Archive for juni, 2008

maandag, juni 30th, 2008

Mutserigheid ten top

Op het werk ben ik heel geordend. Dat zal mijn directe omgeving (lees: nu Theo, vroeger mijn ouders) echter niet beamen. Thuis ben ik namelijk een ramp, een chaoot eerste klas. Ik kan er niks aan doen, maar als mijn hoofd niet op mijn romp vast zat, zou ik die ook nog vergeten…

Vorige week ondervond ik daar pas echt nadeel van. Het was de laatste werkdag van de week, het was de avond ervoor laat geworden door de Ze.nl-borrel (waarover later meer) en ik zat verdiept in mijn verslavende boek (Gossip Girl - heerlijk!). Mijn trein gaat ’s ochtends altijd om 8.10u van spoor 5 op Utrecht CS. Meestal is hij iets te vroeg, waardoor iedereen rustig de tijd heeft om in te stappen (dat beseft overigens niemand zich, want het is altijd duwen en trekken geblazen).

Zo ook die ochtend. Om 8.05u kwam er netjes een trein binnenrijden en in gedachten verzonken stapte ik in. Hij reed keurig op tijd weg en alles leek goed te gaan. Tot het omroepbericht: ‘Dames en heren, nogmaals onze excuses voor de opgelopen vertraging, wij proberen hier onderweg zoveel mogelijk van goed te maken.’ Ik dacht nog: huh, het valt toch best wel mee met die vertraging? Maar goed, ik had mijn boek dus vond het allemaal wel best.

Tot het volgende omroepbericht: ‘Dames en heren, het volgende station is Gouda.’ Toen schrok ik wakker. Gouda?! Ik moet naar Amsterdam! Met een schrik bedacht ik dat dit dan vast de trein voor die van mij moest zijn geweest, richting Den Haag. En die had dan inderdaad wel een dikke vertraging! Op zo’n moment erger ik me dood aan mezelf; dit kan ook echt alleen mij weer overkomen. Niemand leek zich namelijk druk te maken, iedereen beschouwde station Gouda als heel vanzelfsprekend.

Behalve één meisje, die keek ook wat paniekerig om zich heen. Ik stapte op haar af: ‘Goh, begrijp ik uit jouw reactie dat jij ook verkeerd zit?’ Yup, dat had ik bij het rechte eind! In Gouda zijn we dus maar uitgestapt, heb ik haar getrakteerd op een kop koffie en wachtten we samen op de stoptrein naar Amsterdam. En als er IETS irritant is, is het een stoptrein naar Amsterdam. Want die stopt dus werkelijk op ELK tussenstation, waardoor ik uiteindelijk een uur te laat op mijn werk aankwam.

En daar aangekomen? Zij hadden de grootste schik. En ik weer een verhaal om te vertellen op m’n log. Lesje weer geleerd; voortaan kijk ik ALTIJD op de borden! :)

zondag, juni 29th, 2008

My loved ones…

zaterdag, juni 28th, 2008

Schildpad-perikelen

Het is alweer bijna een jaar geleden dat wij onze huisschildpadjes Squirtle en Rafaëllo kochten, omdat mijn kleine aquarium er maar zo leeg bijstond na de dood van onze geliefde visjes. Omdat ik altijd gehoord had dat waterschildpadjes zich qua groei en lichaamsgrootte aanpassen aan de grootte van de bak waarin ze wonen, maakte ik me niet zo’n zorgen. De schildpadjes zouden schattig klein blijven en voor de kleine bak hadden we een mooie plek in huis.

Helaas, die fabel ging niet op. Of het nou komt door onze (okee, Theo’s) goede zorgen of dat het gewoon in de aard van het beestje zit; de turtles groeien als kool! Eerst konden ze nog heel leuk in de bak op avontuur tussen alle stenen en nep-houtblokken door, maar nu ging dat niet meer. Ze bleven met hun grote schild overal achter hangen en maaiden dan met hun pootjes heel paniekerig in de rondte.

Aangezien Theo en ik bakken met geld uitgeven om in onze eigen materialistische behoeften te voorzien, konden we het niet over ons hart verkrijgen om onze huisdieren in een te klein aquarium te laten zitten. Zij verdienden beter! En dus ging Theo op pad en kocht een nieuw huis voor ze, maarliefst twee keer zo groot als dat ze hadden. Bovendien nam hij twee nieuwe huisgenoten mee: pikzwarte visjes met een knaloranje staart.

Even over die vissen: bij het verschonen van de bak werden ze bleek van de stress. Letterlijk! Seriously, heb je ooit zwarte vissen gezien die in paniek hun zwart kwijtraken en pas weer bijkleuren op het moment dat ze weer een kwartier rustig in de verschoonde bak hebben rondgedobberd?!

