Ik reis elke dag met de bus naar mijn werk. Naja, een reis kun je het niet echt noemen, aangezien ik totaal maar 10 minuten in de bus zit. Maar goed, dat doe ik toch wel élke werkdag (inmiddels vier per week, whoei!). Ik kom dus een hoop verschillende mensen tegen. En dat zijn vaak niet de leukste.

Veel mensen in de bus zijn sjaggo. Omdat ze naar het werk moeten, omdat het vroeg is, omdat het stampvol in de bus is, omdat ze daardoor geen zitplaats hebben. Ze kijken gewoon niet heel vrolijk uit hun ogen. Ze schrikken zelfs af; daar wil je echt niet bij in de buurt komen. Daarnaast heb je nog de jongeren, die (zelfs ’s ochtends al) erg luid kwebbelend die bus instappen. Luid kwebbelend met vriend(inn)(en) die op de voet volgen óf tetterend in hun mobieltje. En dan heb je nog de mensen die het geluid van hun iPodje of andere muziekspeler zó hard hebben staan, dat je precies weet wat hun muzieksmaak is en prima met ze kan meezingen of meedeinen. Wat je dus niet wilt op de vroege morgen. Allemaal nare mensen, die in de bus.

Ik moet echter eerlijk bekennen, dat ik vaak ook één van die nare mensen ben. ’s Ochtends ligt het er bij mij aan dat het nog zo vroeg is, en ’s middags baal ik van de drukte. Gisteren beleefde ik echter een vrolijk momentje waardoor mijn weekend een goede start had.

Het was een drukke dag geweest op het werk, dus ik zat vermoeid in de bus naar huis. Ook nog eens snotverkouden -het lijkt wel of dat bij mij nooit ophoudt- en ik had ‘m dus behoorlijk hangen. Tot overmaat van ramp kreeg ik in die overvolle bus een flinke niesbui. Achter me hoorde ik toen opeens een lieve meisjesstem zeggen: ‘Gezondheid!’ Met een loopneus en tranende ogen draaide ik me om en zag het meisje me met een vriendelijk gezicht en alleraardigste glimlach meelevend aankijken. ‘Dankjewel’, bracht ik nog net uit. De rest van de rit had ik toch echt wel een goed gevoel. Er bestaan nog vreemde mensen die echt zo gek nog niet zijn. Vriendelijkheid kost ook niets! :) Wat een goed begin van mijn weekend.