Amsterdam is voor mij net het buitenland. Als ik er ben, voel ik mij toerist in eigen land. Gelukkig heb ik er een vriendinnetje wonen, die totally Amsterdam-freak is en het geweldig vindt om dit op mij over te brengen. Het begint al met de reis naar haar huisje, zittend in de tram kijk ik mijn ogen uit naar alle mooie panden, grachten en vooral de diversiteit aan mensen. Prachtig.
Gisteravond was mijn tweede stapavond in onze hoofdstad een feit. Sportief als ze is (?), besloot mijn vriendinnetje de fiets te pakken richting centrum. Met mij achterop uiteraard. Achterop zitten bij iemand is aan de ene kant heel fijn (hoe luxe is het om gereden te worden), maar aan de andere kant voel ik me altijd ontzettend schuldig. Zéker gisteravond in Amsterdam. Al die bruggetjes, drukke kruispunten en massa’s mensen die het je verdomd moeilijk maken om lekker vaart te maken en in één snelle rit op de plaats van bestemming te komen. En dan heb je ook nog eens iemand achterop… lekker zwaar. Sorry, lief vriendinnetje!
Het ritje leidde naar de Zeedijk en onderweg kwamen we alle écht Amsterdamse bezienswaardigheden tegen. Als een heuse gids wees mijn vriendinnetje A?lles aan wat ook maar een klein beetje toeristische waarde heeft. Zo kwamen we door de Jordaan, met de standbeelden van Johnny en Tante Leen, passeerden we veel bruggetjes over bekende grachten, wees ze me op kerken en mooie gebouwen… en dit alles terwijl we fietsten door het inmiddels donker geworden Amsterdam met ontelbaar mooie twinkelende lichtjes en lampjes. Wauw. Hoogtepunt van de tocht was toch wel het ‘rode’ gebied. We stapten af van de fiets, ik pakte mijn vriendinnetje stevig bij de arm en zo liepen wij de Wallen over. Ik keek mijn ogen uit naar al die schaars geklede vrouwen met enorme borsten, allemaal met een zo verleidend mogelijke blik om die geile vieze mannetjes buiten (vaak toeristen…) naar binnen te lokken voor een beetje geld. Ik voelde mij totaal niet op mijn gemak, maar vond het wel heel bijzonder om het eens gezien te hebben. Weer even met de beide benen op de grond: ik heb een heerlijk leven. Snel vervolgden we onze rit die daarna niet lang meer duurde. Bestemming bereikt: karaoke-bar Casablanca was de tent waar wij de avond zouden doorbrengen.
Write my essay Where can i purchase rogaine for women 
D Buy effexor in mexico e avond duurde echter niet lang, ik had helaas vreselijke buikpijn die maar niet overging, dus ik was niet de gezellige Marieke die ik kA?n en wilde zijn. Toch was het super om Marlies weer te zien, een vriendschap ontstaan via het internet en die voor mij al erg bijzonder is geworden! In de karaoke-bar ontmoetten we tevens Neeltje, ook een loggend internetvriendinnetje. Een vriendin van Lies én eentje van Neel sloten ook nog aan, waardoor het groepje compleet was.
Helaas niet de avond zoals we die ons hadden voorgesteld, maar ik heb wél weer een nieuw stukje Amsterdam gezien. And I love it! Dankjewel Marlies!