Anyway: de turtles zijn weer gelukkig, en wij daardoor ook. Ze kunnen hele marathons zwemmen in hun nieuwe onderkomen - en dus ook nog veel groter worden. Theo ziet het helemaal zitten, maar als ik eerlijk ben, vond ik ze in het klein toch veel leuker en schattiger…

dinsdag, juni 24th, 2008

Waardevolle Wenen-reis

Eind mei mocht ik naar Wenen. ‘Mocht’ ja… op een persreis! Wat inhoudt dat je 3 dagen lang vermaakt wordt, van hot naar her wordt gesleept en dit alles bovendien op andermans kosten. Luxe in vol ornaat, zullen we maar zeggen. Yup, weer voor die leuke baan van mij!

Nu ben ik niet zo’n heel reislustig type en al helemaal niet in mijn eentje, dus viel er voor mij best wat te overwinnen toen ik hoorde dat ik helemaal alleen zou gaan. Wel met collega-pers natuurlijk, maar toch, zonder bekenden! Natuurlijk kon ik deze kans niet laten schieten en bovendien zou het wel goedkomen, aangezien iederéén in zijn eentje was uitgenodigd… En dat kwam het gelukkig: al op Schiphol had ik volop aanspraak, mijn 9 reisgenoten waren ontzettend aardig en sommigen zelfs heel leuk. Dat beloofde veel goeds!

Drie dagen lang werden we als pers door hip & trendy Wenen rondgeleid, met maar één doel: het stoffige, saaie en bejaarde imago van Wenen te doen verdwijnen door een artikel aan de stad te wijden op onze sites, in onze bladen of in een krant. Kosten noch moeite werden daarom gespaard; volledig in de watten gelegd met een royale luxe hotelkamer en de meest culinaire lunches en diners (dat laatste is echter iets dat bij mij, de moeilijke eter, niet altijd het gewenste effect heeft… maar toch leuk!).

De meeste lol had ik nog op de ingeroosterde vrije middag: het was snikheet in Wenen, dus in plaats van een eigen redactioneel programma af te werken, streken we met een paar leuke collega’s neer in een strandbar aan de Donau waar we genoten van zomerse cocktails. Wat was het werkende leven zwaar op dat moment! ;)

Ondanks dat het een vermoeiend weekend was (het lijkt van buiten misschien een vermakelijk tripje, maar vergis je niet: het is de bedoeling dat je tijdens het overvolle programma constant je aandacht erbij houdt, enthousiast blijft en plekjes bezoekt die misschien niet op jouw programma hadden gestaan als je zelf een weekendje Wenen had geboekt), bleek het voor mij een ervaring om nooit te vergeten. Nog nooit heb ik zo snel contacten gelegd en mijn plekje in een groep gevonden. Bovendien heb ik weer een mooie lijst journalisten aan mijn netwerkje toegevoegd, die in de toekomst vast nog van pas zal gaan komen.

Ik heb de smaak te pakken; wanneer mag ik weer op reis? :)

Lees hier mijn artikel over Waanzinnig Wenen op Ze.nl!

zondag, juni 22nd, 2008

Dat was het dan.

woensdag, juni 18th, 2008

Wanted: Welpies

How low can you go…

Ik weet ook wel dat ik erg diep gezonken ben als ik bij de AH To Go mijn allergrootste ogen en liefste glimlach opzet om bij de mannelijke (naja, man was ie nog lang niet…) caissière een Welpie te ontfrutselen. Met het excuus dat ik niet zo vaak bij de normale Albert Heijn kom, maar wel bijna dagelijks bij de To Go en dus in totaal allang een paar keer over die 15 euro aan boodschappen heen ben gegaan.

Ze zijn gewoon zo leuk. En ik hoef alleen nog maar een blauwe Welp!* Dus zodra mijn verzameling Welpies compleet is, mag iemand me weer uit dat diepe dal trekken…

* Eigenlijk ook nog een witte, want Theo heeft bij mijn witte Welpie de helft van het haar oranje gespoten… -zucht-

zondag, juni 15th, 2008

Vakantie, wat is dat?

Ik volg veel weblogs van jongere meiden, die nog op de middelbare school zitten of lekker studeren. Die hun examens hebben gemaakt (en geslaagd allemaal geloof ik?!) of hun laatste tentamens achter de rug hebben. En dus bijna zomervakantie hebben.

En dat laatste is iets dat mij keer op keer frustreert. Een hele zomer vrij! Minstens 6 (tot maximaal 12 zelfs) weken geen verplichtingen! Gewoon wekenlang doen waar je zin in hebt. Oneindig computeren, boeken lezen, zonnen, zwemmen, vriendinnen opzoeken (want die hebben ook allemaal vakantie), ’s avonds heel laat gaan slapen (of gewoon een nachtje doortrekken - what the heck, je kan toch zo lang uitslapen als je wilt), shoppen, een parttime baantje hebben en dus werken wanneer je zin hebt, filmpjes kijken, in huis rommelen, je broertje/zusje vervelen, lang doorzakken in de kroeg na een EK-overwinning van onze helden… Damn, wat mis ik die tijd! Ik geef het toe: op die meiden ben ik gewoon strontjaloers.

