Mijn vader en ik zijn twee handen op één buik. Van jongs af aan al. Qua uiterlijk lijk ik ontzettend op hem, qua innerlijk niet – van binnen heb ik meer weg van mijn moeder. Misschien dat het daarom ook zo goed klikt tussen ons; mijn pa is immers al ruim 27 jaar erg gelukkig met mijn ma! ;)
Toen mijn relatie een half jaar geleden strandde, zijn mijn ouders een grote steun voor mij geweest. Maar ook daarvoor en nu nog zijn ze er altijd voor mij, of het nou om grote of kleine dingen gaat. Nu je ouder wordt (jaja, en ook sentimenteler…) besef je dat je gewoon niet zonder ze kan en hoop je dat je ze nog maar heel lang om je heen mag hebben. Want helaas, zo zie ik in mijn omgeving, kan het ook zomaar anders lopen…
Voor dit blogje ‘Uit de oude doos’ heb ik een foto gekozen van mijn vader en ik. Helaas heb ik de datum niet, dus geen idee hoe oud ik hier ben (mam, weet jij het nog?), maar het is in ieder geval één van mijn lievelingsfoto’s. Zo onschuldig, lief en klein als ik daar ben, tussen de sterke armen van mijn papa.
Pap, je bent de beste!!
Origineel dit, maar ZO lief! Wauw!