Sweet 18

Betnovate cream over the counter Ooit verschenen op mijn allereerste weblog op Spaces van MSN
Generic brand of naprosyn Purchase lincocin antibiotic lincomycin

Mijn schoonzusje (lees: het zusje van Daan) werd afgelopen weekend 18 jaar. Wauw, wat een schitterende leeftijd! Beginnen met de rijlessen, nog een redelijk zorgeloos leventje bij de ouders, een leuke vriend aan de zijde. Goh, leek mij wel op die leeftijd!

Toen ikzelf 18 jaar werd, zag mijn leventje er een stuk anders uit dan nu. Ik zat in het eindexamenjaar van het VWO, mocht inderdaad ook mijn rijbewijs gaan halen, had al ruim 3 jaar een vriendjeé(ik was er toen heilig van overtuigd dat hij de liefde van mijn leven was en dat ik no matter what met hem zou trouwen… nu denk ik daar enigszins anders over, aangezien ik hem momenteel echt wel kan schieten… en ik heb natuurlijk Daan) en ik leefde in een heerlijk beschermde wereld van vaste vrienden en een happy family.

Mijn middelbare schooltijd was (net als mijn basisschooltijd) een geweldige tijd. Ik had zoals gezegd het grootste deel van die tijd een vast vriendje, had een groepje vrienden om me heen verzameld en de rest van de klas was ook onwijs tof. Mede doordat wij in VWO5 een klasgenootje verloren aan een fataal ski-ongeluk, waren wij een enorm hechte groep. Tijdens de speech bij de diploma-uitreiking heeft menig leraar vol bewondering over ons gesproken. Op dat moment denk je nog: ja, dat zeggen ze vast elk jaar. Maar nee, wij waren écht zo’n hechte groep!

Ik heb niet met heel veel mensen nog contact, er is slechts een handjevol overgebleven. Die mensen zijn dan ook échte vrienden geworden, ik ken ze al jA?ren en we hebben elkaar bijgestaan in één van de belangrijkste perioden uit een mensenleven (o.a. Paulien, Naomi, Henk-Jan, Marleen!). De middelbare school vormt je voor een groot deel, ben ik van mening. Later draagt je studententijd daar ook aan bij, waarna je je kunt gaan settelen en je leven op jouw manier kunt gaan inrichten.

Aan het eind van het examenjaar kwamen bij mij toch wel de onzekerheden bovendrijven. Ik moest van de beschermde school af waar ik toch 6 jaar met veel plezier naartoe was gegaan. Nieuwe opleiding, nieuwe mensen, nieuwe omgeving, nieuwe manier van lesgeven.. En welke opleiding zou het dan gaan worden? De massale universiteit of schoolsere HBO? Werd het gewoon het vanzelfsprekende Utrecht of zou ik de stap naar een andere stad wagen? Hoe zou het met mijn vriendje en mij aflopen, zouden we niet uit elkaarégroeien? (dat laatste bleek helaas het geval…)

Het werd voor mij de opleiding Pedagogische Wetenschappen aan de Universiteit Utrecht. Geen idee waarom… Ik had verschillende opleidingen in mijn hoofd gehad en toen ik het moment van inschrijven niet langer kon uitstellen, zat Pedagogiek in mijn hoofd. Dat werd het dus.

Verkeerde keuze, bleek al snel. Na drie maanden hield ik het voor gezien; ik vond de opleiding niks, de mensen niks en de universiteit al helemaal niks. HBO zou het worden! Ik heb het jaar volgemaakt door fulltime te werken (bij het baantje dat ik nu nog parttime heb) en begon daarna vol goede moed aan Personeel & Arbeid. Een hele andere richting dan Pedagogiek, maar gelukkig bleek het een goede keuze te zijn. In juli 2006 hoop ik mijn diploma uitgereikt te krijgen.

Mijn leven begint nu een beetje vorm te krijgen. Opleiding bijna klaar, daarna nog even verder studeren en dan lekker gaan settelen. Ik kijk ernaar uit. Toch denk ik nog weleens met weemoed terug aan de middelbare school. Ik heb gewoon een fantastische tijd gehad en ik zou het zo nog een keer willen overdoen. Ik wil iedereen bedanken die mij in die tijd gevormd heeft tot wat ik nu ben!

Share Button

LEES OOK: