Ik zit in de trein van Utrecht CS naar Culemborg, mijn ‘home town’. Ik lees in mijn zojuist gekochte boek ‘Echt Sexy’ van Renate Dorrestein. Ik vond haar vroeger altijd al heel leuk, ook omdat mijn toffe lerares Nederlands (Sabine Hukema, red.) haar ook altijd zo gaaf vond en ik destijds een goede indruk wilde maken bij mijn mondeling examen. Ik weet niet of die 8 daardoor kwam, maar blij was ik daarmee natuurlijk wel. Het boek gaat over een 13-jarig meisje en haar (belevings)wereld.

Hoewel het boek erg vlot en goed begint, kan ik me niet concentreren. In het 4-persoons zitje naast me zijn drie luid kwebbelende meisjes neergestreken. Ik doe een gokje naar de leeftijd en schat ze zo’n 13-14-15 jaar. Meisjes die zó uit het boek van Renate Dorrestein komen. Ik vermoed dat ze inmiddels vakantie hebben, want het is midden op de dag en ze dragen volle plastic tassen met zich mee. Deze meiden hebben overduidelijk geshopt en likkend aan hun Swirl [*edit: Swirls kun je niet likken, maar ze likken hun lepel!] genieten ze hiervan na.

Alles aan deze dames is fris en jong. En roze. Ze dragen nieuwe roze-met-zilveren-hartjes tassen, roze All Star-gympen en een hip meisjesachtig mobieltje behoort tot hun vaste accessoires. In één van de plastic tassen zie ik felroze kaftpapier. (Oh, dat doen jongeren dus nog steeds? Ik dacht dat ik destijds al achterliep doordat ik als één van de weinigen braaf mijn schoolboeken nog wel verpakte… weliswaar met stoer Ajax-papier; dat dan weer wel! Naja, misschien is kaften weer IN.) Zelfs om de roze elastiekjes van hun beugels kan ik niet heen; ze giechelen en kletsen aan één stuk door (met name over jongens uit de klas, vakantieplannen en Diddl-knuffels). De voorzichtig opgekomen jeugd-pimpels zijn vakkundig met camouflagestift weggewerkt en de rozige lipgloss glimt me tegemoet.

Ik zit dus in de trein naar Culemborg, mijn ‘home town’. Daar woonde ik toen ik net zo oud was als deze meiden. Op mijn middelbare school beleefde ik ook zulke avonturen. Ik had jaren hetzelfde vriendje, had géén stijl (was het de ene dag nog een tuinbroek met Dr. Martens, liep ik de volgende dag net zo graag in trainingsbroek en Nike Air Max), veel vriendinnetjes, was het lieverdje van de leraren (ik haalde goede cijfers en werd er NOOIT uitgestuurd), sportte veel en maakte me maar over weinig dingen zorgen. Kortom: een luizenleven!

Zittend in de trein naar Culemborg, mijn ‘home town’. En met een klap komt daar dat harde besef: kleine meisjes worden groot.