Ik weet eigenlijk niet zo goed waar te beginnen en hoe ik moet verwoorden wat er allemaal in mij omgaat, maar ik begin gewoon met tikken en zie wel waar en hoe ik uit kom.
Mijn oom (een jongere broer van mijn vader) is ernstig ziek. Dusdanig ernstig, dat de artsen geen hoop meer hebben en hem, zoals dat zo naar heet, hebben opgegeven. En daar bovenop heeft hij, na die heftige mededeling, ervoor gekozen dat hij niet meer verder wil. Morgen, op 25 augustus, stapt hij uit het leven. De boosdoener: die kloteziekte met die grote K.
Al een paar dagen ben ik ermee bezig, sinds het telefoontje van mijn moeder die vertelde dat dat is wat hij wil. Hij heeft een paar maanden hard gestreden, alles gegeven wat zijn (toch al kwakkelende) lijf nog kon geven. Een zware operatie, een moeizaam herstel daarvan, chemo’s en bestraling. Het mocht niet baten, de kanker had maling aan dat grove geschut.
Natuurlijk respecteren we zijn keuze. Hebben we er zelfs begrip voor. Hij kan niet meer eten, niet meer drinken, nauwelijks meer praten. Hij is op. Hij is er klaar mee. Hij wil niet meer.
Maar hoe heftig moet het zijn, ondanks dat je leven nu geen leven meer is, om te weten dat je er morgen om deze tijd niet meer bent. Om vanavond voor de laatste keer tv te kijken. Voor de laatste keer je bed in te stappen om te gaan slapen. Voor de laatste keer weer op te staan ’s ochtends.
Boeken en films als Ik Omhels Je Met Duizend Armen Cheap diakof syrup Fosamax cost without insurance Detrol 2mg generic en natuurlijk Komt Een Vrouw Bij De Dokter besteden aandacht aan het omstreden onderwerp euthanasie. Deze twee hebben ongelofelijk veel indruk op mij gemaakt, vooral de scA?nes waarin het dan ook echt gebeurt. Dat de zieke op zijn zelf gekozen dag en tijdstip voorgoed inslaapt, omringd door geliefden. Het is onwerkelijk dat dit nu zo dichtbij komt.
Toch ben ik blij dat dit hier in Nederland kan. Het is jouw leven, wie zijn anderen dan om daarover te beslissen? Als jij -na alles te hebben geprobeerd- niet meer kan en wil, wat heeft het dan voor zin om jouw leven -koste wat het kost- te rekken?
Morgenmiddag is het zover.é Voor, op en na het betreffende tijdstip zal ik op een heel aparte manier naar de klok kijken. Mijn gedachten gaan dan uit naar hem. Hij die zo dapper heeft gestreden, maar uiteindelijk ook zo dapper voor zichzelf heeft gekozen.
Dag lieve ome M.
Oh Marieke, wat kud!
Zo balen. Het lijkt mij ook heel raar, toevallig deze vakantie Vita voor de tweede keer gelezen, gaat over hetzelfde…
Heel veel sterkte en knuffels! En als ik iets voor je kan doen, let me know!
Hai meis, dat is heftig maar ook heel dapper. Ik kan mij er iets bij voorstellen, heb wel een moeder gehad die deze ziekte heeft gehad en na 2 jaar ook moegestreden is overleden en het is zo heftig. Het is zo’n rotziekte, bah !
Ik wens jullie ontzettend veel sterkte, liefs Elise
Heel veel sterkte, voor jou en je familie. :(
Ik weet nooit zo goed hoe ik op dit soort situaties moet reageren, er zijn natuurlijk geen juiste woorden voor zoiets als dit behalve dan dat het enorm k*t is.. Wel wil ik j (en je familie) heel veel sterkte wensen..
Tja, wat moet je hierop zeggen? Voor zoiets bestaan geen goede woorden geloof ik. Het leven is gewoon niet eerlijk… Veel sterkte morgen en de komende tijd.
Ik ben er stil van….
