Verslapen

De wekker gaat. Mijn ochtendritueel begint, wat inhoudt dat ik eerst een paar keer snooze voor ik genoeg kracht heb verzameld om het dekbed opzij te slaan en uit bed te stappen.

Maar opeens realiseer ik me, ergens heel ver weg, dat ik helemaal niet gesnoozed heb. Die wekker ging wel degelijk af, ja… maar daarna? Ik open één oog en constateer dat het wel héél licht is in de slaapkamer. Gelijk bonst m’n hart in m’n keel en grijp ik mijn telefoon. K*****T! Verslapen! Het is 7.20 uur en over tien minuten moet ik de deur uit.

Dat overkwam mij dus gisterochtend. Nog een nadeel van alleen slapen: er is niemand die zich hardop afvraagt of jij niet allang had moeten opstaan. Ik sprint naar de douche, licht in m’n hoofd van het snelle overeind schieten. Voor haren wassen is geen tijd, ik frommel het in een slordige knot. Geen make-up, het kleine beetje mascara van de dag ervoor (klopt, ik had geen zin gehad om dat eraf te halen) komt zo toch nog van pas. Ik schiet in de eerste de beste broek, shirt en schoenen die ik kan vinden en prop een vest in m’n tas. Geen tijd om even te kijken wat voor weer het vandaag wordt.

Het briefje op de deur met het woord ‘Sleutels!’, dat Johan daar heeft opgehangen omdat ik die dus héél vaak vergeet, komt van pas. Ik gooi ze in mijn tas en gris een banaan mee als ontbijt. Met kleine oogjes en het gevoel alsof ik een marathon heb gelopen, stap ik het daglicht in. De banaan krijg ik niet weg, ik ben misselijk van het haasten.

De hele dag ben ik van de wap. Ik slaap als een blok in de Fyra, op de heen- en terugweg. Ik heb constant honger, maar toch ook weer niet. Ik heb hoofdpijn en dorst. Het hardlopen gaat ’s avonds niet. Mijn hele lijf is moe. En het stomme? Het is op mijn werk helemaal niet zo erg als ik wat later kom, er is niemand die dan boos op me wordt en mijn werk lijdt daar ook niet onder. Het is gewoon mijn eigen schuld- en verantwoordelijkheidsgevoel dat dan boven komt drijven.

Ik kan me zó niet voorstellen dat er mensen zijn die elke dag zo last minute opstaan. Die alles snel-snel doen, op het nippertje de tram halen en dan nog nét de trein in kunnen springen – alles perfect getimed, geen tijd verspild. Ik zou he-le-maal gek worden.

Beeld: Sonja Langford via unsplash.com

Follow on Bloglovin

Share Button

LEES OOK:

23 reacties

  1. Ik heb twee meiden die me wakker maken, maar heb wel eens van die dagen dat zij alvast tv gaan kijken en ik “nog even blijf liggen”. En dat ik dan ineens er achter kom dat de tijd heel snel is gegaan en half 9 (start schooldag) wel heel dichtbij komt… OEPS!

    Maar, vandaag weer een nieuwe herkansing om vroeg op te staan en het wel goed te doen|! Wel super lief van Johan van dat briefje met “sleutels”!

  2. Hahaha, herkenbaar hoor! Wanneer ik me een keertje verslaap loop ik ook de hele dag achter de feiten aan. Dan komt het gewoon niet meer goed.

    Is het je vandaag wel gelukt op tijd op te staan?

  3. Ik heb echt mijn ochtendritueel nodig met vooral rustig wakker worden met journaal of krant. Ik heb een broertje dood aan haasten in de ochtend. Hoewel het me wel overkomt dat ik net wat te lang op de bank blijf zitten…

  4. In 10 minuten red ik het niet maar ik probeer wel altijd zo lang mogelijk in bed te blijven! Het is me gelukkig al heeeel lang niet meer gebeurd dat ik me heb verslapen: afschuwelijk vind ik dat ook!

  5. Oooh zulke ochtenden zijn echt killing! En inderdaad, bij mij taalt er ook niemand naar en toch schiet ik direct in de stress… en zo’n briefje ga ik ook maar eens opplakken ;-)

  6. Oh zo herkenbaar. Dit overkomt mij zelden, maar voel me dan zo schuldig. Ik heb het ook wel eens in het weekend gehad, ik helemaal in de stress. Was ik gewoon vrij, haha.

  7. en dan voel je je de hele dag ook zo gehaast… Gelukkig is mijn zoon altijd vóór 7 wakker (ben ik niet altijd blij mee hoor) =D

  8. Ik had gisteren precies hetzelfde! Zo vervelend dat je de hele dag achter jezelf aanrent…

  9. Alles op het nippertje is ook niets voor mij. Ik sta altijd een uur tot drie kwartier voor ik de deur uit moet op om rustig wakker te worden.

  10. Oh als ik me verslaap (wat gelukkig vrijwel nooit voorkomt) dan ben ik niet te genieten. Dan gaat ook echt ALLES fout en ’s avonds val ik dan ook niet op tijd in slaap haha!

    Ik zet de wekker wel altijd veel eerder om te snoozen hahaha!

  11. Hahaha, heel herkenbaar. Maar eh, kun jij dan niet bellen en zeggen dat je een dagje thuiswerkt? of hoort dat niet tot de mogelijkheden? In geval van nood (lees verslapen) is het altijd handig zoiets achter de hand te hebben.

  12. Haha, oh wat naarrr. Ik kan dat ook niet hoor. Ik ben dan ook de hele dag in de war. En het voelt ook alsof iedereen het weet en je constant met een verwijtende blik aankijkt, wat natuurlijk totaal niet zo is. Ik heb altijd een uur of langer nodig. Dan moet ik maar eerder mijn bed uit, maar dan zit ik in ieder geval wel lekker in mijn vel.

  13. Ooooh wat is dit herkenbaar zeg! Ik snap ook werkelijk niet dat mensen ‘snel snel’ in de ochtend kunnen zijn. Laat staan dat ze te laat kunnen komen. Overkomt mij vrijwel nooit.
    Tip: twee wekkers zetten! op je telefoon en een ‘echte wekker wekker’.
    Dit overkomt je hopelijk niet nog eens!

  14. Zó herkenbaar. Als ik mij verslaap, dan gaat ook echt alles mis en dan ben ik ook echt niet te genieten. Ik heb zo’n wake-up light en een herrie wekker en het gebeurt me 1x in het half jaar dat ik me verslaap. Verder word ik vaak nog een half uur eerder wakker omdat vriendlief dan eruit gaat.

  15. Het komt me eigenlijk vrij herkenbaar voor wat je allemaal schrijft. Ik ben een van die mensen die dus echt altijd last-minute opstaat. Ik heb meestal ook geen tijd voor ontbijt, dus ik graai altijd peperkoek mee of ik koop in de stad wat eten voor overdag. Het is bij mij ’s morgens altijd alles zo snel mogelijk, een hele slechte gewoonte van mezelf…

  16. Vreselijk om je te overslapen. Ik zet mijn wekker altijd om kwart na 6 en sta dan pas om 7u op. Ik moet echt kunnen snoozen!

  17. Verslapen is echt zo vervelend! Ik kan ook niet haasten, heb ’s morgens echt mijn tijd nodig.
    Dat briefje op de deur… :)

  18. Dat verantwoordelijkheidsgevoel herken ik helemaal, met de flexibele werktijden van tegenwoordig maakt je begintijd helemaal niet meer zoveel uit, als je je resultaten maar haalt.

  19. Ugh ja, ik háát haasten! In principe kan ik in een half uur klaar zijn (en dan nog haast ik niet super erg), maar ik vind het gewoon fijn om ruim 2 uur van te voren op te staan nog even lekker te chillen..

  20. Ik schrik me altijd kapot als mijn vriend opeens zegt ‘Goh, hoe laat moest jij ook alweer uit bed?’, terwijl hij dit bijna altijd vraagt voordat überhaupt mijn wekker is gegaan. Zelf sta ik trouwens altijd ruim (lees: anderhalf tot twee uur) van tevoren op, zodat ik lekker rustig aan kan doen en écht goed wakker kan worden. Haasten vind ik ook verschrikkelijk en ik heb dan vaak het gevoel dat ik de rest van de dag achter mezelf aan loop.

  21. Dat klinkt als een vervelende start, zó snel opstaan en direct weg gaan! Nog knap dat je het gehaald hebt, maar balen dat jij je de hele dag vervelend voelde. Volgende keer maar een trein later dan. Ik verslaap me zelden, maar de laatste keer besloot ik thuis te gaan werken. Toen was ik alsnog op tijd ;-) Ik heb tussen wekker en weg gaan 45 minuten de tijd. Dat past net, met een beetje speling. En ik ben dan ook ruim op tijd bij de trein. In het weekend doe ik rustig een half uur over mijn ontbijt. Heerlijk compenseren. Lief, dat briefje van Johan ;-)

  22. Als ik me verslaap, ben ik de hele dag ‘raar’. Ik ben het gewend om iedere ochtend te douchen, dus als dat niet kan, voel ik me een beetje vies. Ik ‘voel’ dan nog die slaap om me heen. Daarnaast snap ik die dag nooit wat, omdat ik voor mijn gevoel ‘opeens’ op kantoor zit, omdat ik zo heb zitten haasten. Daar raak ik van in de war, hahaha.