, maar dacht dat Theo misschien een nachtmerrie of iets dergelijks had. Ik probeerde hem tot kalmte te manen omdat hij zo verschrikkelijk hard blèrde. Na een seconde of wat besefte ik me dat hij het tegen iemand had en dat werd door Theo bevestigd: ‘Er staat daar iemand!’ Direct was ik compléét in paniek, helemaal toen hij zei dat de desbetreffende persoon dus binnen in ons appartementje stond, bij de balkondeur van de woonkamer. Ik schoot ook overeind en zag nog net een schaduw verdwijnen. Theo sprong op en rende naar de deur, maar de vogel was al gevlogen. De deuren gingen goed op slot en Theo kroop weer naast mij, waar ik half hyperventilerend lag te huilen. Er was een man in ons huis geweest!

Theo vertelde dat de dief met zijn gezicht naar de deur had gestaan en met zijn rug naar ons. Toen Theo begon te schreeuwen, had de inbreker zich heel snel omgedraaid en Theo recht aangekeken. Helaas kon Theo niets anders zien dan zijn kleine postuur, want het was pikkedonker. Het zou ook goed kunnen dat de man een bivakmuts op had gehad. De dader was een tel als versteend blijven staan, want hij had vast niet verwacht dat er mensen thuis waren. Gelukkig voor hem was de deur dus dichtbij en kon ie over ons balkon wegvluchten.

Hoe dit kon gebeuren? Tsja, onze balkondeur was blijkbaar niet op slot. De hele dag hadden we opgeruimd en hadden we in en uit gelopen. Blijkbaar dus vergeten de sloten te controleren. En je zult het altijd zien; juist dan komen ze langs. Misschien hadden ze zelfs al wel vaker geprobeerd binnen te komen, maar was het steeds mislukt. Je weet het niet, dat is alleen maar gissen.

Van iedereen krijgen we te horen dat het stom van ons was om die deur open te laten. Ja, dat weten wij ook wel. Maar verdorie, we waren gewoon thuis! Wie haalt het nou in zijn hoofd om een klein appartementje binnen te dringen waar het bed gewoon in één ruimte staat met de woonkamer?! Naja, blijkbaar zijn ze tegenwoordig zo bijdehand. Wij zijn in ieder geval bozer dan boos dat ons dit wéér is overkomen, want nog niet zo lang geleden was er al ingebroken toen we niet thuis waren en toen is onze laptop gestolen. Misschien was het wel dezelfde dief die even kwam checken of we al een nieuwe hadden.

Ik heb steeds van die ‘wat als?’-scenario’s in mijn hoofd. Wat als Theo niet wakker was geworden en de dief was gaan ronddwalen, aan ons bed had gestaan en dan pas had gemerkt dat we er waren? Wat als ik alleen thuis was geweest? Wat als het was gebeurd terwijl kleine Pieter bij ons logeerde?

Het heeft geen zin om zo te denken, maar dat doe je automatisch. Misschien iets vrouwelijks? Ik heb in ieder geval de hele nacht geen oog dichtgedaan, bij iedere beweging van Theo lag ik stijf van angst in bed. En ook de volgende nacht was onrustig, ik wilde zelfs overdag ons huisje niet onbeheerd achterlaten. Maar goed, dan heb je geen leven meer. We moeten het achter ons laten (wat Theo natuurlijk allang gedaan heeft… mannen!) en alles gewoon héél goed controleren als we weggaan én als we gaan slapen. Want daar deinzen de moderne dieven dus niet meer voor terug.

We hebben overigens geen aangifte gedaan. Er zijn geen sporen van braak, Theo heeft de dader niet herkend en er was niets gestolen. Tenminste, dat dachten we. Toen Theo echter vandaag zijn jas en portemonnee nodig had, bleek deze onvindbaar. We denken dus dat de dief zich tóch een kleine buit heeft eigen gemaakt…