[WEZKAZ] Oranjekoorts

Ooit verschenen als column op het weblog Wezkaz.nl

De Oranjekoorts gaat van start. Nog even en dan staat onze zomer weer bol van oranje. Toen onze mannen zich in oktober plaatsten voor dit toernooi, verheugde iedereen zich er natuurlijk al onwijs op. Laat staan hoe de kriebels aanvoelen nu het nog slechts een kleine drie weken van ons vandaan is.

Ik ben opgegroeid met het voetbal. Als klein meisje werd ik meegesleurd naar de accommodatie van de plaatselijke voetbalclub in Culemborg, waar mijn pa onder de lat stond en was uitgegroeid tot een soort clubheld. Later werd mijn kleine broertje ook lid, die als 6-jarige in veel te grote voetbalbroek en -shirt over die velden huppelde. Toen ik zelf wat ouder werd, kon ik mijn moeder helpen die in de kantine fungeerde als frituurmiep. Tsja, een amateurclub moet het toch hebben van haar vrijwilligers. Dankbaar werk hoor, het wordt namelijk enorm gewaardeerd.

Studio Sport stond bij ons standaard aan op zondagavond. En mijn vader wilde de uitslagen ’s middags nooit horen. Ik wel, ik was gewoon te nieuwsgierig wat ‘mijn’ cluppie had gedaan. Het mooiste was het gezicht van m’n pa, als ik dan toch stiekem de uitslag door de kamer schreeuwde. Echt niet met opzet hoor, het was pure enthousiasme (of teleurstelling; dat kon natuurlijk ook). Dat van hem was dan inmiddels gekelderd tot het nulpunt… ;-)

Maar even terug naar nu: een zomer vol voetbal is het mooiste wat er is. Ja, ik als vrouw zeg dat dus ook. In tegenstelling tot een hoop vrouwen ben ik er dus zo eentje die mee schreeuwt, scheldt op de scheids, juicht, hoopt, op het puntje van de stoel zit… en het liefst ook een biertje meedrinkt (in een iets lager tempo dan de meeste mannen zullen doen). Wat is er nou mooier dan de zwoele zomeravonden bij iemand in de tuin. Met z’n allen naar de wedstrijden kijken. Iedereen in het oranje uitgedost (dat is immers een voorwaarde om überhaupt mee te mogen kijken): de mafste shirtjes, hoedjes, broekjes, schoenen, pruiken, schmink-creaties… Je kunt het zo gek niet bedenken. Met een aantal mede-voetbalvrouwen heb ik al afgesproken om voor oranje shirtjes te gaan met de tekst: ‘Shirtje ruilen?!’ Eens kijken of we daarmee de mannelijke aandacht voor eventjes kunnen opeisen.

Uiteraard een zo groot mogelijk tv-toestel, of meerdere… (het liefst een groot scherm, maar helaas heeft niet iedereen dat in huis) zodat iedereen er optimaal van kan genieten. Ook de mensen die normaal eigenlijk helemaal niet zo van voetbal houden, vallen voor het sfeertje en zijn dus óók van de partij. Hoe meer zielen hoe meer vreugd! En dan maar in spanning afwachten op de doelpunten die moeten gaan vallen… En áls die dan vallen, is het zó mooi om te zien hoe iedereen van zijn stoel af vliegt, juichend staat te springen in de tuin en elkaar blij in de armen valt.

Ja, die harmonie tijdens zo’n toernooi is het allermooist. Even geen rellen tussen Ajacieden en Feyenoorders. Even geen discussie meer over wie nou wel mee had gemoeten en wie beter thuis op de bank bij moeder de vrouw had kunnen blijven (ja, ook mijn teleurstelling over KJH is inmiddels wat bijgetrokken). Die verontwaardiging en onbegrip zijn dan even over; met z!n allen staan we weer achter ONS team. ONS Nederlands Elftal.

Op naar dat wereldkampioenschap!

LEES OOK: