Vroeger kocht ik een echte Gameboy van mijn zuur verdiende verjaardagsgeld. Trots dat ik was! Tetris was mijn allereerste spel en ik was onwijs verslaafd. Later kwam er een Mario-spel bij (toen ik weer genoeg zakgeld bij elkaar had gebedeld). Uitspelen werd na een tijdje een eitje.

Mijn liefste broertje Jesper (heb er maar één, vandaar dat ie ook gelijk de liefste is) en ik mochten later tweedehands een Nintendo NES kopen die je op de tv kon spelen. En dat mocht dan niet in de huiskamer, maar op de slaapkamer van mijn ouders zaten we uren op bed om Super Mario 1, 2 én niet te vergeten 3 te spelen. Deel 3 was het leukst, aangezien je daar door veertjes te pakken hele stukken vliegend kon overbruggen en met fluitjes hele levels kon overslaan. Vergeet ook niet het legendarische Duck Hunt; met een heus pistool eendjes uit de lucht schieten, dat was vet!

De NES werd na een tijdje toch echt niet zo stoer meer met al die nieuwere versies. Jes en ik hadden de tijd en het geld niet om dit allemaal bij te benen en zoals met veel tijdelijke bevliegingen, ging ook de Nintendo-verslaving over.

Eenmaal op mezelf wonend en in aanraking gekomen met de Nintendo DS, was ik weer verkocht. En als je me kent dan weet je: als ik iets eenmaal in m’n koppie heb, krijg je dat er niet snel uit! Ik moest en zou een Nintendo DS. Geweldig ding, maar toch kort lol aan beleefd. In m’n eentje vond ik het lang zo leuk niet als met z’n tweeën en mijn vrije tijd besteedde ik toch liever anders. Best een teleurstelling, maar via Marktplaats vond het ding een beter baasje; een jongetje van nog geen 13 was maar al te blij ‘m met spelletjes en al van me te kunnen overnemen.

In Theo heb ik weer een maatje gevonden! We waren het erover eens dat er een spelcomputer moest komen, maar welke? Theo vond Xbox, maar ik wilde toch echt iets van Nintendo. De enige spellen die ik echt leuk vind, zijn namelijk nog altijd die van de loodgieterbroertjes Mario en Luigi. Dus werd het de Gamecube. Via Marktplaats (jaja, daar hebben we ‘m weer) hebben we een jongetje die wederom de 13 nog niet had gehaald, blij gemaakt met een extra zakcentje. Want hij was inmiddels aan het sparen voor de spelcomputer der spelcomputers: de Wii. Zucht… Het kan ook áltijd beter!

Theo en ik vermaken ons prima met ’t ding: Mario Party, Mario Kart, Mario Tennis, Mario Smash Brothers. Oh ja, en Theo kruipt af en toe graag in de huid van Mr. James Bond himself. Soms kijken we elkaar wel echt zo aan: we zijn ook echt nie wijs…

Liefde is… samen Nintendo’en!