Heb er ook echt geen woorden voor, ik wil jou en je familie heel veel sterkte wensen! *hug*
Net zoals Ilse weet ook ik niet goed hoe te reageren, alleen dat het inderdaad ronduit, zonder meer klote is. Ook wat je zegt: beseffen dat alles wat je doet, de laatste keer is. Ik kan niet eens vatten hoe je daarmee om moet gaan. Wel vind ik het erg dapper van hem, om die keuze te maken.
Heel veel sterkte de komende periode.
Heel veel sterke Marieke! Geniet toch nog van de laatste mooie momenten.
Veel sterkte Marieke. Wat afschuwelijk. Maar ik ben het met je eens: het is een verworvenheid dat het op een nette manier kan.
Jeetje wat is dit heftig. Het komt dagellijks voor dat iemand zo’n keuze maakt, maar dat het net diegene is waar je veel om geeft.. Dat is ongelofelijk. Het is werkelijk onvoorstelbaar moeilijk dat je oom toch zo’n keuze heeft gemaakt. Ik vind het erg dapper, en vooral heartbreaking. Veel sterkte aan jou en je familie Marieke.
Twee jaar geleden wist ik niet wanneer het gebeuren zou, maar elk moment kon het nieuws komen. Een negentienjarige jongen. Botkanker. Moegestreden, de keus gemaakt om te stoppen. Ik heb er heel veel respect voor. En ik vind het een wijze keuze. Maar het is hard, wanneer je verder moet met enkel herinneringen van iemand met wie je nog veel meer herinneringen had willen maken. Veel sterkte.
Wat ongelooflijk, onbeschrijflijk ellendig is dit. Ik vind het heel dapper dat je oom zo’n keuze heeft gemaakt, maar het moet ook onvoorstelbaar moeilijk zijn geweest voor hem en iedereen die hem liefheeft. Heel veel sterkte.
Je schrijft precies zoals ik er ook over denk. Goed dat t kan in NL, en oh zo’n moedige beslissing. Niet voor te stellen wat er door zo iemand heen gaat. Sterkte! kus
sjezus miek, dat is nogal wat.. ik denk dat we ons vooral niet moeten voorstellen wat er allemaal door je heen gaat als je eenmaal zo’n keuze hebt gemaakt. en ik hoop dan ook van harte dat we het nooit mee hoeven maken! ik zal morgen aan je denken, ben in gedachten vlakbij je! xXx
Moest een beetje huilen om je blog, vooral omdat 25 augustus mijn verjaardag is. Heel veel sterkte …
Hoi Marieke,
Mooi geschreven, helaas heb ik een aantal jaar geleden hetzelfde mee gemaakt met mijn oma… Ik ben erbij geweest, en kan niet anders zeggen dan dat het prachtig was…eindelijk rust en geen pijn ik heb nog nooit zo veel respect voor iemand gehad, wat een lef! Ik zal een extra kaarsje branden naast die van mijn schoonmoeder morgen precies 7 jaar geleden ook overleden door die verschrikkelijke klote K… Sterkte morgen. Liefs Lous
Hey Marieke,
Altijd als jij een bericht schrijft, is het of ‘ons’ Culemborg (ondanks dat we er allebei niet meer wonen) toch weer even dichtbij komt. En ik was dan ook direct bij je eerste zinnen stil van schrik. Want dit is niet-leuk-Culemborg, geen gezellig-verhaal-Culemborg, maar de keiharde-realiteit-Culemborg. En ondanks dat, wat ontzettend sterk van je oom. Vooral hij, maar ook jullie hebben straks de rust die hij zo graag wil. Marieke, heel veel sterkte, voor jou en je familie….
Liefs,
Annemieke
Oh jeetje wat heftig!! Veel sterkte vandaag…
Prachtig geschreven meisje. En heel veel sterkte. Het is fijn dat we de keuze hebben maar het maakt het er niet leuker op. Sterkte nogmaals.
Lieve Mariek, vanzelfsprekend sluit ik me aan bij wat iedereen hiervoor je al heeft gezegd.. Een dikke knuffel, denk aan je..
Heel mooi geschreven…. Ik krijg er een brok van in mn keel en kippevel… Sterkte, wat zal het rond dat tijdstip moeilijk zijn voor jou en je hele familie. Liefs
Wat een aangrijpende blog, lieverd. Prachtig geschreven. Het is precies zoals je omschrijft: het is zo goed dat mensen deze keuze kunnen en mogen maken in Nederland, maar het lijkt me zo lastig. Om te weten dat dit de laatste keer is dat je gaat slapen, de laatste keer dat je je vrienden en geliefden ziet. Is alles wel gezegd? Maar je neemt nu wel bewust afscheid, in plaats van dat het afscheid misschien we voorkomen doordat de kanker bepaalt wanneer je overlijdt. Heel veel sterkte voor jou en je familie, ik denk aan je <3
Hoi Marieke,
Ik ken je dan wel niet, maar kon het niet laten even te reageren.
Wat een enorme k*t dag zal jij (en je familie) vandaag hebben.
Heel veel sterkte gewenst voor de komende tijd!
Lulu
Marieke, we zijn trots op je !!!!! Zo mooi geschreven !
Papa en mama
Heftig, zeer heftig. Ben er stil van geworden. Mooi geschreven. Sterkte.
Veel sterkte voor jou en je familie! x
sterkte X
Hi Marieke,
Ik wil jou, je familie en de mensen om je heen erg veel sterkte wensen deze tijd. Je hebt iets heel vreselijks weten te verpakken in hele mooie woorden.
Hou je taai!
Ik heb in 2008 een oom verloren aan K. Het is zo’n verschrikkelijke rotziekte en zo oneerlijk dat jonge mensen het gevecht niet altijd kunnen winnen. Heel veel sterkte voor jou en je familie!
Heel veel sterkte!
Ha lieve Miek!
Jeetje zeg! Wat heftig….
Ik vind dat je een mooi stuk hebt geschreven!!!
Rene’s vader is ook door euthanasie uit het leven gestapt en ja, ook door dezelfde rot ziekte. Ik wens jou en je familie heel veel sterkte de aankomende tijd!
liefs Rene, Nik en Evi
“Hij die zo dapper heeft gestreden, maar uiteindelijk ook zo dapper voor zichzelf heeft gekozen”
ik word hier even stil van.
vreselijk dat je dat moet doormaken maar bedenk dat je oom nu eindelijk rust zal vinden. het is een rotziekte waar jammer genoeg heel wat mensen ervaring mee hebben. ik vind je oom een moedig man, die keuze viel hem waarschijnlijk erg lastig.
sterkte
Sterkte lief, en heel veel kracht en hoop in deze moeilijke tijd voor jou en je family. Helaas weet ik precies hoe zo’n situatie gaat, bij mijn pa was er eigenlijk geen keus, zo snel ging het bij hem, maar ik denk dat als hij veel langer ziek was geweest hij ook over euthanisie had nagedacht. Als je weet dat je niet meer beter wordt… Dikke dikke knuffel en heel veel liefs! <3
Sterkte!
Oei, dat is echt heel heftig, zeker omdat hij zelf die keuze heeft gemaakt. Maar dat vind ik ook heel sterk van hem. Ik hoop dat hij zijn rust zal vinden.
Inderdaad erg moeilijk. Sterkte!
Gecondoleerd en heel veel sterkte!
Het is een hele vreemde situatie dat je in feite aan het aftellen bent. Ik heb deze situatie meegemaakt met mijn schoonmoeder, maar ik weet nog wel dat wij het toen niet heel uitgebreid aan de buitenwereld hebben kenbaar gemaakt. Vooral om het voor anderen niet moeilijker te maken dan het verlies al zou gaan zijn.
Ik hoop dat je het een beetje een plek kunt geven. Wel mooi inderdaad dat je hier in Nederland in elk geval de keuze hebt om ondragelijk lijden niet langer dan noodzakelijk te hoeven doorstaan.