Jaja, ik heb een geweldige baan (zie o.a. mijn vorige logje) en erg gezellige collega’s die ik als méér dan dat beschouw. Maar toch… hoe heerlijk was die tijd van het begrip ‘zomervakantie’?! Ook al werkte ik altijd heel veel om een vakantie te kunnen boeken en coole dure spulletjes te kunnen kopen, het was toch een heel relaxte periode…

Dat ik zo jaloers ben, komt waarschijnlijk ook door het feit dat mijn vakantie nog wel even op zich laat wachten. In augustus ben ik pas aan de beurt. Bovendien gaat mijn mannetje in juli twee weken weg met vrienden, waardoor ik alleen achterblijf. Bah. Ik wil ook vrij! Zon, zee, strand, cocktails… bruin worden!

En tot die tijd… werk ik stiekem al een beetje aan dat laatste. Goedkoop is het bepaald niet, maar een zonnebankje geeft voor zo’n 12 minuten ook best een fijn vakantiegevoel!

woensdag, juni 11th, 2008

Miek a.k.a. paparazzo

Keer op keer blijf ik maar vertellen hoe leuk mijn baan is. Niet om jullie jaloers te maken, maar gewoon omdat ik zo blij ben en ik het toch ergens kwijt moet! ;) Bovendien mag ik dat lekker, want ‘t is mijn eigen weblog hier, haha.

Gisteren had ik de eer om met collega Jet aanwezig te zijn bij de première van DE film waar iedereen naar heeft uitgekeken, namelijk Sex and the City: The Movie! Gewapend met de digitale spiegelreflexcamera van kantoor en een spraakrecordertje gingen we op pad. Natuurlijk geheel in stijl, het thema was niet voor niets ‘Glamorous Black Tie’! Jet bemachtigde een plekje tussen de schrijvende pers en ik deed me voor als heuse paparazzo; aan het einde van de roze (!) loper stond ik prima en legde ik alle (massaal opgetrommelde) BN’ers vast op de gevoelige plaat. Ik moet nog wel een beetje wennen aan dat duw- en trekwerk tussen die fotografen, om maar de allerbeste foto’s te krijgen. Ik zag er blijkbaar aandoenlijk uit (wankelend op mijn hoge pumps die ik nooit aan heb), want bij mij aangekomen bleven de meeste BN’ers gewoon heel lief lachend nog wel even staan voor een kiekje.

Voor de pers waren eigenlijk geen kaarten voor de film beschikbaar, maar omdat Jet goed vooraan stond bij de gastenbalie, kreeg ze het voor elkaar om toch twee van de uiteindelijk overgebleven kaartjes te bemachtigen! Wij hebben dus al optimaal genoten van Carrie & friends en daarna nog wat BN’ers kunnen strikken voor een reactie. Moe maar voldaan gingen we daarna op huis aan; wat een leuke avond! Het leven van een journalist is maar zwaar… ;)

Lees hier mijn artikel met veel foto’s op Ze.nl!

zaterdag, juni 7th, 2008

Hup Holland Hup!

Ik ben in de ban. Van het EK Voetbal natuurlijk! Vandaag is het officieel begonnen en a.s. maandag wordt het voor ons voor het eerst echt spannend. Want dan spelen ‘onze’ jongens. Onze helden. In wie ik alle vertrouwen heb. Overigens lijk ik hierin een beetje alleen te staan, want uit onderzoek is gebleken dat het grootste deel van de Nederlanders het nog maar moet zien. Of onze jongens het redden. Nou, die oranje leeuw staat dus mooi in zijn hemd!

Ik vertik het om negatief te zijn. Zo’n groot sporttoernooi, waar ons land eens in de 2 jaar (WK’s meegerekend) van op z’n kop staat, vraagt toch om positiviteit?! Ik wil die gekte voelen. Ik wil die spanning zien bij mensen die normaal gesproken niets om voetbal geven. Ik wil die saamhorigheid tussen Ajacieden, Feyenoorders en PSV-fans. Ik wil met z’n allen achter Oranje staan!

Ik volg het op de voet; met vrienden, familie en met collega’s op ons grote EK-WK.nl Voetbalfeest, in onze straat vol oranje vlaggetjes. En bij de AH met de schattige Welpies, bij de Super de Boer met de voetbalpoppetjes, bij de Blokker met het Brulshirt en bij de Nuon met de Nederlamp.

Maandag sta ik er: met oranje gekleurde plastic beha-cups over m’n t-shirt, een oranje hoela-rokje, de Trom-Pet van Heineken en oranje cheerleader pompons.

Lieve Klaas-Jan en kornuiten: maak heel Nederland gelukkig! Heel veel succes!

P.S.: Ben je een echte EK Voetbal-nitwit en heb je er de ballen verstand van? Lees dan ons artikel ‘EK voor beginners‘ op Ze.nl!

woensdag, juni 4th, 2008

27/5: Ik & mijn TOP-mama