Wintersportperikelen

Ooit verschenen op mijn allereerste weblog op Spaces van MSN

Van huis uit ben ik geen skivakanties gewend. Wij gingen elk jaar in de zomer drie weken naar een camping in Limburg, waar ik onwijs leuke dingen beleefde en super coole mensen leerde kennen.

Een aantal jaar geleden mocht ik met mijn toenmalige vriendje en zijn familie mee op wintersport in Zwitserland. Ik was helemaal in mijn nopjes; eindelijk zou ik die wintersportgekte eens meemaken. Ski’s gehuurd, skikledingstukken van allerlei mensen geleend, bril gekocht: ik was er helemaal klaar voor.

In Zwitserland kreeg ik lessen, deed de hele familie zijn best om het mij naar de zin te maken en ploeterde en klungelde zelf wat aan op die hellingen. Helaas, het was niet voor mij weggelegd. In de tijd dat ik eindelijk een afdaling gemaakt had, was mijn vriendje me al drie keer voorbij gesjeesd. Maar ja, hij deed het al van kleins af aan. Regelmatig beloofde hij dat ‘hij nu wel even met mij ging skiën’. Jammergenoeg verloor hij ook vrij vlug zijn geduld en liet het dan aan zijn pa over: ‘Pap, help jij Mariek nu even?’ Ach, ik kon het hem ook niet kwalijk nemen; hij wilde skiën. Zo hard en zo vaak mogelijk die berg op en af.

Ook de skiliften lagen me niet, ik donderde er 10 keer per dag uit. Zwetend en puffend kwam ik ein-de-lijk boven… en dan was het natuurlijk de bedoeling dat je weer naar beneden ging. Vond ik maar zonde eigenlijk, haha. De reis naar boven was immers een flinke struggle geweest.

Daarbij komt ook nog het feit dat ik heel erg last heb van hoogtevrees. Bovenaan zo’n berg staand, haalde ik in mijn hoofd wat er allemaal wel niet kon gebeuren in mijn toer naar beneden. Ervaren (en minder ervaren!) skiërs (en van die kinderklasjes) die aan alle kanten langs me voorbij zoefden. En ik ging daar, heel voorzichtig en met beide ski-punten goed naar binnen gedraaid, heel erg langzaam naar beneden. Want snelheid… nee, daar hou ik ook echt niet van. Ik was bang om te vallen en daardoor verkrampte ik helemaal. Na een dag klooien was ik doodop; het huilen stond me soms nader dan het lachen.

Toch was het een fantastische vakantie: met mijn schoonfamilie lekker après-skiën (daar hoefde je geen ervaring voor te hebben!), lekker eten, spelletjes doen, lachen, genieten van de sneeuw, de bergen, elkaar inzepen en onderdompelen, sneeuwballen gooien, tochtjes met mijn toenmalige lief. En dat skiën; ach, daar redde ik me wel mee. Aan het eind van de vakantie bleek zelfs IK het enigszins te kunnen.

Daans huisgenootje heeft een wintersportreis gewonnen en neemt zijn twee huisgenoten (Daan dus ook) mee. Ik ben dus best een heel klein beetje jaloers… :(

LEES OOK: