Miek in de auto naar A’dam…

Zucht. Ik ook altijd met mijn grote mond dat vrouwen best kunnen autorijden. Dat mannen eens op moeten houden met dat gezeur en geklaag. Dat wij dames een prima richtingsgevoel hebben en inparkeren ook voor ons een fluitje van een cent is. Zelfs achteruit.

Maar nee. Vanavond ben ik zelf het levende bewijs geweest dat het vooroordeel van vrouwen-en-auto’s toch klopt…

Bactrim generic name

Vriendinnetje Lies Colospa delivery is zondag jarig en gaf vanavond een feestje in haar leuke huisje in Amsterdam. Ik kwam nogal gehaast uit mijn werk (je weet wel, drukke week gehad) en wilde nog even rustig eten, douchen en omkleden (jaja, en ook mijn weblog checken!). Als ik me met bus, trein én metro richting de hoofdstad zou begeven, zou ik er véél te lang over doen. En uiteraard wilde ik op tijd op Lies d’r feest verschijnen! Theo bood daarom aan dat ik zijn autootje (de Fox) wel mocht gebruiken. Nu vind ik rijden heel erg leuk, maar eigenlijk alleen naar plaatsen waar ik eerder ben geweest en de route erheen mij dus zeer bekend voorkomt. Een ritje Amsterdam zag ik eigenlijk niet zo zitten (nog nooit eerder gedaan en A’dam is zo groot en eng!), maar de voordelen wogen veel en veel zwaarder dan de nadelen. Op de routeplanner zag het er allemaal best makkelijk uit, dussss… route overgeschreven (printer doet het niet…) en gA?A?n!

Helaas, poging mislukt. Tot en met de afslag op de A10 ging alles nog goed. Fluitje van een cent, dacht ik nog. Dit bleek niet het geval: de rotonde die volgens de planner mijn volgende stap zou moeten zijn, zag ik toch echt nergens. PANIEK! Ik heb serieus een half uur rondjes gereden in Amsterdam, maar als je er niet bekend bent, heeft dat weinig zin. Je vindt het dan namelijk écht niet. Het vervelende is ook dat je nergens even stil kunt staan, omdat er altijd wel weer auto’s achter je rijden en al die weggetjes éénrichtingsverkeer zijn. Toen ik ein-de-lijk in een rustige woonwijk terecht was gekomen, kon ik Lies bellen. (Nadat ik overigens Theo al aan de lijn had gehad die even wilde checken of ik wel goed was aangekomen… de schat, hij kent me door en door!)

Ik noemde wat straatnamen op, maar die kon zij ook niet direct plaatsen. Ik toeterde naar een voorbijganger, die gelukkig doorhad dat ik iets wilde vragen en niet hard wegrende van schrik. De beste man wist waar ik moest zijn en kon me de route zA? vertellen. Wat een opluchting! Met klamme handen kwam ik bij Lies aan, waarna ik welkom geheten werd met hapjes en cola light.

Purchase dipyridamole Het feestje was erg gezellig, Lies heeft leuke spontane vrienden en vriendinnen. En de terugweg verliep vlekkeloos dankzij Lies d’r goede uitleg. Thank God! Ik kruip nu maar snel mijn bedje in. Dat was me een avontuur!