Waar gaat het heen met deze wereld? Dat vraag ik mezelf de laatste tijd toch steeds vaker af. Vorigeéweek ben ik namelijk tot twee keer toe betrokken geraakt bij een inbraak. Mensen die niet van andermans spullen af kunnen blijven. Mensen die het onnodig vinden om zelf hard voor hun centen te werken. Waarom zou je dit immers doen als je anderen net zo makkelijk (of zelfs makkelijker in hun ogen) hun welverdiende en hard-voor-gespaarde spullen kunt afnemen?

Maandag was de eerste keer: ik ging vol goede moed richting ROC om daar te flyeren voor de functies die ik op mijn werk heb openstaan. Tot er gewoon vlak voor mijn neus (!) het raam van een stilstaande vrachtwagen werd ingetikt, de TomTom eruit werd gegapt en de twee daders haastig ineengedoken op een scooter het hazepad kozen. Het stomme is: aan de achterkant van de vrachtwagen stonden de bestuurders gewoon te lossen! De brutaliteit… Ik mocht gelijk een getuigenverklaring afleggen bij het politiebureau dat toevallig aan de overkant van de straat zit (dat maakte de inbraak natuurlijk nóg stoerder).

In de nacht van vrijdag op zaterdag ben ik helaas zelf slachtoffer geworden. Moe maar voldaan kwam ik van mijn gezellige personeelsuitje terug, toen de eettafel in onze woonkamer er wel erg leeg uitzag. Een beetje naïef (naja, laten we het op ‘hoopvol’ gooien) belde ik Theo nog, die op stap was met vrienden, om te vragen of hij onze pas een paar maanden oude laptop niet toevallig had meegenomen…? Uit zijn antwoord ‘je maakt zeker een geintje?’ kon ik al genoeg opmaken: er was bij ons ingebroken en de dierbare laptop was weg!

Nu wonen wij op 1-hoog en de voordeur van ons appartementje zat gewoon op slot toen ik binnenkwam, dus haastte ik mij in paniek naar de balkondeur: yep, die was dus niet op slot… Ik controleer de deur altijd en kon me haast niet voorstellen dat ik hem niet op slot had gedaan. Maar ja, als er verder geen sporen van braak zijn en de deur is open, dan begin je toch aan jezelf te twijfelen. Toen ik de zwart geveegde voetsporen op onze vloerbedekking zag, kreeg ik het echt een beetje benauwd. Wat een ongelofelijk naar gevoel is dat… dat er iemand in je eigen huisje heeft rondgestampt en aan jouw spullen heeft gezeten. Brrrr. Gelukkig kwam Theo snel naar huis, maar die nacht heb ik toch behoorlijk onrustig geslapen.

De volgende dag kwam de politie bij ons langs en ook de technische recherche is nog geweest (hoe stoer is dat). Beiden konden niks vinden en dus niet veel voor ons doen. Thank God zijn we goed verzekerd en is de nieuwwaarde van de laptop inmiddels alweer naar ons overgemaakt (Interpolis. Glashelder… echt heel fijn!), maar het nare gevoel blijft. Van Theo zijn nu een hoop schoolopdrachten en andere werkstukken verloren gegaan en we hopen maar dat dat geen grote problemen gaat opleveren.

Máár: we hebben nog altijd de vaste pc waar mijn foto’s, Photoshop-creaties én geschreven stukken nog opstaan. Fjieuw! Ik denk dat ik maar eens een back-up ga maken.