Omdat ik een hekel heb aan fietsen, pak ik naar mijn werk vaak de bus (jaja, ik weet het… ik woon best dichtbij en het moet makkelijk te doen zijn). Ik moet daarvoor zelfs wat eerder opstaan, maar dat vind ik fijner dan compleet bezweet (of juist doorregend) aan te komen op de vestiging. Dit heb ik beide één keer meegemaakt en dat was genoeg. No more sportief gefiets voor mij! Ook heb ik vriendinnetjes door heel Utrecht wonen, die ik ook bereik via het Gemeentelijk Vervoer Utrecht (oftewel: de bussen!). Ik heb dus een ruime ervaring met buschauffeurs.

Deze ervaring is niet zo heel goed. Zeg maar gerust: zwaar beroerd. Buschauffeurs zijn gewoon niet leuk. Vaak zijn het norse oudere mannen (ik zeg ‘vaak’, dus weet heus wel dat het ook mannen én vrouwen met andere achtergronden zijn; heb nu gewoon even zin om ze allemaal over die bekende kam te scheren) die dit werk al jaren doen, die zich mateloos irriteren aan die treuzelende reizigers die niet weten welke bus ze nou precies moeten hebben, die grinnikend en sarcastisch zwaaiend nét een halve minuut te vroeg wegrijden als jij hijgend en puffend met een zware boodschappentas aan komt gesjokt, mannen waarvan ik het vermoeden heb dat ze thuis niet zo veel te vertellen hebben en dus genieten van de macht die zij denken te hebben over van het OV afhankelijke reizigers (tsja, ze moeten toch érgens hun levensvreugde vandaan halen?) en die expres veel te laat keihard op de rem trappen en expres weer heel hard optrekken zodat staande reizigers door de bus geslingerd worden en de rest van de passagiers straalmisselijk in de stoeltjes hangt.

Nu moet ik wél zeggen: áls er dan eens een keer eentje is die op je wacht, die het geen probleem vindt dat je even geen geld of genoeg strippen hebt, die gewoon even vriendelijk naar je lacht… dan begint mijn dag wél gelijk erg goed. Buschauffeurs kunnen gewoon je dag maken of breken! Hmmm… misschien moet de macht van de buschauffeurs toch niet onderschat worden.