Ik ben er de laatste tijd wel achter gekomen dat ie me heilig is. Zonder dat ding ben je gewoon nergens. Je voelt je een schooier, een sloeber, misschien zelfs wel een Ciske. Ik ben blij dat ie weer helemaal bij me is en ook weer op volle toeren kan functioneren: mijn pinpas.

Vanwege het geweldige tripje naar het mooie Pisa en Florence dat ik met mijn vriendinnetje Paulien heb gepland en dat al hard dichterbij komt (wiehoe, volgende week al!), had ik een creditcard besteld om online een hotelletje te kunnen boeken. Nu heb ik nog nooit problemen gehad met de Rabobank, maar nu werd het wel heel omslachtig; naast de creditcard zou ik ook een nieuwe pinpas krijgen. Toen ik hem op een vrijdag ging ophalen en thuis direct achter de pc kroop om wat betalingen te doen, ging het al mis. Bij internetbankieren via de Rabobank werk je met een zogeheten Random Reader, een apparaatje waar je je pinpas inschuift en je je pincode ter verificatie moet intoetsen. De melding ‘foutieve pin’ verscheen zodra ik de nieuwe pas gebruikte. Nog in de waan dat ik het zelf misschien verkeerd had ingevoerd, probeerde ik het nog eens. Helaas, weer ‘foutieve pin’. Toch maar even de klantenservice gebeld; een uiterst vriendelijke dame vertelde mij dat zij in haar computer toch echt zag staan dat het dezelfde pincode moest zijn. Alles leuk en aardig, maar dat ging ‘m dus niet worden. Toen ik het op haar advies nogmaals probeerde, werd de hele boel geblokkeerd. Lekker dan.

De Klantenservice-dame kon me verder niet helpen, dus ik moest het hele weekend zonder pas doen. Ik teerde op Theo’s zak en als ik érgens een hekel aan heb, dan is het wel aan geld lenen. Ik wil mijn eigen boontjes kunnen doppen. De maandag erna toog ik dan ook op hoge poten naar de Rabobank-vestiging om aan de baliejongeman uit te leggen wat er was voorgevallen. Ook hij vertelde me dat er toch echt géén nieuwe pincode bij de pas had gehoord en dat ie er niks van snapte. Na een poging in de geldautomaat zag ie toch dat ik gelijk had en vertelde de beste man me dat hij tot zijn grote spijt weer nieuwe passen moest aanvragen. Die ik op z’n vroegst vrijdag zou kunnen ophalen, en als ik pech zou hebben, zelfs pas maandag. That sucks.

De hele week heb ik van wat losgeld geleefd, heeft Theo de boodschappen gedaan en heeft een vriendinnetje mijn bioscoopkaartje en popcorn voorgeschoten. Toen ik naar een klant in Woerden moest, heb ik een kwartier over Hoog Catharijne rondgerend op zoek naar een automaat waarmee een treinkaartje met muntgeld betaald kan worden (slechts 2 van de 20 automaten!). Aangezien we 3 fietsen hebben waarvan er 2 met lekke banden staan en eentje veel te hoog voor mij is, kon ik die ook niet gebruiken.

Vrijdag waren de passen uiteraard niet binnen, dus moest ik wachten tot maandag. M’n ma wilde zaterdag lekker gaan shoppen, maar een buskaart kon ik echter niet kopen. Dus heb ik mijn vroegere zilveren spaarvarken omgekieperd en al het losgeld bij elkaar geschraapt om toch een enkeltje richting stad te kunnen betalen. Pfff. M’n mama was gelukkig zo lief om de lunch plus drankje te betalen en als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog een nieuwe jas. Helemaal leuk!

Vanaf gisteren heb ik mijn passen eindelijk weer (weliswaar met nieuwe pincodes) en zoals ik al zei: ik ben blij! Ik ga er héél zuinig op zijn en ervoor zorgen dat ik nóóit meer een pauper ben!